Ωδή του Οράτιου κατά της ηθικής παρακμής

Η έκτη και τελευταία ρωμαϊκή ωδή του Οράτιου προβάλλει την pietas και τονίζει την ανάγκη αναστήλωσης των ναών και αποκατάστασης της ηθικής στη Ρώμη, καθώς ο ποιητής διαπιστώνει ότι η ηθική διαφθορά και η παραμέληση της λατρείας των θεών είναι η αιτία για τις στρατιωτικές ήττες και την παρακμή της πόλης. Αξιοποιώντας τον πλούτο που συνέρρευσε στη Ρώμη από την κατάκτηση της Αιγύπτου ο Οκταβιανός εκπόνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα αναστήλωσης των παραμελημένων και ημικατεστραμμένων ναών της πόλης. Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος ανεγέρθηκε και ο περίλαμπρος ναός του Απόλλωνα στον Παλατίνο λόφο.

Παράλληλα με το οικοδομικό του πρόγραμμα ο Οκταβιανός έθεσε σε υψηλή προτεραιότητα την ανάγκη αναμόρφωσης των ηθών στη Ρώμη, στήριξης της οικογένειας και πάταξης της μοιχείας. Πίστευε ακράδαντα ότι η σταθερή οικογενειακή ζωή ήταν το θεμέλιο για την ευημερία του κράτους. Με μια σειρά νομοθετημάτων –τα γνωστότερα εκ των οποίων ήταν η lex Iulia de maritandis ordinibus (18 π.Χ.), η περίπου σύγχρονη lex Iulia de adulteriis coercendis και η μεταγενέστερη lex Papia Poppaea (9 μ.Χ.) – προσπάθησε να επαναφέρει τα πατροπαράδοτα ήθη στην πόλη, όχι πάντοτε με τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ρωμαίε, αν και αθώος, θα πληρώσεις για τα κρίματα των προγόνων σου, μέχρι να αποκαταστήσεις τους ναούς και τους ετοιμόρροπους οίκους των θεών και τα ομοιώματά τους που έχουν λερωθεί από μαύρο καπνό.

Εξουσιάζεις, επειδή θεωρείς τον εαυτό σου κατώτερο από τους θεούς. Από εκείνους ξεκινούν τα πάντα, σε αυτούς να αποδίδεις την κατάληξη. Οι θεοί που έχουν παραμεληθεί έχουν προξενήσει
πολλές συμφορές στην Εσπερία που θρηνεί.

Ήδη δύο φορές ο Μοναίσης και το πλήθος του Πακώρου έχουν συντρίψει τις επιθέσεις που κάναμε δίχως να πάρουμε οιωνούς και λάμπουν καθώς έχουν προσθέσει τα λάφυρά μας στα πενιχρά περιδέραιά τους.

Οι Δάκες και οι Αιθίοπες παρά λίγο να καταστρέψουν την πόλη
που ήταν παραδομένη σε εμφύλιες διαμάχες, αυτοί έγιναν φόβος για τον στόλο τους, οι άλλοι υπέρτεροι για τα φτερωτά τους βέλη.

Η εποχή μας, γόνιμη σε εγκλήματα, πρώτα μόλυνε τον γάμο και τη γενιά μας και τα σπίτια: από αυτή την πηγή προήλθε η σφαγή και κατέκλυσε την πατρίδα και τον λαό.

Το κορίτσι από νωρίς χαίρεται να μαθαίνει ιωνικούς χορούς και διαπλάθεται με όλες τις τέχνες∙ σύντομα αναλογίζεται ανίερους έρωτες εξ απαλών ονύχων.

Αργότερα στα συμπόσια του συζύγου της ψάχνει για νεότερους μοιχούς και δεν διαλέγει σε ποιον θα χαρίσει βιαστικά ανεπίτρεπτες απολαύσεις, όταν απομακρύνονται τα φώτα, αλλά σηκώνεται φανερά, όταν τη διατάζουν, εν γνώσει του συζύγου της, είτε την καλεί κάποιος μεταπράτης είτε ο καπετάνιος ενός ισπανικού πλοίου,
γενναιόδωρος αγοραστής της ντροπής της.

Οι νέοι που έβαψαν το πέλαγος με καρχηδονιακό αίμα δεν ήταν γεννημένοι από τέτοιους γονείς, εκείνοι που χτύπησαν τον Πύρρο και τον μεγάλο Αντίοχο και τον φοβερό Αννίβα.

Αντίθετα, ήταν ένα ανδροπρεπές πλήθος αγροτών στρατιωτών, που είχαν διδαχθεί να οργώνουν τη γη με σαβινικό τσαπί και να φέρνουν την ξυλεία που είχαν κόψει υπό τις οδηγίες των αυστηρών τους μητέρων, όταν ο ήλιος άλλαζε τις σκιές των βουνών και σήκωνε τους ζυγούς από τα κουρασμένα βόδια, φέρνοντας καλοδεχούμενη ώρα ανάπαυσης με την αποχώρηση του άρματός του.

Τι δεν φθείρει ο βλαβερός χρόνος;
Η γενιά των πατεράδων μας, χειρότερη από τους παππούδες μας,
δημιούργησαν εμάς τους χειρότερους, οι οποίοι στη συνέχεια θα δώσουμε πιο αμαρτωλά παιδιά.

Friedrich Schiller, Περίπατος υπό τας φιλύρας

Νέε μου, μήπως ξέρεις, ποιος ενδεχομένως σε συντροφεύει αυτή την στιγμή στον περίπατο σου; Σκέφτηκες πως ετούτη η απέραντη περιοχή δεν είναι παρά ο τάφος των προγόνων σου, πως το αεράκι που φέρνει προς το μέρος σου τις ευωδιές των φιλυρών ενδεχομένως να φυσά μέσα στην μύτη σου τη ρώμη του Αρμίνιου που εξαερώθηκε, πως ξεδιψώντας στην αναζωογονητική πηγή ενδεχομένως να γεύεσαι κάτι από τα συνθλιμμένα οστά του μεγάλου μας Ερρίκου; Πφ, αηδία, και πάλι αηδία! Αυτοί που συντάραξαν την Ρώμη συθέμελα, χωρίζοντας βίαια ολόκληρη αυτοκρατορία σε τρία μέρη με τον ίδιο τρόπο που μικρά αγόρια μοιράζονται μεταξύ τους τα άνθη μιας ανθοδέσμης και τα στερεώνουν στα καπέλα τους, μπορεί ίσως να επιζούν στις γαργάρες των ευνουχισμένων εγγονιών τους και να παθιάζονται για μια άρια όπερας όλο πόνο. 

Το κύτταρο που στον εγκέφαλο του Πλάτωνος δονούνταν από την ιδέα της θεότητος, που στην καρδιά του Τίτου έτρεμε από ευσπλαχνία, ενδεχομένως τώρα στις φλέβες του Σαρδανάπαλου να σπαρταράει από κτηνώδη οργασμό ή ακόμη στο κουφάρι ενός απαγχονισμένου λωποδύτη να διασκορπίζεται από τα κοράκια. Όνειδος και καταισχύνη ! Φτιάξαμε μάσκες Αρλεκίνου κομμάτι – κομμάτι από την καθαγιασμένη στάχτη των πατέρων μας, επενδύσαμε τους ζουρλομανδύες μας με την σοφία των προγόνων μας...

Βιργίλιος

Να, αν τα σώματα μας περιπλανώνται, μετά τον θάνατο, σύμφωνα με αυτούς τους νόμους που, όπως ισχυρίζεστε, συμβαίνει με τα πνεύματα; Αν αυτά ακόμα και μετά τον θάνατο της μηχανής συνεχίζουν το έργο της, το οποίο εκτελούσαν υπό τας εντολάς της ψυχής, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τα πνεύματα των νεκρών επαναλαμβάνουν τις ενασχολήσεις του προτέρου βίου τους; ''Η έγνοια που βασανίζει τον άνθρωπο στην ζωή τον ακολουθεί και στον θάνατο''. (Αινειάδα, Βιργίλιος)

Βολμάρ: Αν είναι έτσι, η στάχτη του Λυκούργου θα έπρεπε ακόμα ως σήμερα και ως την αιωνιότητα να βρίσκεται στον ωκεανό!

Εντβιν: Ακούτε εκεί την τρυφερή Φιλομήλα που θρηνεί; Λοιπόν; Μήπως είναι η τεφροδόχος του Τίβουλλου που τραγουδούσε εξίσου τρυφερά με αυτήν; Μήπως ενδεχομένως σε εκείνον τον αετό πετά ψηλά προς το γαλάζιο γείσο του ορίζοντα ο περίφημος Πίνδαρος, μήπως σε εκείνον τον αξιολάτρευτο Ζέφυρο ανεμίζει ένα κύττατο του Ανακρέοντα; Ποιος μπορεί να ξέρει αν στις απαλές νιφάδες πούδρας που γλιστρούν ανάμεσα στις μπούκλες των κυράδων δεν υπάρχει κάτι από τα σώματα μαλθακών ανδρών, πως στην εκατοντάχρονη σκουριά δεν υπάρχουν τα απομεινάρια των τοκογλύφων, που έχουν γίνει ένα με τα θαμμένα νομίσματα;

[...] Η μοίρα της ψυχής είναι γραμμένη στην ύλη. [...] Τα παιδιά ανυπομονούν να αποκτήσουν τον θώρακα της πανοπλίας των ανδρών, κι εκείνοι κλαίνε, που δεν είναι πια παιδιά. Ο ποταμός της γνώσης ρέει φιδίσια προς τα πίσω, στις εκβολές του, το σούρουπο είναι θαμπό όπως τα χαράματα, μέσα στην ίδια νύχτα εναγκαλίζονται η Ηώς και ο Έσπερος, και ο σοφός που ήθελε να γκρεμίσει τα τείχη της θνητότητος του, πέφτει κάτω και μεταμορφώνεται ξανά σε παιχνιδιάρικο αγόρι. Και τώρα Έντβιν ! Δικαιολογήστε τον δημιουργό απέναντι στο δημιούργημα του, απαντήστε Έντβιν!

Εντβιν: Λέω, πως ακόμα κι αν κανείς δεν βρει τελικά το νησί, το ταξίδι αξίζει τον κόπο.

Βόλμαρ: Αδίκως! Εις μάτην! Όπου έπεσε ένας μόνος σπόρος της τέρψης, φύτρωσαν κιόλας χίλιοι βλαστοί του θρήνου. Όπου βρίσκεται ένα μόνο δάκρυ χαράς, κείνται θαμμένα χίλια δάκρυα απόγνωσης. Εδώ, στο σημείο όπου ο άνθρωπος αγαλλίαζε διπλώνονται τώρα χιλιάδες ετοιμοθάνατα έντομα. Σε αυτήν ακριβώς την στιγμή, όπου ο ενθουσιασμός μας στροβιλίζεται ανεβαίνοντας προς τον ουρανό, χιλιάδες κατάρες της κόλασης ουρλιάζουν μαζί του.

Είναι ένα παραπλανητικό λαχείο, καθώς οι ελάχιστοι φτωχοί νικητές εξαφανίζονται μέσα στο πλήθος των αναρίθμητων χαμένων. Κάθε στάλα του χρόνου είναι ο επιθανάτιος ρόγχος της χαράς, κάθε κόκκος σκόνης που πετά, είναι η ταφόπλακα μιας θαμμένης ευχαρίστησης. Σε κάθε σημείο στο αιώνιο σύμπαν, ο θάνατος έχει βάλει την σφραγίδα της απόλυτης μοναρχίας του. Πάνω σε καθετί φθαρτό διαβάζω την ζοφερή επιγραφή: Χάθηκε!

Εντβιν: Και γιατί όχι: Υπήρξε; Ας είναι κάθε ήχος το μοιρολόι μιας ευτυχίας, - Είναι και ο ύμνος της πανταχού παρούσας αγάπης. - Βόλμαρ, σε αυτήν εδώ την φλαμουριά με φίλησε η Τζουλιέτα μου για πρώτη φορά.

Βόλμαρ: Νεαρέ! Κάτω από αυτήν εδώ την φλαμουριά εγώ έχασα την Λάουρα μου.

Friedrich Schiller, Περίπατος υπό τας φιλύρας

Δες και Ο Σίλερ στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία

Ο Πιερ Ντριέ λα Ροσέλ για την Ελλάδα

Στο μυθιστόρημα του Πιερ Ντριέ λα Ροσέλ ''Μια γυναίκα στο παράθυρο της'' (εκδόσεις Καστανιώτη), ο Ντριέ λα Ροσέλ βάζει τους ήρωες του να ταξιδέψουν στην Ελλάδα, να μιλήσουν για αυτήν, να φτάσουν ως τους Δελφούς. Σε έναν από τους ήρωες του θα βάλει να πει ''Τι όμορφος που είναι αυτός ο τόπος''. Στον κεντρικό του ήρωα, που είναι ένας κομμουνιστής, θα βάλει την απέχθεια του για την ομορφιά του Παρθενώνα και για την Ελλάδα, λέγοντας: ''θα ήταν τρομερή διαστροφή να αγαπά κάποιος μια νεκρή, έτσι δεν είναι; Ε λοιπόν ο Παρθενώνας, όπως και όλες οι εκκλησίες της Δύσης, είναι μια μούμια ταριχευμένη από τον χρόνο...'' για να του απαντήσει η Μαργκό ''εγώ νιώθω μια απίστευτη ζωή όταν είμαι στην Ακρόπολη''. Tον θρασσύτατο μηδενιστή κομμουνιστή, θα βάλει στην θέση του ο Μαλφός με τα εξής απλά λόγια, που είναι και η απόλυτη αλήθεια:

''Δεν ξέρω τι κάνουν στην Ρωσία, αλλά ποτέ κανείς δεν θα κάνει, ούτε εκεί, ούτε πουθενά, τίποτα τόσο ωραίο όσο ο Παρθενώνας''.

Ας δούμε μερικά απόσπασματα από το υπέροχο μυθιστόρημα του Πιερ Ντριέ λα Ροσέλ που μιλάει για την Ελλάδα, στο κεφάλαιο ''Ταξίδι στην Ελλάδα'':

''Ξαφνικά αυτός ο δρόμος έβγαλε στον κόλπο της Αίγινας. Μπροστά στους ταξιδιώτες ήταν τώρα η θάλασσα, αλλά πιο πέρα και πάλι η στεριά - τα νησιά, η Πελοπόννησος. Στην Ελλάδα, η στεριά μισανοίγεται συνεχώς στο νερό, το νερό είναι πάντα ζωσμένο από την στεριά: το κάθε στοιχείο βρίσκεται εκεί για να οριοθετεί το άλλο, για να το περιδένει. Ο Μπούτρος, δίχως να πάψει να πλοηγεί ανάμεσα στις γούβες, δεν μπόρεσε να μην θαυμάσει αυτή την αιφνίδια εκτύλιξη, αυτή την σοφή κλιμάκωση με τ' αγκαλιασμένα επίπεδα: πεδιάδα, θάλασσα, βουνό, ουρανός. Λεπτοκεντημένος πάνω στις κορυφογραμμές, ο ουρανός δεν κυριαρχεί στο σύνολο. Είναι εκεί δεμένος και κρατάει την θέση του μέσα στην διάταξη των άλλων γοήτρων. Ανάμεσα στις ανοδικές προοπτικές που συνθέτουν τα βουνά, το νερό και ο αέρας, ακίνητα και διάφανα, σχηματίζουν μαγεμένες λίμνες, ψηλοκρεμαστές, μέσα σ' ένα ζωντανό όνειρο που τρέφει έντονες παρουσίες. Σε λίγο, για το μάτι που είναι προσηλωμένο σ' ένα όλο και πιο περίτεχνο θέαμα, δεν υπάρχει ούτε θάλασσα ούτε ουρανός, αλλά ένα φως, μια αιθέρια ουσία που διατρέχει έναν απόλυτα χειροπιαστό παράδεισο''.

''Νιώθετε την ομορφιά του Παρθενώνα, αλλά οι άνθρωποι που έχτισαν τον Παρθενώνα δεν νοιάζονταν για την ομορφιά του, έχτιζαν μονάχα το σπίτι που χρειάζονταν για να στεγάσουν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν, τη θεά τους και τους θησαυρούς τους, την ιδέα που τους επέτρεπε να εξηγούν τη ζωή και άρα να ζουν, καθώς και τα μέσα που διέθεταν για να ζήσουν. Ο Παρθενώνας μπορεί να μου διδάξει ένα μόνο πράγμα: να του στρέψω τα νώτα μου για να προσπαθήσω να κάνω κάτι εξίσου δυνατό''.

''Σιγά-σιγά τα βουνά είχαν συσσωρευτεί στα αριστερά τους, προς τα δυτικά είχαν επιτέλους πάρει τέλος οι κάμποι. Μπήκαν στον ορεινό όγκο του Παρνασσού, αφού περιστράφηκαν για ώρα γύρω του....Μια νέα πραγματικότητα ερχόταν να προβληθεί, ήταν κι αυτό η Ελλάδα. Το βουνό καταμεσής στα πέλαγα, μια ψηλοκρεμαστή μάζα που μαστιγώνουν τα κύματα. ''Να η καρδιά, να η αστείρευτη πηγή της ζωής. Εδώ ξεχνώ την ανθρωπότητα και τις ταπεινωτικές της διακυμάνσεις, ξαναβρίσκω τη φύση στον ανέγγιχτο, απρόσβλητο μυχό της.  Ω, αγαθά αιώνια μόρια! Να η κλωστή με την οποία υφαίνεται μια νέα ανθρώπινη όψη. Μέσα σε αυτά τα απρόσιτα φαράγγια κυλάει η πηγή της ζωής. Σ΄αυτή την πηγή ξανάρχεται πάντα να πιει η ανθρωπότητα και, όταν τούτη η πηγή θα στερέψει για εκείνη, η ζωή παρ' όλα αυτά θα συνεχιστεί. Και όταν τούτες οι πλαγιές και οι γκρεμοί θα καταρρεύσουν μαζί με τον ίδιο τον πλανήτη. η ύλη θα παραμείνει ακόμα. Και όταν λέω η ύλη, είναι σαν να λέω το Πνεύμα. Εν τω μεταξύ ας πιστέψουμε με την φλόγα της άνοιξης και της νιότης στην αιωνιότητα του ανθρώπου και της γης. 

Τι με νοιάζει αν δεν είδα τον Παρθενώνα; Είναι το αριστούργημα ενός Χρυσού Αιώνα. Ο 5ος αιώνας προ Χριστού είναι όπως ο 17ος. Ο Παρθενώνας είναι οι Βερσαλλίες. Ποιο είναι το δίδαγμα σήμερα που μπορούμε να αντλήσουμε από τις Βερσαλλίες; Ξαναγινόμαστε βάρβαροι, μας λείπουν οι νέες και άγνωστες μορφές, έτσι αυτό που μας τραβάει στην Ιστορία είναι τα πρώτα άλματα....Αλλά ενώ είμαστε έτοιμοι να ξαναπέσουμε στην σκοτεινή χοάνη, σκυμμένοι πάνω από την επόμενη άβυσσο, ονειρευόμαστε τ' αυριανά βλαστήματα μέσα από τις καταρρεύσεις και τις σήψεις που μας συμπαρασύρουν. Είμαστε ξέπνοοι, δεν θα γεννήσουμε πια τίποτα με την μορφή που γνωρίζουμε, η δύναμη της δημιουργίας θα επιστρέψει μετά από τρομερές αποσυνθέσεις. Ενώ όμως το ποτάμι του πολιτισμού μας ετοιμάζεται να χυθεί στην θάλασσα όπου τα πάντα πνίγονται, σχίζοντας μεμιάς τον επαναλαμβανόμενο κύκλο των εξατμίσεων, των νεφών και των βροχών, η φαντασία μας ξαναβουτάει στις πηγές απ' όπου θα βγει το καινούριο ποτάμι. Πλανιέμαι γύρω από τις αβύσσους γιατί ξέρω πως μέσα εκεί ξαναπέφτω και πως εκεί θα ξαναβγώ. Είμαι το Πνεύμα το αεί ζων.

Από τούτα ακριβώς τα βουνά κατέβηκαν κοσμογονίες και εποποιίες. Μέσα από τούτα τα διάσελα ανάμεσα σε τούτες τις βουνοκορφές, οδεύω προς το άντρο της πρωταρχικής έμπνευσης. Εν αρχή ην η ποίησις. Εγώ, ο φτωχός, ταλαίπωρος πολιτισμένος, κάνω την θλιβερή ευχή να ξυπνήσω την ηχώ της βροντής που κατακεραύνωσε τους προδρόμους, τους πρωταρχικούς μάντεις. Ω καρδιά μου, ανήμπορη πια να πλάσεις θρύλους, δεν θα ριγήσεις, άραγε, μέσα στην σκιά όπου πάλλονταν οι μεγάλοι μύθοι, οι γεμάτοι χυμό; Ας ήταν να μπορούσα να διακρίνω από μακριά, τα τοτέμ, εμβλήματα της ζωτικής συμμαχίας του ανθρώπου με τα ζώα και τα φυτά''.

Martin Heidegger - Η Ευρώπη πάντα έτοιμη να αυτοκτονήσει

Τούτη η Ευρώπη, με την αγιάτρευτη τυφλότητα της, πάντοτε στο σημείο να αυτοκτονήσει, κείται σήμερα μέσα σε μια τεράστια λαβίδα, ανάμεσα στην Ρωσία από την μια μεριά και στην Αμερική από την άλλη. Μεταφυσικά ιδωμένες, Ρωσία και Αμερική είναι το ίδιο πράγμα. Η ίδια ολέθρια μανία της εξαπολυμένης τεχνικής και των άρριζων οργανώσεων του μέσου ανθρώπου. 

Σε μια εποχή όπου και η έσχατη γωνιά της γης κατακτήθηκε τεχνικώς και έγινε εκμεταλλεύσιμη οικονομικώς, όπου ένα οποιοδήποτε συμβάν, σ' έναν οποιοδήποτε τόπο και σ' έναν οποιοδήποτε χρόνο, γίνεται γνωστό αμέσως, όταν κανείς μπορεί να ''ζήσει''  ταυτοχρόνως μια απόπειρα  κατά του βασιλιά της Γαλλίας και ένα συμφωνικό κοντσέρτο στο Τόκιο, όταν ως χρόνος θεωρείται μόνο η ταχύτητα, το στιγμιαίο και η ταυτοχρονικότητα, και ο χρόνος ως ιστορία εξαφανίζεται από την ζωή των λαών, όταν ο πυγμάχος θεωρείται ως ο μεγάλος άνδρας ενός έθνους, όταν θεωρείται θρίαμβος η συγκέντρωση εκατομμυρίων ανθρώπων - τότε, ναι τότε μας κυνηγάει ως φάντασμα, μέσα από όλη αυτή την ταραχή, το ερώτημα:  προς τι όλα αυτά - για που πάμε; - και ύστερα;

Η πνευματική παρακμή της γης έχει τόσο πολύ προχωρήσει, ώστε οι λαοί κινδυνεύουν να απολέσουν και την τελευταία πνευματική ικμάδα, η οποία τους παρέχει την δυνατότητα (νοημένη σε σχέση με το πεπρωμένο του ''Είναι'') να αντιληφθούν αυτήν την παρακμή και να την εκτιμήσουν αναλόγως. Αυτή η απλή διαπίστωση δεν έχει καμιά σχέση με την απαισιοδοξία έναντι του πολιτισμού, αλλά βεβαίως ούτε με την αισιοδοξία, διότι το σκοτείνιασμα του κόσμου, η φυγή των θεών, η καταστροφή της γης, η μαζοποίηση του ανθρώπου, το μίσος και η υποψία εναντίον κάθε δημιουργικού και ελεύθερου, προσέλαβε στο σύνολο της οικουμένης μια τέτοια έκταση, ώστε οι παιδιάστικες κατηγορίες της απαισιοδοξίας να γίνουν από καιρό καταγέλαστες.

Βρισκόμαστε ανάμεσα σε λαβίδες. Ο λαός μας, καθώς στέκεται στο μέσον, δοκιμάζει την οξύτερη πίεση των λαβίδων, είναι ο λαός με τους περισσότερους γείτονες, και συνεπώς είναι ο λαός ο περισσότερο κινδυνεύων, και, επί πλέον, είναι ο μεταφυσικός λαός. Γι' αυτόν τον προορισμό είμαστε βέβαιοι, αλλά αυτός ο λαός τότε μόνο θα πραγματοποιήσει ένα πεπρωμένο, όταν εντός του δημιουργηθεί μια αντήχηση, μια δυνατότητα αντήχησης γι' αυτόν τον προορισμό και συλλάβει δημιουργικά την παράδοση του.

Τούτα σημαίνουν πως αυτός ο λαός, ως λαός ιστορικός, πρέπει να κινηθεί ο ίδιος, και μαζί του η ιστορία της Δύσεως, ξεκινώντας από το κέντρο των μελλόντων να συμβούν, προς τον αρχεγονικό χώρο των δυνάμεων του Είναι. Και αν η μεγάλη απόφαση σχετικά με την Ευρώπη δεν είναι η απόφαση της εκμηδένισης, τότε δεν μπορεί τούτη να αναφέρεται αλλού, παρά στην ανάπτυξη νέων ιστορικών πνευματικών δυνάμεων, που θα πηγάσουν από το κέντρο.

[...]Το γεγονός ότι η διαμόρφωση της Δυτικής γραμματικής προέκυψε από την ελληνική σκέψη που ασκήθηκε επάνω στην ελληνική γλώσσα, προσδίδει σε αυτή την πορεία το πλήρες της νόημα. Διότι τούτη η γλώσσα (ιδωμένη από την άποψη των δυνατοτήτων της σκέψης) είναι, μαζί με την γερμανική, η δυναμικότερη και συνάμα η πνευματικότερη.

[...]Το κλέος, το περίβλεπτο, σημαίνει ελληνικά: να ίστασαι εντός του φωτός και κατ' αυτόν τον τρόπο να αποκτάς σταθερότητα, Είναι. Η δόξα για τους Έλληνες δεν είναι κάτι που επιπροστίθεται και που μπορεί κανείς να το αποτήσει ή όχι, είναι ο τρόπος του ύψιστου Είναι. Για τους σημερινούς η δόξα, από καιρό ήδη, δεν είναι παρά φήμη, και ως τοιαύτη ένα ύψιστα αμφισβητούμενο πράγμα. Ένα απόκτημα που ρίχνεται και σκορπίζεται από τις εφημερίδες και το ραδιόφωνο.

[...[ Η ιστορική ύπαρξη των Ελλήνων βρίσκεται εντεύθεν της αισιοδοξίας και της απαισιοδοξίας. Και οι δυο αποτιμήσεις θεωρούν την ύπαρξη σαν επιχείρηση που μπορεί να είναι επιτυχής ή ανεπιτυχής. Τούτη η κοσμοαντίληψη εκφράζεται με την γνωστή φράση του Σοπενχάουερ: 

''Η ζωή είναι μια επιχείρηση που δεν βγάζει τα έξοδα της''.

Αυτό που καθιστά ψευδή αυτή την φράση δεν είναι το ότι η ''ζωή'' εν τέλει δεν βγάζει τα έξοδα της, αλλά το ότι η ζωή δεν είναι επιχείρηση. Είναι αλήθεια πως έγινε τέτοια εδώ και μερικούς αιώνες. Γι' αυτό και η Ελληνική ύπαρξη μας είναι τόσο ξένη. Η μη ύπαρξη είναι η μεγαλύτερη νίκη κατά του Είναι.

Martin Heidegger, Εισαγωγή στη μεταφυσική (1935), μτφρ. Χρήστου Μαλεβίτση, (Αθήνα: εκδ. Αρμός, 2010).

Die Kultur der Arier

Μιλώντας για τον Σωκράτη

Η οικονομική κατάσταση του Σωκράτη:

''Ο Αριστόξενος του Σπινθάρου λέει πως είχε και χρήματα. Τα συγκέντρωνε, τα ξόδευε και ξαναμάζευε''.

''Ήταν αυτάρκης και σεμνός. Όταν κάποτε ο Αλκιβιάδης, όπως λέει η Παμφίλη στο έβδομο κεφάλαιο των «Υπομνημάτων», του πρόσφερε μια μεγάλη περιοχή για να χτίσει σπίτι, του είπε: «Ακόμη κι αν χρειαζόμουν παπούτσια και μου έδινες δέρματα για να τα φτιάξω, θα ήμουν καταγέλαστος αν τα έπαιρνα». Συχνά, βλέποντας πόσα πολλά πράγματα πουλιούνται, μονολογούσε «πόσα πράγματα δεν χρειάζομαι» και αμέσως πρόσθετε τους εξής ιαμβικούς στίχους

Το ασήμι και η πορφύρα

είναι χρήσιμα στους τραγωδούς, όχι στη ζωή.

Φέρθηκε περιφρονηπκά στον Αρχέλαο τον Μακεδόνα, στον Σκόπα τον Κρανώνιο και στον Ευρύλοχο τον Λαρισσαίο, που ούτε τα χρήματα τους δέχτηκε ούτε τους επισκέφτηκε.''

''Περηφανευόταν για τον απλό τρόπο ζωής του, δεν εισέπραξε ποτέ αμοιβή. Όποιος χρειάζεται λίγα, έλεγε, είναι πολύ κοντά στους θεούς''.

Ο Αμειψίας τον παρουσιάζει με τρίβωνα και λέει τα εξής:

'Ελα κοντά μας, Σωκράτη, που είσαι καλύτερος 
από πολύ λίγους αλλά πολύ πιο ματαιόδοξος. 

Είσαι ανθεκτικός τύπος! 
Πού μπορούμε να σου πάρουμε καινούρια κάπα;

Β. Τούτο το χάλι ντροπιάζει τους μπαλωματήδες.

Α. Κι όμως, τόσο που πεινάει, τούτος εδώ δε σταμάτησε

ποτέ να κολακεύει.

Αυτήν ακριβώς την υπεροψία και μεγαλοφροσύνη τονίζει ο Αριστοφάνης, όταν λέει:

που στους δρόμους περπατάς καμαρωτός και τα μάτια

γυροφέρνεις και ξυπόλυτος ταλαιπωρίες αντέχεις 
και μας κάνειςτον σπουδαίο.

Μερικές φορές, όμως, προσαρμοζόταν στις περιστάσεις και ντυνόταν με λαμπρότητα, όπως στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, καθώς πηγαίνει στον Αγάθωνα''.

''Τότε που επρόκειτο να πιει το κώνειο, ο Απολλόδωρος του έδωσε ωραία ρούχα για να πεθάνει φορώντας τα και κείνος του είπε:«Μα τι κάνεις; Τα ρούχα μου ήταν κατάλληλα για να ζω και είναι ακατάλληλα για να πεθάνω μ' αυτά,»...''

''Έλεγε πως είναι αξιοπερίεργο το να μπορεί ο καθένας με ευκολία να αναφέρει πόσα υπάρχοντα έχει και να μη μπορεί να αναφέρει πόσους φίλους έχει. Τόσο πολύ, έλεγε, αδιαφορούμε γι' αυτούς''.

''Όταν ο Χαρμίδης του πρόσφερε δούλους, που θα του εξασφάλιζαν κάποιο εισόδημα, δεν τους δέχτηκε''. 

Όταν κάλεσε για δείπνο κάποιους πλούσιους, επειδή η Ξανθίππη ντρεπόταν, της είπε: «Μη σε νοιάζει, αν είναι συνετοί, θα φερθούν καλά, αν είναι κακοί, δεν θα νοιαστούμε καθόλου γι' αυτούς».

''Αυτά έλεγε και έκανε, και η Πυθία επιβεβαίωσε την αξία του δίνοντας στον Χαιρεφώντα εκείνο τον γνωστό χρησμό: Απ' όλους τους ανθρώπους ο Σωκράτης είναι ο πιο σοφός, που έγινε αιτία να τον φθονήσουν πάρα πολύ. Αιτία επίσης ήταν το ότι κατηγορούσε ως ανόητους όσους είχαν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, και ανάμεσα σ' αυτούς και τον Άνυτο, όπως αναφέρεται και στο «Μένων» του Πλάτωνος''.

''Όταν ο Ξενοφώντας είχε πέσει από άλογο στη μάχη στο Δήλιο, τον σήκωσε και τον έσωσε. Ενώ όλοι οι Αθηναίοι το είχαν Βάλει στα πόδια, εκείνος έφευγε ήρεμα γυρίζοντας πίσω κάθε τόσο και προσέχοντας να αμυνθεί, αν κάποιος έκανε επίθεση''.

Η διδασκαλία του Σωκράτη:

''Αντίθετα με τους περισσότερους, δεν ενδιαφερόταν για τα ταξίδια, εκτός κι αν έπρεπε να στρατευθεί. Τον υπόλοιπο καιρό έμενε στην πατρίδα και έκανε έντονες συζητήσεις, όχι για να αλλάξει τις απόψεις των συνομιλητών του, αλλά για να τους μάθει να προσπαθούν να βρουν την αλήθεια''.

''Έχω την άποψη πως ο Σωκράτης ασχολήθηκε και με τη φυσική φιλοσοφία και διατύπωσε κάποιες απόψεις για την πρόνοια, όπως αναφέρει ο Ξενοφών, που δηλώνει πως μόνο για ηθικά ζητήματα συζητούσε''.

''Έτσι έφυγε από τους ανθρώπους· οι Αθηναίοι μετάνιωσαν αμέσως και έκλεισαν τις παλαίστρες και τα γυμναστήρια. Εξόρισαν τους υπόλοιπους, ενώ τον Μέλητο καταδίκασαν σε θάνατο. Τον Σωκράτη τον τίμησαν με χάλκινο άγαλμα, που το τοποθέτησαν στο Πομπείο, και ήταν έργο του Λύσιππου. Τον Άνυτο οι κάτοικοι της Ηράκλειας τον έδιωξαν την ίδια μέρα που πήγε στην πόλη τους. Αυτό οι Αθηναίοι δεν το έπαθαν μόνο στην περίπτωση του Σωκράτη αλλά και πολλών άλλων...''.

Ο Αρίστιππος όταν ρωτήθηκε πώς πέθανε ο Σωκράτης, είπε: «Έτσι όπως θα ήθελα να πεθάνω κι εγώ».

Στο τέλος της βιογραφίας του Σωκράτη ο Διογένης Λαέρτιος παραθέτει ένα επίγραμμα που έγραψε για αυτόν τον μεγάλο φιλόσοφο που η φιλοσοφία είχε θεωρία και πράξη σε όλο του τον βίο:

Πίνε τώρα κοντά στον Δία, Σωκράτη. Πραγματικά

ο θεός(Απόλλων) σε ονόμασε σοφό και η σοφία είναι θεός.

Απ' τους Αθηναίους πήρες απλά το κώνειο,

όμως αυτοί το ήπιαν από το στόμα σου.

Από την Απολογία του Σωκράτη:

''Γιατί περιφέρομαι μην κάνοντας τίποτα άλλο από το να πείθω τους νεότερους και τους πιο ηλικιωμένους ανάμεσα σας να μη φροντίζουν ούτε για τα σώματα τους ούτε για τα χρήματα τους με τόσο πάθος, παρά μόνο για την ψυχή τους πως θα γίνει καλύτερη, λέγοντας ότι η αρετή δεν γίνεται από τα χρήματα, αλλά τα χρήματα και όλα τα άλλα ανθρώπινα αγαθά, και τα ιδιωτικά και τα δημόσια, από την αρετή''.

''Αν βέβαια είχα κάποιο όφελος απ' αυτό και σας παρακινούσα να το κάνετε παίρνοντας αμοιβή, θα είχα κάποιο λόγο να το κάνω. Τώρα όμως βλέπετε οι ίδιοι ότι οι κατήγοροι, ενώ για όλα τα άλλα τόσο αναίσχυντα με κατηγορούν, γι' αυτό δεν τόλμησαν να με κατηγορήσουν και να βρουν κάποιον μάρτυρα, πως εγώ είτε πήρα είτε ζήτησα ποτέ αμοιβή. Κι αυτό γιατί, όπως νομίζω, διαθέτω έναν πολύ αξιόπιστο μάρτυρα, την φτώχεια μου''.

Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει και τα εξής στον βίο του Αρίστιππου:

Σ' αυτόν που τον κατηγόρησε, επειδή πήγε από τον Σωκράτη στον Διονύσιο, είπε: «Στον Σωκράτη πήγα για μόρφωση, στον Διονύσιο για διασκέδαση ». Από τις παραδόσεις του είχε μαζέψει πολλά χρήματα, όταν ο Σωκράτης τον ρώτησε: «Από πού μάζεψες τόσα πολλά;» του είπε: «Από εκεί που εσύ μάζεψες λίγα».

Die Kultur der Arier

Περί μέθης στην Αρχαία Ελλάδα

''Οι ίδιοι εξάλλου μαρτυρούν υπέρ της παράδοσης αυτής, όταν γιορτάζουν τα σάββατα, όπου κυρίως καλεί ο ένας τον άλλο να πίνει και να μεθάει, και έχουν έθιμο, όταν τους εμποδίζει κάποια ανώτερη βία, να γεύονται οίνο άκρατο [...]Για το ότι αυτές είναι οι πίστεις των Ιουδαίων ενδεικτικό σημείο όχι ασήμαντο είναι και το ότι ανάμεσα στις πολλές τιμωρίες που εφαρμόζουν μία είναι κυρίως η πιο ατιμωτική, η οποία απαγορεύει στους τιμωρούμενους να πίνουν κρασί για όσο χρόνο ορίσει αυτός που επιβάλλει την τιμωρία. ''. Πλούταρχος, Συμποσιακόν (Ποιος ο θεός των Ιουδαίων)

''Αυτό που κρύβεται στην καρδιά του νηφάλιου εμφανίζεται στα λόγια του μεθυσμένου''. Αριστοτέλης, Περί μέθης

''Το κρασί κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται αρκετό βάρος στο κεφάλι, ενώ το ποτό που είναι φτιαγμένο από κριθάρι (ζύθος) επιφέρει στον άνθρωπο νυσταγμό''. Αριστοτέλης, Περί μέθης

''Ο Σπαρτιατικός νόμος που αναφέρεται στις απολαύσεις μου φαίνεται ο καλύτερος όλων. Έχει διώξει εντελώς από την χώρα μας αυτό που ωθεί τους ανθρώπους σε ακολασίες, καβγάδες και κάθε είδους απρέπειες. Δεν θα δεις πουθενά στην Σπάρτη, στις γύρω περιοχές και τις πόλεις που έχει κάτω από τον έλεγχο της, φαγοπότια με άσχημα επακόλουθα. Κανένας δεν θα συναντήσει μεθυσμένο, που κάνει φασαρίες με θορυβώδη τραγούδια, χωρίς να του επιβάλει την πιο αυστηρή τιμωρία, έστω κι αν αυτός χρησιμοποιήσει για δικαιολογία το γεγονός ότι γιορτάζει  τα Διονύσια, όπως είδα να γίνεται στην χώρα σας από μερικούς μεθυσμένους πάνω σε άμαξες. Αλλά και στην αποικία σας, τον Τάραντα, είδα επίσης ολόκληρη την πόλη μεθυσμένη να γιορτάζει τα Διονύσια. Σε μας δεν γίνονται τέτοια πράγματα''.

Πλάτων, Νόμοι Α'

Όταν λοιπόν οι άνθρωποι πίνουν δεν χρειάζονται κάποιον εγκρατή και συνετό αρχηγό, παρά το αντίθετο; Αν ο ηγέτης των συμποσιαστών είναι κι αυτός πότης ή νέος ή άπειρος, θα πρέπει να είναι πολύ τυχερός για να μην κάνει κάποιο φοβερό κακό. [...] Φαντάζομαι να καταλαβαίνεις ότι ένας μεθυσμένος καπετάνιος ή αρχηγός οποιουδήποτε είδους θα καταστρέψει το πλοίο, το άρμα, το στρατόπεδο ή οτιδήποτε άλλο έχει κάτω από τις διαταγές του.

Πλάτων, Νόμοι Α

Die Kultur der Arier

Εβραίοι και αλκοόλ

O ισχυρισμός που έγινε για τους Εβραίους πως είναι μια ξεμέθυστη φυλή, μπορεί να είναι αλήθεια. Το γεγονός όμως αυτό δεν έχει επισκιάσει δυο παράγοντες που τους αφορούν. Πως ως συνήθως αποτελούν τους εμπόρους ποτών, των χωρών στις οποίες ζουν σε μεγάλους αριθμούς και πως στις ΗΠΑ ήταν η μόνη φυλή που εξαιρείτο από τις επιχειρήσεις του νόμου της ποτοαπαγόρευσης. Γενικά οι Εβραίοι είναι με την πλευρά του αλκοόλ και πάντα ήταν. Αποτελούν τους σταθερότερους πότες. Να γιατί ήταν ικανοί να εξασφαλίσουν την εξαίρεση από τους νόμους της ποτοαπαγόρευσης. Οι θρησκευτικές τους τελετουργίες απαιτούν από αυτούς να πίνουν μια ποσότητα την οποία ο νόμος θεωρεί ίση με 10 γαλόνια το χρόνο. Έτσι ο νόμος της ποτοαπαγόρευσης των ΗΠΑ - ο οποίος ήταν μέρος του συντάγματος των ΗΠΑ- ήταν νομικά αναποτελεσματικός στην ποσότητα των 10 γαλονιών για έναν Εβραίο. Φυλετικό προνόμιο; Όχι, oι Εβραίοι δεν απέκτησαν το χαρακτηριστικό τότε, την περίοδο δηλαδή της ευνοϊκής εποχής της ποτοαπαγόρευσης. Γνωρίζουν πως ήταν εύκολο να πάρουν 100 γαλόνια με την υπεκφυγή αυτών των 10 γαλονιών. Στην πραγματικότητα εκατομμύρια γαλονιών παρανόμου αλκοόλ πέρασε μέσα από αυτή την υπεκφυγή  των 10 γαλονιών.

Αποτέλεσε έκπληξη  για τον Αμερικανικό λαό το γεγονός πως οι παγκόσμιες επιχειρήσεις οινοπνευματωδών ποτών βρισκόταν στα χέρια των Εβραίων. Οι επιχειρήσεις αλκοόλ στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια των Εβραίων για 25 χρόνια πριν την ποτοαπαγόρευση.

Η διατήρηση της ιδέας του ποτού στα μυαλά των ανθρώπων οφείλεται στην εβραϊκή προπαγάνδα. Δεν υπάρχει διάλογος στην  σκηνή ή στην οθόνη που δεν συνοδεύεται από τα ανάλογα ποτά. Η ιδέα της κατάχρησης του ποτού, θα διατηρείται από την εβραϊκή σκηνή, την εβραϊκή τζαζ και τα εβραϊκά κόμικς, έως ότου κάποιος να οδηγηθεί με την κατηγορία της προδοσίας στο απόσπασμα.

Henry Ford ,  Ο Διεθνής Εβραίος

''Για το ότι αυτές είναι οι πίστεις των Ιουδαίων ενδεικτικό σημείο όχι ασήμαντο είναι και το ότι ανάμεσα στις πολλές τιμωρίες που εφαρμόζουν μία είναι κυρίως η πιο ατιμωτική, η οποία απαγορεύει στους τιμωρούμενους να πίνουν κρασί για όσο χρόνο ορίσει αυτός που επιβάλλει την τιμωρία.'' Πλούταρχος , Συμποσιακόν

Die Kultur der Arier

Φυλετικός φιλελληνισμός και αντιφυλετικός ελληνοκεντρισμός

Ο αντιευρωπαϊσμός που προωθείται στην ελληνική κοινή γνώμη δεν είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε λόγω της οικονομικής κρίσης. Είναι ένα φαινόμενο που προωθείται από την αριστερά  ως την ακροδεξιά. Συγκεκριμένα η ακροδεξιά προωθεί έναν ελληνοκεντρισμό στηριζόμενο στον αρχαίο πολιτισμό της Ελλάδος και σε φαιδρές, προδοτικές προσωπικότητες της νεοελληνικής ιστορίας. Σήμερα μπορούμε να διακρίνουμε την ''κόντρα'' ανθελληνισμού και ελληνοκεντρισμού και στο βάθος το αποτέλεσμα να είναι ένα: αντιευρωπαϊσμός ! Ο ελληνικός λαός έχει διαπαιδαγωγηθεί να στρέφεται κατά της Ευρώπης και να καταπίνει αμάσητη την κάθε ψευδή προπαγάνδα για τους απλούς ευρωπαϊκούς λαούς. Πιστεύει ότι οι Ευρωπαίοι μόνο του πήραν, του παίρνουν και ότι τελικό στόχο έχουν να του πάρουν την πατρίδα του. Ας δούμε όμως μερικά πράγματα τα οποία ο απλός Έλληνας δεν γνωρίζει:

Αρχαία Ολυμπία

Η πρώτη ανασκαφή στο χώρο διεξήχθη το 1829 από τη Γαλλική Επιστημονική Αποστολή στην Πελοπόννησο, με επικεφαλή το στρατηγό N. J. Maison. Τότε αποκαλύφθηκε μέρος του ναού του Δία και τμήματα των μετοπών που τον κοσμούσαν, πολλά από τα οποία μεταφέρθηκαν στο Μουσείο του Λούβρου. Η συστηματική έρευνα του ιερού άρχισε το 1875 από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και με διακοπές συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Οι πιο πρόσφατες έρευνες, την τελευταία δεκαετία, έγιναν στο νοτιοδυτικό κτήριο, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Wurzburg και μέλους του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου κ. U. Sinn, και στα προϊστορικά κτήρια του ιερού, υπό τη διεύθυνση του Δρ Η. Kyrieleis, τ. Διευθυντή του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ιντιτούτο. Υπουργείο Πολιτισμού

Το μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας είναι έργο του Γερμανού Ερνέστου Τσίλλερ. Πηγή 

Δελφοί

Η έρευνα στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών άρχισε γύρω στο 1860 από Γερμανούς. Το 1891 οι Γάλλοι πήραν από την ελληνική κυβέρνηση έγκριση για διεξαγωγή συστηματικών ερευνών και τότε άρχισε η λεγόμενη «Μεγάλη Ανασκαφή›, αφού πρώτα απομακρύνθηκε το χωριό Καστρί. Κατά τη διάρκειά της ήλθαν στο φως εντυπωσιακά ευρήματα, ανάμεσα στα οποία και περίπου 3.000 επιγραφές, που αποκαλύπτουν διάφορες πτυχές του αρχαίου δημοσίου βίου. Σήμερα, οι εργασίες στο χώρο των δύο δελφικών ιερών συνεχίζονται με τη συνεργασία της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και της Γαλλικής Σχολής, με ανασκαφική αλλά και αναστηλωτική δραστηριότητα. Το μοναδικό μνημείο που διέθετε το αρχαίο υλικό για τη σχεδόν πλήρη αναστήλωσή του ήταν ο θησαυρός των Αθηναίων, που αποκαταστάθηκε το 1903-1906 από τους Γάλλους με έξοδα του Δήμου Αθηναίων. Πηγή

Έχουμε ακούσει προσφάτως τους ελληνοκεντρικούς να δηλώνουν ότι δεν θα δώσουν την ολυμπιακή φλόγα θέλοντας έτσι να ''τιμωρήσουν'' τους ξένους λόγω της οικονομικής πολιτικής. Φθηνός λαϊκισμός και απόκρυψη της ιστορίας που έχει ως αποτέλεσμα την αποτύφλωση του ελληνικού λαού. Ας δούμε όμως πως έχουν τα πραγματικά γεγονότα:

''Η αφή της ολυμπιακής φλόγας και η λαμπαδηδρομία τελέστηκαν για πρώτη φορά το 1936 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Η ιδέα ήταν του Γερμανού καθηγητή και μέλους της Γερμανικής Ολυμπιακής Επιτροπής Δρ. Καρλ Ντιεμ ο οποίος και την εισηγήθηκε στην Οργανωτική Επιτροπή των ΧΙ Ολυμπιακών Αγώνων. Από τότε η αφή της φλόγας γίνεται πάντα στο ναό της 'Ηρας στην Αρχαία Ολυμπία.'' 

Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή

Ο δρ C. Diem ήταν ο πρόεδρος της επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων του Γ' Ράιχ και ο οποίος πέραν της ιδέας για την τελετή ολυμπιακής φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία πρότεινε και μια λαμπαδηδρομία που θα ξεκινούσε από τον χώρο τέλεσης της αφής και θα ολοκληρωνόταν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου. Αυτή την ιδέα αποδέχθηκε ο Γιόζεφ Γκαίμπελς και έκτοτε καθιερώθηκαν η τελετή ολυμπιακής φλόγας και η λαμπαδηδρομία μέχρι και σήμερα. Δείτε και εδώ

Ο Λουδοβίκος ο Α', πατέρας του Όθωνα έδωσε εντολή στον Πέτερ φον Ες να ακολουθήσει τον Όθωνα στην Ελλάδα το 1832 και να εικονογραφήσει την νεότερη ελληνική ιστορία. 39 έργα που σήμερα βλέπουμε να κοινοποιούνται κάθε χρόνο στην επέτειο της 25ης Μαρτίου και λίγοι Έλληνες γνωρίζουν ότι απολαμβάνουν τις ηρωικές απεικονίσεις από το χέρι ενός Βαυαρού.

Πίνακες του Πέτερ φον Ες

Προπύλαια του Μονάχου

Απέναντι από την Πύλη θριάμβου (Siegestor) που χτίστηκε σε ανάμνηση του βαυαρικού απελευθερωτικού αγώνα, ανοικοδομήθηκαν τα Προπύλαια, το κατεξοχήν μνημείο της Ελληνικής Επανάστασης. Το έργο αυτό, που στα 1846 ανέλαβε ο επίσης φιλέλληνας αρχιτέκτονας Leo Von Klenze, ήταν μοιραίο για τον Λουδοβίκο και ίσως να έθεσε σε δοκιμασία τα φιλελληνικά του αισθήματα. Όπως γράφει ο Klenze το δυτικό αέτωμα του μνημείου 

παρουσίαζε την Ελλάδα, στην οποία οι νικητές σε στεριά και θάλασσα τις πρόσφεραν τις χαμένες επαρχίες και πόλεις. Το ανατολικό αέτωμα, το οποίο έβλεπε προς την πόλη, απεικόνιζε στο κέντρο τον Όθωνα, τον γιο του Λουδοβίκου και βασιλιά της Ελλάδας στον θρόνο του, να δέχεται τα σέβη του λαού, των τεχνών, και των επιστημών. Παράλληλα τα ανάγλυφα που διακοσμούσαν τους τέσσερις γωνιακούς πύργους και που είχαν μήκος 14 μέτρα και ύψος 2 μέτρα αναπαριστούσαν σκηνές από την Ελληνική Επανάσταση. 

Στα Προπύλαια του Μονάχου θα βρείτε τους αγωνιστές του 1821:

πηγή

 Το 1834  ο Λέον φον Κλένζε θα συνεργαστεί με τον αρχαιολόγο Ρος (Ludwig von Ross) μετέπειτα διευθυντή της αρχαιολογικής υπηρεσίας και έφορο αρχαιοτήτων, για το σχέδιο αποστρατιωτικοποίησης της Ακρόπολης του Βαυαρικού Υπουργείου  Στρατιωτικών, επειδή τα περιτειχισμένα αλλά και ερειπωμένα μνημεία, όπως ο ναός της Αθηνάς - Νίκης, εξακολουθούσαν να θεωρούνται και να είναι απλά τμήματα η οικοδομήματα του οχυρού που υπήρχε στην θέση της Ακρόπολης όπως μας είναι γνωστή σήμερα. Με φιλοπονία και συστηματικότητα θα αποκολληθούν οι προσθήκες αιώνων δομικών επιχρισμάτων, ώστε να αναδειχτούν τα Προπύλαια και θα αναστηλωθεί ο ναός της Αθηνάς-Νίκης προσωπικά από τον Κλένζε.  πηγή

Τα ελληνικά δημοτικά τραγούδια διέσωσε ο Γάλλος Κλωντ Φοριέλ σε ένα δίτομο έργο το 1824-1825 με σχόλια και ιστορικά στοιχεία για την ελληνική ιστορία. Το έργο του μεταφράσθηκε στην Ελλάδα το....1956 !

Η Ακαδημία των Αθηνών είναι έργο του Γερμανού Ερνέστου Τσίλλερ και του δασκάλου του, Θεόφιλου Χάνσεν με καταγωγή από την Δανία. Ο Τσίλλερ δημιούργησε 600 αρχιτεκτονικά έργα στην Ελλάδα όπως το Μέγαρο Σλήμαν, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Εθνικό Θέατρο, το Προέδρικο Μέγαρο, Δημαρχείο Σύρου, Μέγαρο Ανδρέα Συγγρού, Μέγαρο Σταθάτου κ.α. Πέρα από τα έργα που «σήκωσε» ο Τσίλλερ στην Ελλάδα, επέβλεψε προσωπικά και την εκτέλεση των έργων του Χάνσεν στο Ζάππειο, την Εθνική Βιβλιοθήκη και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ενώ έκανε και πολλές προτάσεις για τη δημιουργία ενός πάρκου αναψυχής στον Λυκαβηττό (η δενδροφύτευσή του οφείλεται εξάλλου στον ίδιο). Ο Τσίλλερ μετά από ανασκαφές ανακάλυψε την ακριβή θέση του αρχαίου Παναθηναϊκού Σταδίου. Σε αυτόν οφείλεται και η φωταγώγηση της Ακρόπολης. Παντρεύτηκε την Eλληνίδα Σοφία Ντόντου. Πέθανε στην Αθήνα στις 12 Νοεμβρίου 1923 έχοντας την ελληνική υπηκοότητα. πηγή

Die Kultur der Arier

Αρνο Μπρέκερ, η εθνικοσοσιαλιστική τέχνη πηγάζει από την Ελλάδα

Ο Μπρέκερ έμεινε στην ιστορία σαν ο αγαπημένος γλύπτης του Χίτλερ και κατ' επέκταση ως ο πλέον γνωστός Γερμανός γλύπτης του περασμένου αιώνα. Ο Μπρέκερ γνώρισε μεγάλες δόξες την περίοδο του εθνικοσοσιαλισμού και μαζί με τον επίσης πολύ αγαπημένο αρχιτέκτονα του Χίτλερ, τον Αλμπερτ Σπέερ, θα έχτιζαν και θα κοσμούσαν με τα έργα τους τη νέα Γερμανία. Η ιστορία όμως ως γνωστόν τα έφερε διαφορετικά και μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Μπρέκερ, όπως άλλωστε συνέβη και με εκατομμύρια άλλους Γερμανούς, κρίθηκε από το δικαστήριο απλός «συνοδοιπόρος» του καθεστώτος. Του επιβλήθηκε ένα πρόστιμο 100 μάρκων, το οποίο και εξόφλησε. 

Ο Άρνο Μπρέκερ δίπλα στον Αδόλφο Χίτλερ, δεξιά της εικόνας

Παρασημοφορήθηκε με τη ανώτατη διάκριση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος «για τον μεγαλύτερο γλύπτη της εποχής μας». Το 90% του έργου του Μπρέκερ καταστράφηκε από Αμερικανούς και Ρώσους όταν τελείωνε ο πόλεμος. Στο Σβερίν δεν εκτίθενται παρά μια σειρά από μικρότερα έργα από μπρούντζο και μάρμαρο, από τα νεανικά ήδη χρόνια του Μπρέκερ. Ο Αρνο Μπρέκερ γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1900 στο Ελμπερφέλντ. Ο πατέρας του ήταν λιθοξόος. Σπούδασε από το 1920 έως το 1925 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ. Από το 1924 ξεκίνησε μια περίοδος συχνών ταξιδιών και μακράς παραμονής στο Παρίσι. Εκεί θα γνωρίσει το έργο του Ροντέν, από το οποίο -όπως λέει- θα εμπνευστεί, ενώ αργότερα θα γίνει μαθητής του Μαγιόλ με τον οποίο θα διατηρήσει και στενή φιλία.

Μέγας Αλέξανδρος, έργο του Άρνο Μπρέκερ

Στα χρόνια του Παρισιού θα γνωρίσει την πρώτη του γυναίκα, την Ελληνίδα Δήμητρα Μεσσάλα, την οποία θα παντρευτεί αρκετά χρόνια αργότερα, το 1937, και για την οποία υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες. Το ζευγάρι δεν θα αποκτήσει παιδιά, ενώ η όμορφη Δήμητρα αφιερώνεται μέχρι τον θάνατό της, το 1956, στο να προάγει και να στηρίζει το έργο του συζύγου της. Είναι η μόνη που θα έχει πάντα ελεύθερη είσοδο στο εργαστήριό του. Η Δήμητρα Μεσσάλα αναλαμβάνει να τακτοποιεί όλα τα πρακτικά θέματα ακόμα και το να βρίσκει μοντέλα για τον σύζυγό της, ώστε αυτός να δουλεύει απερίσπαστος. Μέσα από τις διηγήσεις του Μπρέκερ μαθαίνουμε ότι η Δήμητρα είναι τρυφερή και δυναμική. Είναι αυτή που οδηγεί το αμάξι και τον Μπρέκερ στην Αλμπρεχτστράσε, όπου βρίσκονταν τα κεντρικά της Γκεστάπο στο Βερολίνο, ώστε να σώσουν τη ζωή του Πικάσο. Σε κάποιους σπάνιους καταλόγους βλέπουμε το πορτρέτο της Δήμητρας που φιλοτέχνησε το 1933, ενώ στον ίδιο κατάλογο υπάρχουν ακόμα δύο πορτρέτα Ελλήνων: του συλλέκτη Νίκου Μαζαράκη, φιλοτεχνημένο το 1931, και της ζωγράφου Ιριδος Λογοθετοπούλου, φιλοτεχνημένο το 1942/1943.

Ο Άρνο Μπρέκερ ήταν ο προσωπικός γλύπτης του Αδόλφου Χίτλερ

Ο Μπρέκερ θα επιστρέψει οριστικά στο Βερολίνο το 1937, όπου θα διδάξει μέχρι το 1945 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της γερμανικής πρωτεύουσας. Εν τω μεταξύ, έχει αναλάβει σημαντικές παραγγελίες με τη διαμεσολάβηση του Χίτλερ. Μετά τον πόλεμο θα αναζητήσει τις επαφές του και πάλι στη Γαλλία και το 1958 θα παντρευτεί, για δεύτερη φορά, με τη Σαρλότ Κλούγκε με την οποία θα αποκτήσει και δύο παιδιά σε μεγάλη πια ηλικία. Θα ξαναφτιάξει το ατελιέ του στο Παρίσι, το 1960. Το 1983 ιδρύεται στη Νέα Υόρκη η εταιρεία «Arno Breker Society International». To 1991 o Μπρέκερ πεθαίνει στο Ντίσελντορφ.

Απόλλων και Δάφνη

''Ξανά και ξανά ονομάζουμε την κληρονομιά μας Ελλάδα. Ειλικρινά,αυτοί είναι οι αδιαφιλονίκητοι πρόγονοι μας στην τέχνη της απεικόνισης του ανθρώπινου σώματος.'' 

Αρνο Μπρέκερ

30 Απριλίου 1941 '' ..Ο Μπρέκερ που είναι επίσης παρών είναι πολύ θλιμμένος. Η σύζυγος του είναι Ελληνίς...Παρακολουθούμε την ταινία των επικαίρων με την είσοδό μας στην Αθήνα. Ο Φύρερ δυσκολεύεται να το χαρεί, τόσο τον έχει επηρεάσει η μοίρα της Ελλάδας. Όλα αυτά χάρις στα σφάλματα των Κυρίων Συμμάχων μας. '' 

Ημερολόγιο Γιόζεφ Γκαίμπελς

Ορφέας και Ευρυδίκη

Το 1942 έγινε μια έκθεση έργων του στο Μουσείο της Ορανζερί της Γαλλίας, από τις 15 έως τις 31 Μαϊου και οι κορυφαίοι διανοούμενοι της Γαλλίας του επιδαψίλευσαν πολλές τιμές και ανάμεσα τους ήταν και ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ. Την έκθεση άνοιξε ο υπουργός Παιδείας Άμπελ Μπονάρ εξυμνώντας το ηρωικό στοιχείο της τέχνης του Μπρέκερ:

'' Οι δραματικές ώρες που περνάμε απαιτούν παντού ήρωες, αλλά τι είναι αυτό που συνιστά τον ηρωισμό; Η απόλυτη προσφορά του εαυτού μας δεν είναι αρκετή για αυτό. Ήρωας είναι ο άνθρωπος που μας αποκαλύπτεται όχι μόνο σε όλη του την ανωτερότητα, αλλά και σε όλη του την πληρότητα. Υπάρχει ο ηρωισμός εκείνων που εργάζονται κι εκείνων που πολεμούν''.

Ενώ ο Ζαν -Μαρκ Καμπάνιε θα αναφέρει μεταξύ άλλων:

'' Άλλωστε οι επισκέπτες της Ορανζερί, δεν έχουν ανάγκη από οδηγό για να προσέξουν τις μνημειακές μορφές που αποτελούν τα πρόσφατα έργα ενός καλλιτέχνη που κρίθηκε άξιος να σφυρηλατήσει την εικόνα της γερμανικής νεολαίας. Η νεολαία αυτή, όπως παλιά και οι Έλληνες, πιστεύει στην δύναμη, γιατί πιστεύει προπάντων στην ομορφιά''.

Προμηθέας

Σε μια μονογραφία των εκδόσεων Φλαμαριόν που φέρει την υπογραφή του Σαρλ Ντεσπιώ γράφτηκε για την Τέχνη του Μπρέκερ που ήταν η έκφραση της Εθνικοσοσιαλιστικής Τέχνης:

''Η τέχνη αυτή που θέλει να εξυψώσει το άτομο στην ομορφιά, την ευγένεια, την δύναμη, την φυσική υγεία, την ηθική, η τέχνη αυτή θα είναι αρρενωπή, θα είναι απλή, θα είναι γυμνή: μήτε τα υφάσματα μήτε τα ρούχα ενθουσίασαν ποτέ τα πλήθη''.