Ο Martin Heidegger εκκίνησε την οντολογική φιλοσοφία του από το θεμελιώδες ερώτημα του Πλάτωνος «τί πότε βούλεσθαι σημαίνειν όποταν όν φθέγγησθε» (τι εννοούμε όταν λέμε ον) με το οποίο αρχίζει το μεγάλο δίτομο έργο του ''Είναι και χρόνος''. Το ερώτημα αυτό ο Heidegger το γράφει στα ελληνικά, όπως και πολλούς άλλους ορισμούς τους δίνει στα ελληνικά (πχ φύσις, ιδέα, ον, φαινόμενο κ.ά.) Ον στην φιλοσοφία αποκαλούμε ότι πραγματικά υπάρχει, οτιδήποτε αιώνιο και φυσικά την ανώτατη αρχή, τον ανώτατο νου του Σύμπαντος. Είναι λοιπόν ως όρος στην οντολογική φιλοσοφίασημαίνει ''ύπαρξη''. Ως ον καλείται επίσης η ολότητα, μια ολότητα που περιέχει οτιδήποτε υπάρχει (Θεός, σύμπαν, εγώ). Ας δούμε λοιπόν πως αυτός ο οντολογικός φιλόσοφος, ο Martin Heidegger, ένας εκ των μεγαλύτερων φιλοσόφων του 20ου αιώνος, οδηγείται από τον Πλάτωνα, τον Παρμενίδη και τον Ηράκλειτο ως τον εθνικοσοσιαλισμό, τονίζοντας πως τίποτα από όσα λέγονται για την φιλοσοφία του εθνικοσοσιαλισμού δεν έχουν σχέση με την εσωτερική αλήθεια του.
''Το Είναι ως ιδέα αίρεται στο επίπεδο του αυθεντικού όντος και το ίδιο το ον, που άλλοτε κυριαρχούσε, πέφτει σε αυτό που ο Πλάτων ονόμασε μη ον, σ΄αυτό που πράγματι δεν πρέπει να υπάρχει και δεν υπάρχει, διότι πάντοτε παραμορφώνει την ιδέα, την καθαρή ειδή, όταν τούτη εμπραγματώνεται και ενσωματώνεται στην ύλη. Η ιδέα, από την πλευρά της καθίσταται το παράδειγμα, το πρότυπο. Ταυτοχρόνως και αναγκαίως, η ιδέα γίνεται ιδεώδες. Το αντίγραφο στην πραγματικότητα δεν είναι, αλλά απλώς μετέχει στο Είναι, είναι η μέθεξις. Έτσι συμβαίνει ο χωρισμός, το χάσμα, ανάμεσα στην ιδέα ως το γνήσιο ον, στην πρότυπη και αρχέτυπη εικόνα, και στο πράγματι μη-ον, στην ανάτυπη εικόνα''.
''Κατά πόσο η ερμηνεία του Είναι ως ιδέας απομακρύνεται από την ερμηνεία του ως φύσεως;Δεν έχει πλήρες δίκαιο η παράδοση της ελληνικής φιλοσοφίας, που τώρα και εκατοντάδες χρόνια βλέπει αυτή την φιλοσοφία υπό το φως της πλατωνικής φιλοσοφίας; Η ερμηνεία του Είναι ως ιδέας μέσω του Πλάτωνος πολύ απέχει από του να είναι αποκοπή, και μάλιστα παρακμή σε σχέση με την έναρξη (την μεγάλη έναρξη με τους προσωκρατικούς), διότι τούτη η ερμηνεία συλλαμβάνει αυτή την έναρξη κατά τρόπο περισσότερο ανεπτυγμένο και περισσότερο οξύ, και την θεμελιώνει με την ''θεωρία περί των ιδεών''. Ο Πλάτων είναι η ολοκλήρωση της έναρξης.Δεν μπορούμε πράγματι να αρνηθούμε πως η ερμηνεία του Είναι ως ιδέας προέκυψε από την θεμελιακή εμπειρία του Είναι ως φύσεως''.
''Ο Πλάτων συνέλαβε το Είναι ως ιδέα. Η ιδέα είναι πρότυπο (παράδειγμα) και σαν τέτοιο είναι επίσης μέτρο. Τι φυσικότερο από το να νοήσουμε τις ιδέες του Πλάτωνα με την έννοια των αξιών και να ερμηνεύσουμε το Είναι των όντων ξεκινώντας από αυτό που ισχύει; Οι αξίες ισχύουν.
Αλλά η ισχύς θυμίζει ακόμη πολύ αυτό που ισχύει για ένα υποκείμενο. Και για να στηριχθεί περαιτέρω το οφείλειν, το οποίο ανήχθη στο επίπεδο των αξιών, αποδίδουν και στις ίδιες τις αξίες ένα Είναι. Εδώ Είναι δεν σημαίνει κατά βάθος τίποτε άλλο από την παρουσία του δεδομένου. Μόνο που τούτο δεν είναι τόσο χονδροειδώς δεδομένο και χειροπιαστό όπως είναι τα τραπέζια και οι καρέκλες.
Με το Είναι των αξιών φθάνουμε στο ύψιστο σημείο συγχύσεως και ξεριζώματος. Καθώς ο όρος ''αξία'' χάνει ολοένα τα έκγλυφα χαρακτηριστικά του, μολονότι παίζει ακόμη ένα ρόλο στην πολιτική οικονομία, ονομάζουν τώρα την αξία ''ολότητα''. Μ' αυτόν όμως τον όρο απλώς άλλαξαν τα γράμματα. Αν και έτσι φαίνεται καλύτερα αυτό που στην πραγματικότητα είναι αυτές οι ολότητες, δηλ. μισότητες (μισά πράγματα). Αλλά στην περιοχή του ουσιαστικού οι μισότητες είναι περισσότερο ολέθριες από το μηδέν, που τόσο το φοβούνται. Στα 1928 εξεδόθη το πρώτο μέρος μιας βιβλιογραφίας επάνω στην έννοια της αξίας. Μνημονεύονται 661 κείμενα που πραγματεύονται την έννοια της αξίας. Χωρίς αμφιβολία εν τω μεταξύ έγιναν χίλια. Όλα τούτα ονομάζονται φιλοσοφία.
Αυτό που σήμερα προσφέρεται ως φιλοσοφία του εθνικοσοσιαλισμού, αλλά δεν έχει τίποτε το κοινό με την εσωτερική αλήθεια και το μεγαλείο αυτού του κινήματος(δηλαδή την συνάντηση της οικουμενικά καθορισμένης τεχνικής με τον σύγχρονο άνθρωπο), έχει ψαρέψει στα θολά νερά αυτών των ''αξιών'' και των ''ολοτήτων''.''
Martin Heidegger, Εισαγωγή στη μεταφυσική, εκδόσεις Αρμός
Στο μεταξύ οι Ρώσοι έχουν ξαναρχίσει τους τρομερούς τους βομβαρδισμούς. Ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ και με νανούριζε η δόνηση του κτιρίου κάθε φορά που έπεφταν βλήματα μεγάλου βεληνεκούς που έριχναν οι σοβιετικοί, σκεφτόμουν το παράλογο της κατάστασης, από την πλευρά των συμφερόντων που παίζονταν. Τα κανόνια που μας σφυροκοπούσαν ήταν αμερικάνικα, εφόσον οι γιάνκηδες είχαν εξοπλίσει τους Ρώσους με το μεγαλύτερο μέρος του υλικού τους.Οι Άγγλοι ήταν επίσης σύμμαχοι των κομμουνιστών. Μήπως η Ρωσία ήταν μια δημοκρατία, όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία; Η Γερμανία υπερασπιζόταν τις διεθνείς αξίες του δυτικού πολιτισμό, βαθιά ριζωμένες στην ψυχή εκείνων των δυο λαών, Αγγλία και Αμερική, που συμμαχώντας με τον διάβολο θα είχαν ίσως καταστρέψει τον καλύτερο υπερασπιστή του δυτικού πολιτισμού, αλλά ταυτόχρονα, θα είχαν υπογράψει μακροχρόνια και την δική τους θανατική ποινή.
Miguel Ezquerra, Πεθαίνοντας στο Βερολίνο, εκδόσεις Λόγχη
Ο Robert Brasillach, ο Γάλλος συγγραφέας και ποιητής που εκτελέστηκε από τους δημοκράτες στις 6 Φεβρουαρίου του 1945, είχε επίσης διαπιστώσει ακριβώς τα ίδια με τον εθελοντή από την Ισπανία:
''Ποιος ξέρει, ίσως υπάρχουν ακόμη λογικοί Άγγλοι που να καταλαβαίνουν ότι ο γερμανικός στρατός μάχεται για ολόκληρη την Ευρώπη, κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο ακόμα και για τον ίδιο τον Αγγλικό Λαό. Αυτοί οι καλοπροαίρετοι Άγγλοι, αν μπορεί να έχει κάποια έννοια το πλησίασμα των δύο θέσεων, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα εμπρός στην αυτοκαταστροφική τρέλα των κυβερνητών τους, οι οποίοι δια πυρός και σιδήρου προσπαθούν να παραδώσουν τον πολιτισμό του Racine, του Shakespeare, του Dante και του Goethe στις μογγολικές ορδές τις φανατισμένες από το επαναστατικό και ιουδαϊκό αλκοόλ. Ιδού το ασυγχώρητο παραλήρημα της Αγγλίας''.
Ο μεγάλος ποιητής Ezra Pound, που επίσης διώχτηκε από τους νικητές και έμεινε κλεισμένος για 13 έτη σε ψυχιατρείο επειδή κατά την εξέλιξη του πολέμου έλεγε την αλήθεια:
''Ο εχθρός είναι το κεφάλαιο. Ο εχθρός σας είναι το κεφάλαιο, το διεθνές κεφάλαιο και ο δανεισμός.Ο εχθρός σας δεν είναι η Γερμανία, ο εχθρός σας είναι τα κεφαλαιοδάνεια. Και θα ήταν προτιμότερο για σας να μολυνθείτε από τύφο, δυσεντερία ή από τη νόσο του Bright από το να κυριευτείτε απ’ αυτή την τύφλωση που σας εμποδίζει απ’ το να καταλάβετε πως υπονομεύεστε και πως καταστρέφεστε. Ο μεγάλος Εβραίος είναι τόσο συνδεδεμένος μ’ αυτό το κεφάλαιο που κανείς δεν είναι ικανός να διαταράξει αυτόν τον δεσμό''.
Ομοίως κι ο νομπελίστας Νορβηγός λογοτέχνης Κνουτ Χάμσουν, που επίσης κυνηγήθηκε από τους νικητές:
«Νορβηγοί ρίξτε τα όπλα σας και πηγαίνετε σπίτι. Οι Γερμανοί πολεμούν για όλους εμάς και γκρεμίζουν την τυραννία της Αγγλίας που στέκεται από πάνω μας».
Λίγα χρόνια αργότερα θα καταγράψει την απόλυτη αλήθεια:
«Σε έναν αιώνα τα ονόματά σας δικαστές θα έχουν ξεχασθεί. Μα το όνομα του Brasillach ποτέ.»
Όταν ο Αμερικανός στρατηγός George Patton αντιλήφθηκε την πραγματικότητα, ήταν πλέον αργά:
"H δυσκολία να κατανοήσουμε τους Pώσους οφείλεται στο ότι δεν λαμβάνουμε υπόψη το ότι δεν είναι Eυρωπαίοι αλλά Aσιάτες, ως εκ τούτου σκέφτονται ύπουλα (...) στην πραγματικότητα δεν έχω καμιά επιθυμία να καταλάβω οτιδήποτε για τους Pώσους, πέρα από το πόσο μολύβι ή σίδερο χρειάζεται για να τους σκοτώσω. (...) είναι μπάσταρδοι, βάρβαροι και παθολογικοί μπεκρήδες."
Τον Μαϊο του 2014, ένας οδηγός ταξί στην Νέα Υόρκη προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων με τα ΜΜΕ να έχουν πάθει υστερία. Όλα ξεκίνησαν όταν αντί-φασίστες ανακάλυψαν τον συγκεκριμένο τύπο να φοράει περιβραχιόνιο με τη σβάστικα. Τα κανάλια έπαιζαν το συγκεκριμένο θέμα σε βαθμό υστερίας και ζητήθηκε ο οδηγός να τεθεί σε διαθεσιμότητα. Κάτι το οποίο έγινε για 30 μέρες. Αυτό που κάνει την ιστορία ακόμα πιο περίεργη είναι ότι ο "ναζί", Gabriel Diaz, ήτανε μαύρος. Όταν ήρθε αντιμέτωπος με έναν αμαθή ρεπόρτερ στο σπίτι του, ο Diaz περήφανα υπερασπίστηκε τη γνώμη του και πάγωσε εκατομμύρια τηλεθεατές στην Αμερική. Εδώ μερικά αποσπάσματα από τη συζήτηση:
Δημοσιογράφος: Γνωρίζεις τι είναι αυτό που φοράς (σβάστικα), έτσι;
Diaz: Γνωρίζω τι σημαίνει. Τα ΜΜΕ το προβάλουν ως ένα σύμβολο μίσους, αλλά δεν είναι για εμάς, όχι για εμάς.
Δημοσιογράφος: Ποιοί είναι οι "εμείς".
Diaz: Οι πιστοί στην ιδεολογία. Οι εθνικοσοσιαλιστές. Δεν λέμε "ναζί". Εσείς το αποκαλείτε έτσι.
Δημοσιογράφος: Ναι αλλά γνωρίζεις τι έγινε στον εθνικοσοσιαλισμό σωστά?
Diaz: Πιστεύω ότι μας έχουν πει ψέματα για τον Χίτλερ όλη μας τη ζωή.
Δημοσιογράφος: Γιατί το φοράς;(το περιβραχιόνιο)
Diaz: Γιατί είμαι εθνικοσοσιαλιστής.
Δημοσιογράφος: ΤΙ σημαίνει αυτό;
Diaz: Πιστεύω στην φυσική ροή των πραγμάτων..Πιστεύουμε στην φύση.
Δημοσιογράφος: Γνωρίζεις ότι, οι πραγματικοί εθνικοσοσιαλιστές δεν θα νοιαζόντουσαν για σένα καθόλου.
Diaz: Δεν καταλαβαίνω τι θες να πείς με αυτό.
Δημοσιογράφος: Πίστευαν στην άρια υπεροχή. Εξολόθρευαν ανθρώπους που δεν τους άρεσαν.
Diaz: Λοιπόν...Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν σου διδάσκει να μισείς τους άλλους. Σου διδάσκει να αγαπάς τη φυλή σου ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. Ποιος είπε ότι πρέπει να είσαι λευκός για να είσαι εθνικοσοσιαλιστής; Δεν χρειάζεται να είσαι λευκός. Ο καθένας μπορεί να είναι.
Έχει άδικο ο Diaz; Διδάσκει ο εθνικοσοσιαλισμός να μισούμε ή ο Χίτλερ ο ίδιος είπε ποτέ να μισούμε τους ανθρώπους των άλλων φυλών; Στην Πολιτική Διαθήκη του ο Χίτλερ δηλώνει τα εξής: ''Η φυλετική υπερηφάνεια μας δεν έχει χαρακτήρα επιθετικό, πλην του σημείου εκείνου που αφορά την εβραϊκή φυλή''. (13 Φεβρουαρίου 1945)
Αυτή είναι μια πραγματικότητα. Ο Μιγκέλ Σερράνο μάλιστα είχε δηλώσει ότι ο εθνικισμός αποτελεί μια γάγγραινα για τον εθνικοσοσιαλισμό και ότι οι εθνικιστές είναι απλώς ρατσιστές χωρίς να έχουν γνώσεις επί του φυλετικού ζητήματος και διατηρούν ένα αφύσικο μίσος προς τους αλλόφυλους.
Επίσης ο Χίτλερ ξεκαθάρισε την βάση του εθνικοσοσιαλισμού:
''Διακηρύσσω ταύτα, όντας απελευθερωμένος από κάθε φυλετικό μίσος. Ασφαλώς και είναι ασυμβίβαστη η ανάμειξη οιασδήποτε φυλής με άλλες φυλές. Πλην ελαχίστων, ανούσιων επιτυχιών, η συστηματική φυλετική επιμειξία ουδέποτε έφερε θετικά αποτελέσματα. Η βούληση της να παραμείνει φυλετικά καθαρή και αγνή, αποτελεί μία απτή απόδειξη της ζωτικότητας και της καλής υγείας μιας φυλής. Η υπερηφάνεια για τη δική μας τη φυλή, χωρίς να υποτιμούμε ή να περιφρονούμε οιαδήποτε άλλη φυλή, αποτελεί ένα ορθό και υγιές από κάθε άποψη συναίσθημα. Ουδέποτε θεώρησα τους Ιάπωνες ή τους Κινέζους ως κατώτερους έναντι ημών. Είναι γεγονός ότι αμφότεροι οι λαοί ανήκουν σε αρχαίους πολιτισμούς μεγάλης ποιοτικής στάθμης. Δικαιούνται να νιώθουν υπερήφανοι για το παρελθόν τους και ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας αναφέρεται στο παρελθόν αυτό, όπως ακριβώς εμείς διαθέτουμε το δικαίωμα να υπερηφανευόμαστε για τον πολιτισμό στον οποίο τώρα ανήκουμε''. (13 Φεβρουαρίου 1945)
Αυτό που πρέπει να καταλάβουν όλοι, είναι πως αν πραγματικά όλες οι φυλές διδάσκονταν τον Αδόλφο Χίτλερ και τον εθνικοσοσιαλισμό, τότε πραγματικά δεν θα υπήρχε κίνδυνος φυλετικής επιμειξίας. Όποιος διαβάσει το Μein Kampf θα διαπιστώσει ότι ο Χίτλερ είναι κάθετα αντιαποικιοκράτης. Σαφέστατα ο Χίτλερ υποστηρίζει ότι ο Άριος υπήρξε ο Προμηθέας της Ανθρωπότητας. Αυτό όμως δεν μπορεί να μεταφραστεί σε μίσος. Το αποδεικνύει η εξέλιξη της Ιστορίας της ανθρωπότητας.
Στο τραγούδι του θεού Κρίσνα έχει δοθεί το αιώνιο μήνυμα της διατήρησης της φυλής από αρχαιοτάτων χρόνων: ''Από τη διαφθορά των γυναικών επέρχεται η σύγχυση των φυλών. Από τη σύγχυση των φυλών, η απώλεια της μνήμης. Από την απώλεια της μνήμης, η έλλειψη κατανόησης. Και από αυτήν όλα τα δεινά''. (Bhagavad Gita)
Η εθνικοσοσιαλίστρια Savitri Devi έδωσε το εθνικοσοσιαλιστικό μήνυμα που δεν εκφράζει κανένα μίσος για τις άλλες φυλές, αλλά αντιθέτως ένα μήνυμα υπέρ της διατήρησης τους:
''Είμαι υπέρ ενός πολυφυλετικού κόσμου στον οποίο κάθε φυλή διατηρεί τον εαυτό της, σε αρμονία με τις άλλες φυλές. Όπως σε έναν κήπο, που υπάρχουν παρτέρια ρόδων και παρτέρια με γαρύφαλα και ίριδες και διάφορα άλλα άνθη. Δεν αναμειγνύονται. Παραμένουν ξέχωρα, και κάθε ένα έχει την δική του ομορφιά. Είμαι ενάντια στην αποικιοκρατία λόγω του ότι αυτή μολύνει τόσο τον αφέντη όσο και τον σκλάβο. Τον αφέντη τον μολύνει ακόμα περισσότερο''.
Από που προέρχεται το φυλετικό μίσος και η προσπάθεια φυλετικής επιμειξίας; Η αλήθεια δεν έρχεται μόνο από τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών και την Παλαιά Διαθήκη. Έρχεται απευθείας από την αρχαία Ρώμη:
''...μεταξύ Εβραίων υπάρχει μεγάλη εμπιστοσύνη και είναι πάντα έτοιμοι να φανούν σπλαχνικοί ο ένας προς τον άλλο, αλλά για τους υπόλοιπους λαούς τρέφουν έχθρα και μίσος...απέχουν από ερωτικές σχέσεις με γυναίκες άλλων εθνών.. καθιέρωσαν την περιτομή ώστε να ξεχωρίζουν από τους άλλους λαούς''. (Κορνήλιος Τάκιτος, Ιστορίες V)
Οι νόμοι που θεσπίζονται σήμερα για να φιμώσουν και να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους που υπερασπίζονται την αλήθεια του εθνικοσοσιαλισμού, τον φυσικό νόμο, το Ντάρμα όπως λένε οι Ινδουιστές, μπορούν να μας θυμίσουν τα λόγια του θεϊκού Πλάτωνα: ''Μας συνδέει η φύση κι όχι ο νόμος. Γιατί η φύση συνδέει με συγγένεια το όμοιο με το όμοιο, ενώ ο νόμος των ανθρώπων ο δυνάστης, συχνά επιβάλλει με την βία σχέσεις που δεν τις ανέχεται η φύση''. (Πρωταγόρας) (τὸ γὰρ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ φύσει συγγενές ἐστιν, ὁ δὲ νόμος, τύραννος ὢν τῶν ἀνθρώπων, πολλὰ παρὰ τὴν φύσιν βιάζεται)
Ας δούμε μερικές φωτογραφίες των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών με ανθρώπους άλλων φυλών:
O Ray Hagins, ένας άνθρωπος που ανήκει στην νεγρική φυλή, είπε: ''Αυτοί οι μπάσταρδοι που λέγονται Εβραίοι έπεισαν τον κόσμο ότι ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν τρελός. Όλοι μεγαλώσαμε γνωρίζοντας ότι ο Χίτλερ ήταν ένας τύραννος, ένας τρελός. Ανακάλυψα ότι αυτοί ήταν οι ψεύτες από τους οποίους ο Χίτλερ προσπαθούσε να γλυτώσει τον κόσμο''.
Ray Hagins
''Στο μεταξύ,εν όψει των τρομερών κρίσεων που συγκλονίζουν και συνταράσουν μια σειρά από χώρες, δεν θα κουραστούμε να εφιστούμε την προσοχή των διαφόρων λαών σε σχέση με τον απειλητικό αυτό κίνδυνο που ελοχεύει σε βάρος της ανθρωπότητος και να φωνάζουμε διαρκώς προς αυτούς ότι οι Εβραιοσιωνιστές είναι η αιτία''.
Θα προτιμούσα να έχω έναν άριστο αστυνομικό σκύλο, ας πούμε έναν Αλσατίας, από έναν άνθρωπο χωρίς αξία. Αυτό είναι πολύ πλησιέστερα στο πνεύμα της τελειότητας, πολύ κοντύτερα στον πνεύμα της φυσικής επιλογής. Είναι τέλειο ως σκυλί. Μια τίγρης είναι τέλεια ως αιλουροειδές. Στην κορυφή των Αρίων, ας πούμε, είναι ο Ρούντολφ Ες, για μένα. Απολύτως κορυφαίος. Εξετάστε το πρόσωπο του όταν ήταν νέος, εξετάστε την σταδιοδρομία του, παρακολουθήστε τον στην Νυρεμβέργη να λέει, «Θα τον ακολουθούσα ως τον μεγαλύτερο γιο της χώρας μου, ακόμα κι αν γνώριζα ότι στο τέλος με περιμένει η πυρά». Aυτό είπε. Και ο Otto Ohlendorf. Σε κάποιον που ήθελα να δείξω την θεωρία μου, πήρα μια φωτογραφία του Otto Ohlendorf και μια εικόνα μια τίγρης λέγοντας Να! Η κορυφή της αιλουροειδούς φυλής, η κορυφή της Άριας Φυλής μας!
Αποσπάσματα από συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο σωματοφύλακας του Αδόλφου Χίτλερ, Ρόχους Μις, στο MEGA και την εκπομπή '''Εμπόλεμη ζώνη''.
- Πώς νιώσατε όταν γνωρίσατε τον Χίτλερ;
Μετά τον τραυματισμό μου δεν με έστειλαν πίσω στο μέτωπο. Ο αρχηγός του λόχου με πρότεινε για τη φρουρά του Χίτλερ. Ο αρχηγός του λόχου είπε «Εντάξει έχεις εκπληρώσει το καθήκον σου στον πόλεμο, θα πας κατευθείαν στον Φύρερ. Είσαι καλός, τίμιος στρατιώτης». Έτσι απλά λοιπόν πήγα στην Καγκελαρία. Δεν ήξερα πως έπρεπε να συμπεριφερθώ. Φοβόμουν, που θα ήμουν δίπλα στον Φύρερ. Μού είχαν δώσει ένα δωμάτιο κοντά στο διαμέρισμά του. Πήγα και την επόμενη μέρα κιόλας έπιασα δουλειά.
Ένας συνάδελφος μού επέστησε την προσοχή ότι ο Φύρερ μπορούσε να εμφανιστεί οποιαδήποτε στιγμή. «Εσύ θα κάνεις στην άκρη, μπορεί να σου απευθύνει το λόγο, μπορεί και όχι» μου είπε. Περίπου δώδεκα μέρες μετά ένας υποστράτηγος, μού έκανε κάποιες ερωτήσεις. Όταν τελειώσαμε ο υποστράτηγος σηκώθηκε, άνοιξα την πόρτα και ποιος ήταν εκεί; Ο Χίτλερ, που κρατούσε ένα γράμμα στο χέρι του και ήθελε να το δώσει στον υποστράτηγο. Το γράμμα αφορούσε διάφορες μετακινήσεις στρατευμάτων και ο Χίτλερ ρώτησε: από που είναι αυτός ο άντρας. Και ο υποστράτηγος απάντησε: από τη Σιλεσία.
Εγώ είχα τρακ, κοιτούσα τον Χίτλερ στα μάτια από μία απόσταση ενός μέτρου. Είπα κατάγομαι από το Όπελν. Και μού απάντησε: Μπορείτε να κάνετε τώρα αμέσως κάτι για μένα. Πάρτε αυτό το γράμμα και πηγαίνετε το στην αδερφή μου, στη Βιέννη. Κι εγώ έγινα αμέσως ο κλητήρας του. Δώδεκα μέρες μετά το διορισμό μου. Εκείνη την πρώτη φορά που είδα τον Χίτλερ, αμέσως σκέφτηκα ότι ήταν ένας κανονικός άνθρωπος, σαν όλους τους άλλους.
- Πώς γίνεται να λέτε ότι ήταν ένας κανονικός άνθρωπος όταν διέταξε όλα αυτά τα εγκλήματα;
Ο Χίτλερ δεν είχε πάει ποτέ σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αν ο Χίτλερ είχε επισκεφθεί ένα στρατόπεδο, θα είχε πάρει οπωσδήποτε κάποιον από μας μαζί του. Και μετά ο συνοδός του θα μας έλεγε ότι πήγαν εκεί και τι είδαν. Αλλά δεν πήγαμε ποτέ σε στρατόπεδο. Είναι πλέον γνωστό ότι υπήρχαν στρατόπεδα. Στη Βαυαρία κάποια στιγμή που είχα πάει σε ένα κέντρο αναψυχής, είδα ανθρώπους που μας έφερναν νερό στο θάλαμο και οι οποίοι ζούσαν σε παραπήγματα και ρώτησα έναν, γιατί είσαι εδώ και μου απάντησε, γιατί είμαι Μπίμπελφόρσερ (Bibelforscher, χριστιανική θρησκευτική οργάνωση), αν υπογράψω, θα μ’ αφήσουν να φύγουν, αλλά δεν υπογράφω. Δεν υπέγραφαν, όσοι ανήκαν σε τέτοιες χριστιανικές οργανώσεις. Και έμπαιναν στα στρατόπεδα, δεν υπήρχαν μόνο Εβραίοι στα στρατόπεδα.
- Νομίζετε ότι η ιστορία που έχει γραφτεί δεν είναι σωστή, δεν είναι δίκαιη;
Κάποια πράγματα τα έχουν αποκρύψει. Υπάρχουν πολλά στοιχεία στο ιστορικό μουσείο του Βερολίνου. Και θα βγουν στη δημοσιότητα το 2017. Δε τα δίνουν. Γιατί; Υπάρχουν και στην Ουάσινγκτον ντοκουμέντα. Στη δίκη της Νυρεμβέργης δε με ρώτησαν τίποτα για τα στρατόπεδα.
Δεν έχει σημασία αν η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Έζησα πέντε χρόνια με τον Χίτλερ. Δεν μπορώ να τον φανταστώ διαφορετικά. Εγώ τον έζησα από κοντά. Ήταν ένας κανονικός άνθρωπος.
Στη Μόσχα δεν με ρωτούσαν για τα στρατόπεδα. Το θέμα των ανακρίσεων ήταν πάντα, ότι στο καταφύγιο ήταν ο σωσίας και όχι ο ίδιος ο Χίτλερ. Λες ψέματα, λες ψέματα, έλεγαν συνέχεια και με βασάνιζαν.
- Περιγράψτε μας την ημέρα της αυτοκτονίας του Αδόλφου και της Εύα Χίτλερ.
Την τελευταία εβδομάδα επικρατούσε νεκρική σιγή, κανείς δεν είχε διάθεση. Όλοι μιλούσαμε ψιθυριστά. Ήταν σα να βρισκόμασταν σε έναν τάφο. Ήταν πολύ άσχημα. Ήταν η πτώση, το τέλος. Γνωρίζαμε οτι θα αυτοκτονούσε αλλά ζούσαμε συνεχώς αναβολές. Μέχρι που ο Μόνκε είπε ότι οι Ρώσοι είναι πια 400 μέτρα μακριά από την Καγκελαρία.
Ήμασταν ο επόμενος στόχος τους. Το μεσημέρι της 30ης Απριλίου 1945, εγώ ήμουν στον ασύρματο και ξαφνικά άκουσα τον Μπόρμαν, τον Λίνγκε, τον Γκιούνσε και κάποιον άλλον να μιλάνε. Εγώ πήγα λίγο πιο κει, ο Χίτλερ μπήκε στο γραφείο και ρώτησα τον Γκιούνσε, τι συμβαίνει και είπε «Ο Φύρερ μάς αποχαιρέτησε». Μας αποχαιρέτησε και περιμέναμε να συμβεί. Δεν ξέραμε τον τρόπο που θα συνέβαινε. Θα μπορούσαν να πυροβολήσουν ο ένας τον άλλον. Όταν τους είδα, το κεφάλι της Εύας ήταν γερμένο πάνω του. Ο Χίτλερ ήταν ξαπλωμένος στο πάτωμα. Ο Γκούνσε ήταν πλέον υπεύθυνος για να τον κάψει έξω από το καταφύγιο.
- Και σχετικά με την οικογένεια Γκέμπελς;
Η οικογένεια Γκέμπελς ήταν στο μπροστινό καταφύγιο. Η κυρία Γκέμπελς κατέβηκε και εντελώς ήρεμα προετοίμασε τα παιδιά για να πεθάνουν. Και για πρώτη φορά ήταν όλα ντυμένα στα λευκά, γιατί γενικώς φορούσαν διάφορα χρώματα. Στο πάνω καταφύγιο υπήρχαν άνθρωποι από το προσωπικό, δεν μπορούσε να κάνει κάτι μπροστά τους, έπρεπε να κατέβει κάτω.
Όταν ετοιμάστηκαν τα παιδιά, έγινε συζήτηση, προφανώς και για το θέμα των παιδιών, με τον δόκτωρα Νάουμαν, που ήταν ο εκπρόσωπος του Γκέμπελς. Όταν ο Νάουμαν βγήκε έξω είπε ότι αν ήταν στο χέρι του Γκέμπελς τα παιδιά δεν θα ήταν εδώ. Η κυρία Γκέμπελς ήθελε να πεθάνουν, εκείνη και τα παιδιά, μαζί με τον Χίτλερ. Ο Γκέμπελς όχι, δεν ήθελε να πεθάνουν τα παιδιά. Ήταν ένα δράμα. Η κυρία Ράιτς είπε «κυρία Γκέμπελς, αν θέλετε, εσείς μπορείτε να μείνετε εδώ, το καταλαβαίνω, αλλά τα παιδιά μπορώ εγώ να τα φυγαδεύσω». Η κυρία Γκέμπελς απάντησε όχι, τα παιδιά θα μείνουν εδώ.
- Τι ακριβώς σας έκαναν κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας σας;
Με χτυπούσαν, με ανάγκαζαν να μιλήσω, με μαστίγωναν μέχρι που μάτωνα και μετά μού έριχναν κρύο νερό, ήταν φοβερό. Με χτυπούσαν στο κεφάλι και έπεφτα με το πρόσωπο πάνω στον τοίχο, με έσερναν σε γραφεία και με μαστίγωναν. Με βασάνιζαν. Και μετά κατάφερα να στείλω ένα γράμμα μ’ έναν φρουρό στον υπουργό Μπέρια, πού τού έλεγα ότι θα με σκοτώσουν με τα βασανιστήρια και τον παρακάλεσα να δώσει διαταγή να με εκτελέσουν. Ήθελα να με εκτελέσουν. Δεν άντεχα άλλο. Όταν σε βασανίζουν είναι πολύ άσχημο.
-Αν κοιτάξετε πίσω τη ζωή σας, θα αλλάζατε κάτι;
Όχι, έκανα το καθήκον μου, να υπηρετήσω τον Χίτλερ και κατέβαλλα προσπάθεια να μην κάνω κάτι λάθος. Να τα κάνω όλα σωστά. Για αυτό και στο τέλος, στο καταφύγιο, ο διοικητής μου είπε, ότι έκανα πάντα καλά τη δουλειά μου και ότι πρέπει να φροντίσω να λειτουργήσουν όλα σωστά στο καταφύγιο και πήρα την ευθύνη του τηλεφωνικού κέντρου. Μου έδωσε αυτή τη θέση, γιατί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένος μαζί μου, γιατί πάντα έκανα σωστά τη δουλειά μου.
Σήμερα, 71 έτη μετά την λήξη ενός μεγάλου πολέμου για την επικράτηση των εθνών της Ευρώπης, της διατήρησης της φυλής και του πολιτισμού των Αρίων λαών βιώνουμε μια επίθεση εξολόθρευσης της φυλής μας και των εθνών μας σε πολλαπλά επίπεδα. Πριν λίγες ώρες οι Βρυξέλλες θρήνησαν 34 νεκρούς, οι τραυματίες ανέρχονται σε 200 μέχρι στιγμής. Φανατικοί αλλόφυλοι δολοφονούν μαζικά τους λαούς της Ευρώπης.
Όλοι οι αλλόφυλοι που εισβάλλουν στην Ευρώπη με τις πλάτες των δημοκρατικών φιλελεύθερων κυβερνήσεων και των αντιρατσιστικών οργανώσεων έχουν ένα και μόνο σκοπό: την ισλαμοποίηση της Ευρώπης. Δεν έχουν λερώσει τα χέρια τους με αίμα οι αλλόφυλοι, αλλά όλοι οι αντιρατσιστές, οι δημοκράτες και οι μπολσεβίκοι. Αυτοί είναι που κατήντησαν την Ευρώπη μια άναρχη και τρομοκρατημένη ήπειρο. Το αίμα των Γάλλων και των Βέλγων βρίσκεται στα χέρια τους. Η ευθύνη για τα θύματα και τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη βαραίνει τους νικητές. Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ δικαιώνεται: ''Ποιος ξέρει, ίσως υπάρχουν ακόμη λογικοί Άγγλοι που να καταλαβαίνουν ότι ο γερμανικός στρατός μάχεται για ολόκληρη την Ευρώπη, κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο ακόμα και για τον ίδιο τον Αγγλικό Λαό. Αυτοί οι καλοπροαίρετοι Άγγλοι, αν μπορεί να έχει κάποια έννοια το πλησίασμα των δύο θέσεων,δεν μπορούν να κάνουν τίποτα εμπρός στην αυτοκαταστροφική τρέλα των κυβερνητών τους,οι οποίοι δια πυρός και σιδήρου προσπαθούν να παραδώσουν τον πολιτισμό του Racine, του Shakespeare, του Dante και του Goethe στις μογγολικές ορδές τις φανατισμένες από το επαναστατικό και ιουδαϊκό αλκοόλ. Ιδού το ασυγχώρητο παραλήρημα της Αγγλίας''.
Robert Brasillach
Σήμερα όλοι πρέπει να θυμηθούμε τον μεγάλο άνδρα του Βελγίου Leon Degrelle. Αυτές τις στιγμές δικαιώνεται:
''Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι οι θυσίες και οι απίστευτοι άθλοι των WAFFEN - SS θα βρουν τους δικούς τους επικούς ποιητές του αναστήματος ενός Schiller ! Αυτό που ξεχώριζε τα SS ήταν η μεγαλωσύνη τους μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες. Ο πέπλος της σιωπής έπεσε πάνω στα WAFFEN - SS μετά τον πόλεμο, αλλά τώρα όλο και περισσότεροι νέοι καταφέρνουν να μάθουν για την ύπαρξη τους, για τα κατορθώματα τους. Η φήμη τους μεγαλώνει σιγα – σιγά και οι νέοι απαιτούν να μάθουν περισσότερα. Σε εκατό χρόνια όλα τα ψέμματα θα έχουν ξεχαστεί, αλλά το μεγαλείο και τον ηρωισμό των WAFFEN - SS θα τα θυμούνται. Θα είναι η ανταμοιβή ενός έπους''.
Leon Degrelle
Είναι η δικαίωση του Έζρα Πάουντ:
''Ο πόλεμος αυτός δεν οφείλεται σε κάποια ιδιοτροπία εκ μέρους του Μουσολίνι ή του Χίτλερ.Ο πόλεμος αυτός αποτελεί εκδήλωση του επίγειου πολέμου ανάμεσα στους τοκογλύφους και τους χωρικούς,ανάμεσα στους κυρίαρχους του χρήματος και σε οποιονδήποτε πραγματοποιεί μια τίμια,καθημερινή εργασία με το μυαλό ή τα χέρια του.Δεν γνωρίζω πόσα βιβλία πρέπει να διαβάσει κανείς για να κατανοήσει αυτή την απλή πρόταση''.
Κι ύστερα αποκοιμήθηκα
και στο χαμένο άνεμο ξυπνώντας
είδα και άκουσα,
κι εκείνος που είδα φανερώθηκε καβαλάρης,
και άκουσα :
"Καμίαν εγώ δεν έχω χαρά
τη ράτσα μου βλέποντας να πεθαίνει
μες στη ντροπή και τη λάσπη
Κυβερνημένη απ' τα ψοφίμια
και προδομένη.
Ο Ρούσβελτ, ο Τσώρτσιλ κι ο Ήντεν
μπάσταρδοι και εβραιούληδες
Φαγάδες όλοι και ψευταράδες
κι ο λαός ηλίθιος
του ήπιαν το αίμα!
Έζρα Πάουντ, Τα δύο αποσιωπημένα Cantos (LXXII-LXXIII) Ένα και μόνο ένα ξεκίνημα μπορείτε να κάνετε αυτή τη στιγμή. Να αποβάλλετε κάθε επιρροή του Ισραήλ και να αποκτήσετε ανεξαρτησία ! Έζρα Πάουντ
Είναι η δικαίωση του Κνουτ Χάμσουν:
''Νορβηγοί ρίξτε τα όπλα σας και πηγαίνετε σπίτι. Οι Γερμανοί πολεμούν για όλους εμάς και γκρεμίζουν την τυραννία της Αγγλίας που στέκεται από πάνω μας''.
Είναι η δικαίωση του Miguel Ezquerra, ενός εθελοντή στα Waffen - SS με καταγωγή από την Ισπανία: ''Αυτή είναι η ιστορία εκείνων των λίγων Ισπανών που μέχρι το τέλος πίστεψαν ότι η στολή ''feldgrau'' ήταν εκείνη που έπρεπε να φορεθεί εκείνες τις στιγμές και ότι η Reichkriegsflagge (πολεμική σημαία του Ράιχ) ήταν η σημαία που μπορούσε καλύτερα να υπερασπιστεί την Ευρώπη''. ''Τα κανόνια που μας σφυροκοπούσαν ήταν αμερικάνικα,εφόσον οι γιάνκηδες είχαν εξοπλίσει τους Ρώσους με το μεγαλύτερο μέρος του υλικού τους.Οι Άγγλοι ήταν επίσης σύμμαχοι των κομμουνιστών. Μήπως η Ρωσία ήταν μια δημοκρατία,όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία; Η Γερμανία υπερασπιζόταν τις διεθνείς αξίες του δυτικού πολιτισμού,βαθιά ριζωμένες στην ψυχή εκείνων των δυο λαών,Αγγλία και Αμερική,που συμμαχώντας με τον διάβολο θα είχαν ίσως καταστρέψει τον καλύτερο υπερασπιστή του δυτικού πολιτισμού,αλλά ταυτόχρονα,θα είχαν υπογράψει μακροχρόνια και την δική τους θανατική ποινή''. Πεθαίνοντας στο Βερολίνο, εκδόσεις Λόγχη
26 Φεβρουαρίου 1945 Υπήρξα η έσχατη ελπίδα της Ευρώπης. Αυτή απεδείχθη ωστόσο ανίκανη να ανασυγκροτηθεί με εθελοντική μεταρρύθμιση. Υπήρξε ανένδοτη απέναντι στην πειθώ και στο ελπιδοφόρο μήνυμα μου. Προκειμένου να την πειθαναγκάσω, υποχρεώθηκα να καταφύγω στην βία. Η Ευρώπη είναι δυνατόν να οικοδομηθεί μόνο επάνω στα θεμέλια ερειπίων. Όχι ερειπίων υλικής μορφής, αλλά επί των ερειπίων των εγκαθιδρυμένων συμφερόντων και των οικονομικών συνεργασιών, επί της συντριβής της πνευματικής ακαμψίας και των διεστραμμένων προκαταλήψεων, της παρελθοντολογικής ιδιοσυστασίας και της νοητικής τελματώσεως. Η Ευρώπη πρέπει και οφείλει να διαμορφωθεί για το κοινό συμφέρον όλων των Αρίων Εθνών, μη υπολογίζοντας τα άτομα. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης είχε αντιληφθεί αυτή τη διαπίστωση απόλυτα. Εγώ ίσως καλύτερα παντός άλλου, δύνομαι να εικάσω τα μαρτύρια στα οποία υποβλήθηκε ο Ναπολέων, επιδιώκοντας να προωθήσει την ειρήνη και παραδόξως ήταν υποχρεωμένος να διεξάγει πόλεμο, χωρίς να διαφαίνεται καμιά προοπτική τερματισμού, στηριζόμενος στην αιώνια ελπίδα πως τελικά θα επικρατούσε, δια της επιβολής του, η ειρήνη. Ήδη από το θέρος του 1940 υπέφερα ο ίδιος τα αυτά μαρτύρια. Και σε κάθε περίπτωση ήταν η Μεγάλη Βρετανία εκείνη η οποία έφραζε το δρόμο της Ευρώπης προς την ευημερία. Αδόλφος Χίτλερ - Πολιτική διαθήκη
Χθες ημέρα κατά του ρατσισμού, σήμερα η νέα δολοφονική επίθεση των τζιχαντιστών στις Βρυξέλλες. 34 νεκροί και 200 τραυματίες! Αυτή είναι η Ευρώπη της αναρχίας ! Αυτή είναι η Ευρώπη των νικητών ! Αυτή είναι η Δημοκρατία και ο φιλελευθερισμός ! Αυτά είναι τα πραγματικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τα εγκλήματα ενός ακήρυχτου ακόμα πολέμου! Πότε θα δικαστούν οι ένοχες δημοκρατικές κυβερνήσεις της μεταπολεμικής αντιφασιστικής εποχής;
Το Βέλγιο ήταν η πατρίδα του μεγάλου αξιωματικού των Waffen - SS, Leon Degrelle ! Ήταν ο ιδρυτής του κόμματος ''Ρεξ'' που άφησε την εγχώρια πολιτική και πολέμησε στο ανατολικό μέτωπο κατά του μπολσεβικισμού.
Ο Αδόλφος Χίτλερ όταν συνάντησε τον Ντεγκρέλ του είπε: ''Αν είχα ένα γιο θα ήθελα να σου μοιάζει''.
'' Εμείς όταν μπήκαμε με το REX στο κοινοβούλιο , μπήκαμε για να το διαλύσουμε. Όχι για να παίξουμε το κοινοβουλευτικό παιχνίδι''.
Τι ήταν τα Waffen SS ;
''Οι αριστοκράτες του ηρωισμού , η αφρόκρεμα της Ευρωπαϊκής νεολαίας που πολέμησε στις στέπες του Ανατολικού Μετώπου κάτω από την καθοδήγηση του μεγάλου μας Αρχηγού , θυσιαζόμενοι για την Ζωή , για τον Πολιτισμό και την Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη. Μας αποκάλεσαν «μισθοφόρους» και «δολοφόνους» , ταπεινά άτομα αστικής νοοτροπίας. Θεέ μου πόσο έχουν σφάλλει σ' αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Αυτό που μας καθοδηγούσε ήταν η αντίδραση μας στον μπολσεβικισμό και στις μασωνόδoυλες δυτικές δημοκρατίες. Αυτά τα παιδιά που πολέμησαν στα WAFFEN SS , 18 - 22 χρόνων από διαφορετικές χώρες και κοινωνικές τάξεις, οι περισσότεροι αγροτόπαιδα και φοιτητές, ήταν ιδεαλιστές''.
''Εμείς τα μάχιμα Waffen SS διαθέταμε μια πίστη και μια πολιτική ενότητα χάρις των οποίων είχαμε αποκοπεί παντελώς από τις αντιλήψεις του παλιού και στενόμυαλου εθνικισμού και είχαμε διευρύνει για όλους τα σύνορα της Ευρώπης, εκφράζοντας μια νέα αντίληψη του κόσμου. Αυτό το εκατομμύριο Waffen SS όφειλε αναγκαστικά να σφυρηλατήσει μετά τη νίκη τη πανοπλία της νέας Ευρώπης. Ήταν προορισμένο να δημιουργήσει τη δύναμη, την εξουσία , το πολιτικό πνεύμα , τη βούληση της Ενωμένης Ευρώπης. Αν ο Χίτλερ ήταν απλά ένας Παγγερμανιστής, αυτά τα Waffen SS πύλες του μέλλοντος θα έπρεπε να στελεχωθούν κατά κύριο λόγο από Γερμανούς: Γερμανούς, φανατικά Γερμανούς. Τώρα , πάνω σ' αυτό το εκατομμύριο των Waffen SS, οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί ήταν μόνο τετρακόσιες χιλιάδες. Εξακόσιες χιλιάδες ήταν μη-Γερμανοί: Γάλλοι , Βαλλώνοι, Φλαμανδοί, Ολλανδοί, Δανοί, Νορβηγοί, Εσθονοί, Λετονοί, Λιθουανοί, Ούγγροι, Κροάτες, Κοζάκοι, Ιταλοί, Ρώσοι, Ουκρανοί, Ελβετοί, Ισπανοί , κ.λπ. - Και μια ντουζίνα Άγγλοι! Ο Χίτλερ σαφώς επιθυμούσε η Ευρώπη να ανήκει σε όλους τους Ευρωπαίους . Η θέση που μου έδωσε στην εκτίμησή του και η ηθική εξουσία που αναγνωρίσθηκε από το Ράιχ, σε μένα , το Βαλλώνο , ήταν μια προφανής μαρτυρία εκείνου του πνεύματος ισότητας μεταξύ ίσων, κάτι που προοριζόταν να γίνει ο χρυσός κανόνας σε όλες τις βαθμίδες της χιτλερικής Ευρώπης''.
Μέχρι το 1920 καμιά σημαία και κανένα λάβαρο, δεν αντιστέκονταν στον μαρξισμό, παρόλο που εκπροσωπούσε μια θεωρία εκ διαμέτρου αντίθετη με τη δικιά τους. Ενώ μετά το 1918 δεν έδειξαν καμιά διάθεση να προσεταιρισθούν την σημαία του Ράιχ, τα υγιή γερμανικά κόμματα της μπουρζουαζίας, ανακαλύπτουν ξαφνικά, ενώ δεν είχαν κανένα μελλοντικό πρόγραμμα ν' αντιτάξουν στις νέες δυνάμεις, ότι πρέπει ν' ανασυστήσουν την χαμένη, την γκρεμισμένη αυτοκρατορία.
Πάνω σε αυτή την ιδέα στηρίχθηκε η αναβίωση του ασπρόμαυρο – κόκκινου λάβαρου του παλιού Ράιχ κι έγινε σημαία των αστικών μας κομμάτων, των υποτιθέμενων εθνικών.
Είναι φανερό πως το σύμβολο μιας κατάστασης που μπορεί να ανατραπεί απ' τον μαρξισμό κάτω από περιστάσεις και συνθήκες, κάθε άλλο παρά δοξασμένες, ταιριάζει άσχημα σαν έμβλημα που στ' όνομα του και στη θέα του αυτός ο ίδιος ο μαρξισμός θα εκμηδενιστεί. Όσο ιερά και αγαπητά κι αν είναι αυτά τα παλιά χρώματα, όσο κι αν ακόμη διατηρούν την μοναδική ομορφιά και την φρέσκια λάμψη τους όσο κι αν για χάρη τους κάθε τίμιος Γερμανός πολέμησε, όσο κι αν μ' αυτά ντύσαμε χιλιάδες νεκρούς μας, δεν μπορούν πια ν' αποτελέσουν το σύμβολο ενός αγώνα που αποβλέπει στο μέλλον της Γερμανίας.
Πάντα υποστήριζα αντίθετος και σ' αυτό με τους αστούς πολιτικούς μας, πως για το κίνημα μας ήταν αληθινό ευτύχημα το γεγονός ότι το γερμανικό έθνος είχε χάσει την παλιά του σημαία. Για μας έπρεπε να ήταν αδιάφορες οι προσπάθειες που έκανε η δημοκρατία για να αποκτήσει ένα δικό της έμβλημα. Αλλά έπρεπε κιόλας να ευχαριστούμε την τύχη που οδήγησε τα αστικά κόμματα ως την έσχατη καταισχύνη να χρησιμοποιήσουν το πιο δοξασμένο πολεμικό σύμβολο σαν σεντόνι που πάνω του θα οργανώνονταν η πιο βρώμικη πορνική πράξη. Το Ράιχ που πουλήθηκε και πούλησε τους πολίτες του δεν θα μπορούσε ποτέ να σηκώσει την ασπρομαυροκόκκινη σημαία στο ύψος της παλιάς της τιμής και δόξας.
Σημαία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας 1871 - 1918
Όσο πιο πολύ κρατά το αίσχος του Νοέμβρη, τόσο η υποτιθέμενη κυβέρνηση, θα φέρει πάντα τα εξωτερικά γνωρίσματα του και δεν θα έχει το δικαίωμα να υποκλέψει το έμβλημα ενός έντιμου παρελθόντος. Οι αστοί πολιτικοί μας, θα έπρεπε κιόλας να ξέρουν πως όποιος θελήσει να διεκδικήσει το ασπρομαυροκόκκινο σύμβολο, σαν σημαία για το σημερινό κράτος, διαπράττει κλοπή σε βάρος του παρελθόντος. Η αλλοτινή σημαία ταίριαζε μονάχα στην αλλοτινή αυτοκρατορία και η Δημοκρατία – ο Θεός να την έχει καλά! - διάλεξε για λογαριασμό της αυτή που της ταίριαζε καλύτερα. (χρυσομαυροκόκκινη σημαία)
Σημαία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης 1919 - 1933
Έτσι κι εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές δεν νομίζουμε πως η ανάρτηση του παλιού συμβόλου εκφράζει την κομματική μας τοποθέτηση, γιατί δεν επιδιώκουμε ν' αναστήσουμε την παλιά αυτοκρατορία που καταστράφηκε από τα ίδια της τα λάθη αλλά να δημιουργήσουμε ένα καινούριο κράτος.
Το κίνημα που μάχεται σήμερα ενάντια στο μαρξισμό, πρέπει να εκφράζει ακόμη και με τη σημαία του το σύμβολο του νέου κράτους.
Το πρόβλημα της καινούριας σημαίας, δηλαδή της εμφάνισης που θάχει, μας απασχόλησε πολύ. Από κάθε πλευρά, δεχόμασταν υποδείξεις που στηρίζονταν σε καλές προθέσεις, μα που δεν είχαν μαζί και πρακτική εφαρμογή. Η καινούρια σημαία έπρεπε να είναι ταυτόχρονα σύμβολο του αγώνος, διακοσμητικό και επαναστατικό συνάμα στοιχείο του. Αυτός που έχει ανακατευθεί με τα μεγάλα πλήθη, ξέρει καλά πως κάτι ασήμαντες φαινομενικά λεπτομέρειες, είναι στην πραγματικότητα πολύ σοβαρές. Ένα εντυπωσιακό έμβλημα μπορεί, σ' εκατοντάδες χιλιάδες περιπτώσεις, να ξυπνήσει το πρώτο ενδιαφέρον σχετικά με ένα νέο κίνημα.
Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο αναγκασθήκαμε ν' απορρίψουμε όλες τις προτάσεις που μας έκαναν από διάφορες πλευρές σχετικά με την συμβολοποίηση του κινήματος μας, από μια άσπρη σημαία. Η άσπρη σημαία θα θύμιζε το παλιό καθεστώς ή ακόμη αυτά τα ασθενικά κι αρρωστημένα κόμματα που είχαν μοναδικό τους σκοπό την αναβίωση ξένων πραγμάτων. Άλλωστε το άσπρο χρώμα δεν τραβά την προσοχή. Ταιριάζει περισσότερο σε ηθικοπλαστικά σωματεία νεαρών δεσποινίδων, παρά σε εκρητικά κινήματα μιας εποχής επαναστάσεων.
Μας πρότειναν ακόμη το μαύρο: Παρόλο που αρμόζει απόλυτα στην παρούσα στιγμή, δεν μπορούσαμε να προσδώσουμε καμιά ορισμένη σημασία δηλωτική των επιδιώξεων του κόμματος μας. Τέλος αυτό το χρώμα δεν εξασκεί πια ενεργητική επίδραση στα πλήθη.
Σημαία της Βαυαρίας
Το κυανόλευκο πάλι έπρεπε να διαγραφεί, παρόλο τον άριστο αισθητικά συνδυασμό του, επειδή ήταν κιόλας το εθνικό χρώμα ενός γερμανικού κράτους (Βαυαρίας) και μιας κομματικής άποψης ύποπτης εξαιτίας του καταμεριστικού χαρακτήρα της. Εκτός από αυτό δύσκολα θα μπορούσαμε κι αυτό να το συμβολοποιήσουμε με βάση τις δικές μας απόψεις. Οι ίδιοι λόγοι μας έκαναν ν' απορρίψουμε το ασπρόμαυρο. (σημαία Πρωσσίας)
Για το μαύρο και κόκκινοχρυσο δεν γινόταν συζήτηση. Ούτε για το λευκό, μαυροκόκκινο. Τους λόγους τους έχω κιόλας εκθέσει. Μας ενοχλούσε η προϊστορία τους. Όμως όλα μαζί, σαν σύνολο αυτά τα χρώματα εξασκούσαν, παρ' όλα αυτά τρομερή εντύπωση στους άλλους. Είναι η πιο λαμπρή και πετυχημένη σύζευξη.
Εγώ πάντοτε έκλινα προς την διατήρηση των παλιών μας χρωμάτων, όχι μόνον επειδή μου πήγαιναν σαν πρώην στρατιωτικού, πράγμα που το θεωρούσα ότι πιο ιερό υπήρχε στον κόσμο, αλλά και γιατί ταίριαζαν περισσότερο στις αισθητικές μου αντιλήψεις. Έπρεπε μολαταύτα ν' απορρίψω όλες τις προτάσεις και τα σχέδια που μου στέλνανε οι οπαδοί μου και που τα περισσότερα από αυτά είχαν χαραγμένο τον αγκυλωτό σταυρό καταμεσής, φόντο, στην παλιά σημαία. Εγώ πάλι σαν αρχηγός, δεν ήθελα να επιβάλλω την δική μου άποψη γιατί μπορεί κανένας άλλος να είχε κάτι το ίδιο καλό ή και καλύτερο να μου προτείνει.
Πραγματικά, ένας οδοντογιατρός απ' το Στάνμπεργκ μου υπέβαλλε ένα σχέδιο που δεν ήταν διόλου κακό, που πλησίαζε σχεδόν το δικό μου και που είχε ένα μόνο ελάττωμα: ο αγκυλωτός σταυρός είχε στο κέντρο του, εκεί που τσάκιζαν οι πλευρές έναν άσπρο κύκλο. Εγώ ο ίδιος ύστερα από αναρίθμητες δοκιμές κατέληξα σ' ενα οριστικό σχήμα: άσπρος κύκλος μέσα σε φόντο κόκκινο κι ένας μαύρος αγκυλωτός σταυρός στη μέση του κύκλου. Πολλές προσπάθειες χρειάστηκαν ακόμη για να καταλήξουμε οριστικά για το μέγεθος που θάχει η σημαία ή ο άσπρος κύκλος καθώς και για το πάχος, του αγκυλωτού σταυρού. Και το πράγμα έμεινε έτσι. Με το ίδιο πνεύμα παραγγείλαμε αμέσως περιβραχιόνια για τους άντρες της υπηρεσίας τάξεως μέσα στις αίθουσες συγκεντρώσεων: μια κόκκινη κορδέλα που πάνω της φιγουράριζε ο άσπρος κύκλος με τον μαύρο αγκυλωτό σταυρό.
Το έμβλημα του κόμματος χαράχθηκε στις ίδιες γραμμές: άσπρος κύκλος σε φόντο κόκκινο με τον αγκυλωτό σταρό καταμεσής του. Ένας χρυσοχόος από το Μόναχο, ο Φους έφτιαξε πρώτος το ολόχρυσο σήμα μας, που από τότε διατηρήθηκε σαν κειμήλιο.
Στα τέλη του καλοκαιριού του 1920, η καινούρια σημαία μας παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στο κοινό. Ταίριαζε απόλυτα στο νεαρό μας κίνημα. Ήταν νέα και καινούρια όπως κι εκείνο. Κανείς δεν την είχε ακόμα δει κι υψώθηκε σαν δάδα αναμμένη. Νοιώσαμε κι εμείς οι ίδιοι μια χαρά παιδιάστικη να μας πλημμυρίζει, όταν μια πιστή συντρόφισσα του κόμματος μας έφτιαξε την πρώτη σημαία μας και μας την παρέδωσε. Λίγους μήνες αργότερα είχαμε περίπου μισή δωδεκάδα σημαίες ενώ τα περιβραχιόνια με το καινούριο σύμβολο στα μπράτσα των ανδρών μας αύξαιναν διαρκώς.
Ήταν στ' αλήθεια ένα σύμβολο ! Όχι μόνο επειδή τα μοναδικά του χρώματα, που όλοι τα αγαπούσαμε ολόψυχα και που άλλοτε είχαν προσδώσει τόσες τιμές στον γερμανικό λαό, μαρτυρούσαν τον σεβασμό μας στο παρελθόν, αλλά και γιατί ήταν ακόμα η πιο σωστή, η πιο πετυχημένη απεικόνιση των προθέσεων του κινήματος μας. Σαν Εθνικοσοσιαλιστές,βλέπαμε την σημαία μας να 'ναι η προσωποποίηση του προγράμματος μας. Το κόκκινο συμβόλιζε την κοινωνική τοποθέτηση μας,το λευκό την εθνικιστική μας ιδέα. Ο αγκυλωτός,τον αγώνα για τον θρίαμβο των Αρίων κι ακόμη την συμβολοποίηση της θεωρίας για την παραγωγική εργασία, μιας θεωρίας που ήταν και θα έμενε για πάντα αντισημιτική.
Δυο χρόνια αργότερα, όταν η υπηρεσία μας για την τάξη εξελίχθηκε σε μαχητική ομάδα περιλαμβάνοντας χιλιάδες άνδρες, στάθηκε αναγκαίο να δώσουμε σ' αυτή την οργάνωση μάχης ένα ιδιαίτερο σύμβολο νίκης: ένα λάβαρο.Εγώ ο ίδιος το χάραξα κι εμπιστεύθηκα την κατασκευή του σε ένα παλιό και πιστό φίλο του κόμματος, στον τεχνίτη – χρυσοχόο Γκαχρ. Από τότε αυτό το λάβαρο αποτελεί το έμβλημα του μάχιμου Εθνικοσοσιαλισμού.
Adolf Hitler, Mein Kampf (Η μάχη ενάντια στο κόκκινο μέτωπο, β΄τόμος)
Yψώστε τα λάβαρα ξανά , για την φυλή, για την Ευρώπη, για τον πολιτισμό μας, για τις πατρίδες μας ! Heil Hitler ! Sieg heil !
