Μια μάχη για την υγεία! Αντικαπνιστική καμπάνια στο Γ' Ράιχ!

H μητέρα του Φύρερ πέθανε από καρκίνο. Με τα κέρδη από το πολύ καλό σε πωλήσεις βιβλίο του "Ο αγών μου", δώρησε 100.000 μάρκα στην έρευνα για τον καρκίνο που ο ίδιος ανέθεσε στο πανεπιστήμιο της Jena. Υπάρχει σύνδεση μεταξύ τσιγάρου και καρκίνου; Ο Αδόλφος Χίτλερ το πίστευε, και η έρευνα που ανέθεσε κυριολεκτικά το απέδειξε. Yπάρχει πολύ σοβαρή σύνδεση και οι καπνιστές είναι πολύ πιθανό να πάθουν καρκίνο -  όπως δείχνουν τα αποτελέσματα της έρευνας παρακάτω. 

Η έρευνα διεξήχθη το 1941 στο "Scientific Institute for Research into the Hazards of Tobacco",που εδρεύει στο πανεπιστήμιο Friedrich-Schiller στην Jena. Αυτό ήταν το πρώτο ινστιτούτο για αυτή τη κατηγορία στο κόσμο. Με επιστημονικές αποδείξεις για να υποστηρίξει την πρωτοβουλία του, o Xίτλερ έκανε νόμους που απαγόρευε το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. Είχε ξεκινήσει καμπάνια που έλεγε στο κόσμο πόσο επικίνδυνο είναι το κάπνισμα και η χρήση του καπνού στη Γερμανία. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη αντικαπνιστική καμπάνια στο κόσμο.

- Το κάπνισμα απαγορευόταν στα γραφεία αεροπορίας και τα ταχυδρομεία.

- Το τσιγάρο απαγορευόταν από τους ένστολους της αστυνομίας.

- Τα εστιατόρια και οι καφετέριες απαγορευόταν να πουλάνε τσιγάρα σε γυναίκες.

- Κουπόνια καπνού απαγορεύοταν στις έγκυες γυναίκες.

- Ήταν παράνομο για κάποιον κάτω των 18 να καπνίζει δημόσια.

- Οι διαφημίσεις για προϊόντα καπνού ήταν αυστηρά ελεγχόμενα.

Ο Αδόλφος Χίτλερ έλεγε: "Πριν βγω στη σύνταξη, θα διατάξω όλα τα πακέτα των τσιγάρων που πωλούνται στην Ευρώπη να έχουν στην ετικέτα, με γράμματα τονισμένα, το σλόγκαν: "Κίνδυνος, η χρήση του καπνού σκοτώνει, προσοχή!Καρκίνος"

Κατά την διάρκεια του πολέμου μερίδες καπνού μοιράζονταν στους Γερμανούς στρατιώτες. Ο Αδόλφος Χίτλερ διέταξε να βρισκόταν ένας τρόπος που θα απέτρεπε τους στρατιώτες από το κάπνισμα. Οι καπνιστές δέχονταν έξι τσιγάρα την ημέρα για τον καθένα, αλλά οι μη - καπνιστές παίρνανε σοκολάτα ή έξτρα φαγητό. Οι γυναίκες στην Wehrmacht δεν επιτρεπόταν να καπνίζουν καθόλου. Η φράση "παθητικό κάπνισμα" επινοήθηκε από τον Fritz Lickint, συγγραφέα του βιβλίου Tabak und Organismus(Tobacco and the Organism). Συνεργάστηκε για αυτό το βιβλίο με την αντικαπνιστική εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση. Για το λόγο ότι υπήρχε ισχυρή υποστήριξη από τους εθνικοσοσιαλιστές στον τομέα της επιστήμης και της ιατρικής έρευνας, οι περισσότεροι επιστήμονες, φυσικοί και βιολόγοι είχαν γίνει μέλη του εθνικοσοσιαλισμού. 

Οι Γερμανοί ενθαρρύνονταν να γυμνάζονται, να τρώνε πολλά λαχανικά, να πίνουν νερό αντί για αλκοόλ και να σταματήσουν το κάπνισμα. Για να μειώσουν τον καρκίνο του μαστού, οι γυναίκες είχαν μάθει αυτοδιάγνωση. Πουθενά αλλού στο κόσμο δεν είχε το κράτος χoρηγήσει καμπάνιες για την υγεία εκείνο το καιρό. Όταν οι σύμμαχοι εισέβαλαν στην Γερμανία στο τέλος του πολέμου, στην θέα της τρομερής πείνας και των στερήσεων ανάμεσα στο ταλαιπωρημένο λαό, εισήγαγαν 93.000 τόνους καπνού για να αρχίσουν οι Γερμανοί ξανά το τσιγάρο. 

Η καμπάνια του Αδόλφου ενθάρρυνε το λαό να αποφεύγει το αλκοόλ και την νικοτίνη, να τρώει και να πίνει φρέσκες και υγιεινές τροφές. Ο εθνικοσοσιαλιστής επιστήμονας, Muller, είχε δημοσιεύσει τα παρακάτω αποτελέσματα της έρευνας του. Αναφέρεται ως ο πατέρας της επιδημιολογίας του καπνίσματος.

        

        

 .

30.1.1933 Ο Χίτλερ ανασταίνει την Γερμανία (David Irving, Hitler' s war)

OTAN O ΧΙΤΛΕΡ έγινε Καγκελάριος, στις 30 Ιανουαρίου 1933, η Γερμανία ήταν διεθνώς χρεοκοπημένη, μέσα σε έναν αφερέγγυο κόσμο. Oi άνεργοι ήταν εκατομμύρια. Στις 5 Μαρτίου 1933, το Κόμμα του αύξησε τη δύναμή του στις εκλογές και κέρδισε τις 288 από τις 647 έδρες του Ράιχσταγκ. To Κομμουνιστικό Κόμμα τέθηκε σε παρανομία, κατά τη διάρκεια της πρώτης του Κυβέρνησης της 30ης Ιανουαρίου, μέτρο με το οποίο ο Χίτλερ ήταν αντίθετος επειδή φοβόταν μια γενική απεργία («Δεν μπορείτε να κηρύξετε παράνομους 6.000.000 ανθρώπους»). 

Άρχισε να εφαρμόζει τους νόμους που είχε υποσχεθεί, ανάμεσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και κάποια διατάγματα για τον αποκλεισμό των Εβραίων από ορισμένα επαγγέλματα, από το εμπόριο και τελικά, από την ίδια την Γερμανία. Διέθετε οξύτερη αντίληψη για τα οικονομικά θέματα, από όσο πίστευαν οι άλλοι. O κόμης Lutz Schwerin von Krosigk, τον οποίο είχε «κληρονομήσει» ως ϊπουργό Οικονομικών, έγραφε κατ’ ιδίαν μετά τον πόλεμο: «Απέρριπτε τις προειδοποιήσεις για τον πληθωρισμό -που δεν ήταν πάντα σωστές- λέγοντας ότι κάτω από μια ισχυρή κυβέρνηση, ο πληθωρισμός ήταν αδύνατο να βρει πρόσφορο έδαφος. Ως προς αυτό, είχε ένα απόλυτα υγιές ένστικτο και διέκρινε πως ήταν αναγκαίο να παραμείνουν οι δαπάνες ευθυγραμμισμένες με τα έσοδα».

O Χίτλερ αποκατέστησε την εμπιστοσύνη του έθνους στο μέλλον, πράγμα που αποτέλεσε τη βάση για την οικονομική ανασυγκρότηση. Καθιερώθηκε αυστηρός αγορανομικός έλεγχος τιμών και μισθών.

H πρώτη βάση της εξουσίας του Χίτλερ, στα 1933, ήταν η εργατική δύναμη. Ανάμεσα στα χαρτιά του Walther Hewel, του δεκαεννιάχρονου φοιτητή που ήταν συγκρατούμενός του στο φρούριο Λάντσμπεργκ, υπάρχει και τούτη η δογματική δήλωση, υπογεγραμμένη από το χέρι του Χίτλερ:

«Πρέπει να μάθουν να σέβονται ο ένας τον άλλο και να είναι αξιοσέβαστοι από τους τρίτους - ο διανοούμενος πρέπει να σέβεται τον χειρώνακτα, και το αντίστροφο. Κανένας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλο. Ki από τους δυο θα προκύψει ο νέος άνθρωπος: ο άνθρωπος του επερχόμενου Γερμανικού Ράιχ!

Αδόλφος Χίτλερ, Λάντσμπεργκ, 18 Δεκεμβρίου 1924». (Από τη φυλακή).

Μετά το 1933, οι εργάτες δεν ήταν πια στο περιθώριο της κοινωνίας. Όλα τα καρκινώματα της βιομηχανικής αναταραχής -απεργίες «λοκ άουτ», αποχές- έγιναν φαντάσματα του παρελθόντος.

Tov Απρίλιο του 1933, ο Χίτλερ κατήργησε τα εργατικά συνδικάτα, συνένωσε το προσωπικό, τα μέλη και τα περιουσιακά στοιχεία τους σε ένα μονολιθικό Γερμανικό Εργατικό Μέτωπο, το DAF. Ήταν το μεγαλύτερο εργατικό συνδικάτο του κόσμου κι ένα από τα πιο επιτυχημένα. O dr. Robert Ley, ο τραυλίζων παχύσαρκος κομματικός αξιωματούχος που ήλεγχε το DAF τα επόμενα δώδεκα χρόνια, σίγουρα αξίζει καλύτερη μεταχείριση από την Ιστορία. 

To DAF εισέπραττε κανονικά το 95% των εισφορών των μελών του, μια δίχως προηγούμενο έκφραση της εμπιστοσύνης αυτών των 30.000.000 εργατών. Με αυτόν τον τεράστιο πλούτο, το DAF ναυπήγησε για τους εργάτες κρουαζιερόπλοια, έχτισε εργατικές κατοικίες, καταστήματα, ξενοδοχεία και αναρρωτήρια. Χρηματοδοτούσε την αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen, τα ναυπηγεία Vulkan, βιομηχανίες τροφίμων και την Γερμανική Τράπεζα Εργασίας. O Χίτλερ σεβόταν τις ικανότητες του Ley και πρόθυμα φωτογραφιζόταν μαζί με την όμορφη σταχτόξανθη πρώτη σύζυγό του. 0 εργατικός ηγέτης Ley θα στεκόταν στο πλευρό του Χίτλερ ακόμη και πέρα από το τέλος.

Μόνο δώδεκα ημέρες μετά την κατάληψη της εξουσίας το 1933, ο Χίτλερ εξήγγειλε το πρόγραμμα κατασκευής αυτοκινητοδρόμων. Στις 28 Ιουνίου, η Κυβέρνηση πέρασε στη Βουλή το νόμο και λίγες ημέρες αργότερα, ο Χίτλερ κάλεσε τον dr. Fritz Todt, ένα μηχανικό που είχε συντάξει μια μελέτη 48 σελίδων πάνω στα προβλήματα οδοποιΐας το 1932, για να τον ρωτήσει αν ήθελε να αναλάβει τη θέση του Γενικού Επιθεωρητή της Γερμανικής Οδοποιίας. Είπε ότι ο ίδιος πάντα προτιμούσε να ταξιδεύει με αυτοκίνητο παρά με τρένο, καθώς η επαφή με το λαό ήταν πιο άμεση: «Θα πρέπει να έχω διανύσει μισό εκατομμύριο μίλια μέσα στα δεκατέσσερα χρόνια του αγώνα μου για την εξουσία». 

O Todt δέχτηκε τη δουλειά: η συνέντευξη διάρκεσε μόλις τρία λεπτά. Στις 5 Ιουλίου, ο Χίτλερ κάλεσε πάλι τον Todt, περπάτησαν μαζί επί είκοσι λεπτά, του είπε ποιους δρόμους θα έπρεπε να συμπεριλάβει το πρώτο δίκτυο, έθεσε το ελάχιστο πλάτος των λωρίδων και τον έστειλε να πιάσει δουλειά αμέσως. (Όλα αυτά προκύπτουν από τα ιδιωτικά έγγραφα του Todt.) H στρατηγική σημασία των εθνικών οδών είχε υπερεκτιμηθεί. To γερμανικό σιδηροδρομικό δίκτυο ήταν πολύ μεγαλύτερης σημασίας. Για την ώρα, οι αυτοκινητόδρομοι ήταν το μέσο με το οποίο μπορούσε να ενισχυθεί η γερμανική εθνική ενότητα, επειδή ο Χίτλερ συνειδητοποίησε ότι ο αγώνας ενάντια στον επαρχιωτισμό και στις διαχωριστικές τάσεις, θα διαρκούσε για πολλά χρόνια ακόμα..

David Irving, Ο πόλεμος του Χίτλερ, εκδόσεις Γκοβόστη

Die Kultur der Arier

Ο πρυτανικός λόγος του Χάιντεγκερ (27 Μαϊου 1933)

O πρυτανικός λόγος του Μάρτιν Χάιντεγκερ εκφωνήθηκε τέσσερις μήνες μετά την αναγόρευση του Αδόλφου Χίτλερ σε Καγκελάριο. Ακολουθούν αποσπάσματα:

''H ανάληψη της πρυτανείας είναι η υποχρέωση για την πνευματική καθοδήγηση αυτού του ανώτατου σχολείου. Το σώμα των καθηγητών και των σπουδαστών αφυπνίζεται και αποκτά ισχύ μόνο από το αληθινό και το κοινό ρίζωμα στην ουσία του γερμανικού πανεπιστημίου. Αυτή όμως η ουσία αποκτά σαφήνεια, σημασία και ισχύ μόνο, όταν προπάντων και κατά πάντα χρόνο οι ηγέτες καθοδηγούνται και αυτοί -καθοδηγούνται από εκείνη την ανένδοτη πνευματική αποστολή, που υποχρεώνει το πεπρωμένο του γερμανικού λαού, να φέρει την σφραγίδα της ιστορίας του. [...] Εμείς αντιλαμβανόμαστε το γερμανικό πανεπιστήμιο ως το ανώτατο σχολείο, που δυνάμει της επιστήμης και διά της επιστήμης εκπαιδεύει και διαπλάθει τους ηγέτες και τους φύλακες του πεπρωμένου του γερμανικού λαού.  

Η θέληση για την ουσία του γερμανικού πανεπιστημίου είναι η θέληση για την επιστήμη ως θέληση για την ιστορική και πνευματική αποστολή του γερμανικού λαού ως ενός λαού που γνωρίζει τον ίδιο τον εαυτό του  στο κράτος του. Επιστήμη και γερμανικό πεπρωμένο πρέπει μαζί να έλθουν στην εξουσία, καθώς εκδηλώνουν τούτη την θέληση για την ουσία. [...] Για τους Έλληνες η επιστήμη δεν είναι ένα ''μορφωτικό αγαθό'', αλλά το εσώτατο κέντρο που καθορίζει το όλον του λαϊκού-κρατικού Dasein. Επιστήμη για αυτούς δεν είναι επίσης ένα απλό μέσο που καθιστά το ασυνείδητο συνειδητό, αλλά η δύναμη που ακονίζει και εναγκαλίζεται, περιαδράχνει το Dasein στην ολότητα του....

Διότι αν υποθέσουμε ότι η αρχέγονη ελληνική επιστήμη είναι κάτι μεγάλο, τότε η απαρχή αυτού του μεγάλου εξακολουθεί να είναι το μέγιστο του... Η απαρχή εξακολουθεί να είναι (να υπάρχει). Δεν βρίσκεται πίσω μας ως το προ πολλού παρελθόν-ον αλλά ίσταται μπροστά μας. Ως το μέγιστο, η απαρχή έχει ήδη περάσει εκ των προτέρων πάνω και πέρα από όλα όσα είναι να έλθουν και επομένως και πάνω κι από μας. Η απαρχή έχει εισβάλλει στο μέλλον μας, στέκεται εκεί ως η απόμακρη επιταγή που μας επιτάσσει, να ανακτήσουμε και πάλι το μεγαλείο της.

Η πρώτη δέσμευση αφορά στην κοινότητα του λαού. Υπαγορεύει την υποχρέωση στο Γερμανό σπουδαστή να συμβάλλει και να συμπράξει με την ενεργό συμμετοχή του στους κόπους, τις προσπάθειες και τις ικανότητες όλων των τάξεων. Εφεξής αυτή η δέσμευση παγιώνεται και ριζώνει στο Dasein* του σπουδαστή με την υπηρεσία στην εργασία.

Η δεύτερη δέσμευση αφορά στην τιμή και στο πεπρωμένο του έθνους εν μέσω των άλλων λαών. Απαιτεί την ετοιμότητα, να τα δίνει όλα στο τέλος. Αυτή η ετοιμότητα εξασφαλίζεται με την γνώση και την ικανότητα και εφαρμόζεται με αυστηρή πειθαρχία. Αυτή η δέσμευση, στο μέλλον, θα περικλείει και θα διαπερνά όλο το Dasein του σπουδαστή ως υπηρεσία στην άμυνα.

O Όμηρος και ο Αριστοτέλης στην είσοδο του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ στο οποίο ήταν πρύτανης ο Χάιντεγκερ.

Η τρίτη δέσμευση του σώματος των σπουδαστών σχετίζεται με την πνευματική αποστολή του γερμανικού λαού. Τούτος ο λαός επιδρά στο πεπρωμένο του, με το να τοποθετεί την ιστορία του μέσα στην αποκαλυπτικότητα της υπερέχουσας δύναμης που συνέχει σε όλς τις κοσμο-διαμορφωτικές δυνάμεις του ανθρώπινου Dasein και με το να κατακτά με αγώνα, πάντοτε εκ νέου, τον πνευματικό του κόσμο. Έτσι εκτεθειμένος στην έσχατη αξιερώτηση του ιδίου του Dasein, αυτός ο λαός θέλει να είναι ένας πνευματικός λαός.

[...] Αλλά εάν οι Έλληνες χρειάζονταν τρεις αιώνες, για να θέσουν το ερώτημα σχετικά με το τι είναι η γνώση, πάνω σε σωστή βάση και σε ασφαλή τροχιά, τότε εμείς δεν δικαιούμαστε σίγουρα να υποθέτουμε ότι η αποσαφήνιση και η ανάπτυξη της ουσίας του γερμανικού πανεπιστημίου θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στο τρέχον ή το επόμενο εξάμηνο.

Κι ο Χάιντεγκερ θα κλείσει τον λόγο του με τα παρακάτω λόγια:

''Αλλά εμείς θέλουμε ο ο λαός μας να εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή. Θέλουμε τον εαυτό μας. Γιατί η νέα και η νεότατη δύναμη του λαού, η οποία μας έχει ήδη ξεπεράσει, έχει ήδη αποφασίσει περί αυτού. Αλλά εμείς κατανοούμε πλήρως την αίγλη και το μεγαλείο αυτού του ξεσπάσματος τότε μόνο, όταν φέρνουμε μέσα μας εκείνη την βαθιά και πλατιά διαλογιστικότητα, που επέτρεψε στην αρχαία ελληνική σοφία να πει τον λόγο:

'' τὰ γὰρ δὴ μεγάλα πάντα ἐπισφαλῆ''

''Τα μεγάλα βρίσκονται μέσα σε θύελλα...''

Πλάτων, Πολιτεία 479d, 9.

* Dasein, που η Ελληνική του μετάφραση είναι Εδωνά-Είναι, δηλώνει το ανθρώπινο ον, που υπάρχει τώρα-εδώ, ατενίζοντας την προοπτική του ίδιου του του Είναι. 

Die Kultur der Arier

Το κύριο ζήτημα στο Εθνικοσοσιαλιστικό Πρόγραμμα

''Το κύριο ζήτημα στο Εθνικοσοσιαλιστικό Πρόγραμμα είναι να καταργήσουμε την φιλελεύθερη αντίληψη του ατόμου και την μαρξιστική έννοια για την ανθρωπότητα και να την αντικαταστήσουμε με την λαϊκή κοινότητα, που είναι ριζωμένη γερά στο έδαφος και αλληλένδετη από τον δεσμό του κοινού της αίματος. Μια πολύ απλή δήλωση. Αλλά περικλείει μια αρχή με τεράστιες συνέπειες.

Αυτή είναι ίσως η πρώτη φορά και αυτή είναι η πρώτη χώρα στην οποία οι άνθρωποι διδάσκονται να συνειδητοποιούν ότι , από όλα τα καθήκοντα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε το ευγενέστερο και πιο ιερό για την ανθρωπότητα είναι ότι κάθε φυλετικό είδος πρέπει να διαφυλάξει την αγνότητα του αίματος που του έχει δώσει ο Θεός.

Κι έτσι συμβαίνει για πρώτη φορά τώρα να μπορούν οι άνθρωποι να χρησιμοποιούν τις δοσμένες από τον Θεό δυνατότητες τους αντίληψης και ενόρασης για την κατανόηση των προβλημάτων που είναι το πιο σημαντικά για την διατήρηση της ανθρώπινης ύπαρξης απ' όσο όλες οι νίκες που μπορούν να κερδηθούν στο πεδίο μάχης ή τις επιτυχίες που μπορούν να εξασφαλιστούν με οικονομικές προσπάθειες. Η μεγαλύτερη επανάσταση που έχει φέρει ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι ότι έσκισε σε κομμάτια το πέπλο που μας έκρυβε την γνώση ότι όλες οι ανθρώπινες αποτυχίες και τα λάθη οφείλονται στις συνθήκες της εποχής και επομένως μπορούν να επανορθωθούν – αλλά ότι υπάρχει ένα λάθος που δεν μπορεί να διορθωθεί από την στιγμή που το έχουμε κάνει, δηλαδή να μην αναγνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι να προφυλάξουμε το αίμα και την φυλή από επιμειξίες και ως εκ τούτου την φυλετική μορφή και τον χαρακτήρα που είναι δώρο και βοήθεια Θεού. Η δουλειά των ανθρώπων δεν είναι να ρωτούν γιατί η Θεία Πρόνοια δημιούργησε διαφορετικές φυλές, αλλά να αναγνωρίζουν ότι τιμωρεί εκείνους που αψηφούν το δημιουργικό της έργο.

Ανείπωτα δεινά και βάσανα έχουν κυριέψει την ανθρωπότητα επειδή έχασε αυτό το ένστικτο που βασιζόταν σε βαθιά διαισθητικότητα. Και αυτή η απώλεια προκλήθηκε από μια λαθεμένη και ασύμμετρη διαπαιδαγώγηση του νου.

Ανάμεσα στον λαό μας υπάρχουν εκατομμύρια και εκατομμύρια ατόμων για τα οποία αυτός ο νόμος έχει γίνει καθαρός και ευνόητος. Αυτό που το άτομο διαβλέπει  και οι ακόμη άφθαρτες φύσεις των προπατόρων μας είδαν με άμεση αντίληψη έχει γίνει τώρα θέμα επιστημονικής έρευνας στην Γερμανία. Και μπορώ να προμαντέψω εδώ ότι, ακριβώς όπως η γνώση ότι η γη κινείται γύρω από τον ήλιο οδήγησε σε μια επαναστατική αλλαγή στην γενική εικόνα του κόσμου, έτσι και η θεωρία για το αίμα και την ράτσα του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος θα επιφέρει επαναστατική αλλαγή στις γνώσεις μας και ριζοσπαστική ανακατασκευή της εικόνας που μας δίνει η ανθρώπινη ιστορία για το παρελθόν και θα αλλάξει επίσης την πορεία αυτής της ιστορίας στο μέλλον.

Και αυτό δεν θα οδηγήσει σε αποξένωση τα έθνη μεταξύ τους. Αλλά αντίθετα, θα προκαλέσει για πρώτη φορά αληθινή κατανόηση του ενός για το άλλο. Ταυτόχρονα όμως, θα εμποδίσει τον εβραϊκό λαό να παρεισδύσει σε όλα τα άλλα έθνη ως στοιχεία εσωτερικής διάσπασης, κάτω από την μάσκα των τίμιων πολιτών του κόσμου, και να αποκτήσει εξουσία πάνω σε αυτά τα έθνη.''

Αδόλφος Χίτλερ 31 Ιανουαρίου 1937 (Το εθνικοσοσιαλιστικό εργατικό κίνημα - εκδόσεις Δαμιανός)

Hitlerjugend

Ο ανώτατος σκοπός του φυλετικού κράτους

Ο ανώτατος σκοπός του φυλετικού κράτους πρέπει να είναι η φροντίδα της προστασίας όλων αυτών που εκπροσωπούν την πρωταρχική ράτσα και που αυτοί διαδίδουν τον πολιτισμό και αποσκοπούν στην ομορφιά και στην ηθική αξιοποίηση μιας ανώτερης κοινωνίας.

Εμείς και μόνο από το γεγονός ότι είμαστε Άριοι δεν μπορούμε παρά να θεωρούμε το κράτος σαν ένα οργανισμό που εκπροσωπεί τον λαό,οργανισμό που όχι μόνο εξασφαλίζει την ύπαρξη αυτού του λαού,αλλ' ακόμη αναπτύσσοντας τις ηθικές και διανοητικές του ικανότητες τον κάνει να φθάσει στην ανώτατη βαθμίδα της ανθρώπινης απελευθέρωσης.

Αδόλφος Χίτλερ - Ο Αγών μου

Hitlerjugend

Η τελετή καύσης του εβραιομπολσεβίκικου πνεύματος

Στις 10 Μαϊου του 1933 στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου συγκεντρώθηκαν οι φοιτητές ώστε να κάψουν τα εβραιομπολσεβικικά συγγράμματα. Στην τελετή αυτή παρευρέθη ο Γιόζεφ Γκαίμπελς ο οποίος έκανε μια σύντομη ομιλία:

''Στις 10 το βράδυ παρέλασε μια αντιπροσωπεία φοιτητών ενώ μπροστά της προχωρούσε η μπάντα των Ταγμάτων Εφόδου. Λίγο αργότερα έφτασε στην πλατεία μια μεγάλη πομπή που την αποτελούσαν λαμπαδηφόροι φοιτητές ντυμένοι με τα επίσημα κουστούμια του σωματείου τους. Οι πυροσβέστες ράντισαν την πυρά με πετρέλαιο κι έβαλαν φωτιά. Τότε τα καμιόνια έφεραν τα βιβλία και οι φοιτητές παρατάχθηκαν σε αλυσίδα για να τα ρίξουν στις φλόγες. Κάθε φορά που ένα πακέτο ριχνόταν στην φωτιά οι φοιτητές και το συγκεντρωμένο πλήθος ξεσπούσαν σε ενθουσιώδεις ζητωκραυγές.''

Εφημερίδα Le Temps, 15 Μαϊου 1933

Στην Illustration  της 1ης Ιουλίου 1933 η Ιρέν Σεβρέζ δημοσίευσε μια περιγραφή της τελετουργικής καύσης των βιβλίων που μολύνουν το πνεύμα του Γερμανικού έθνους. Μεταξύ άλλων αναφέρει τον λόγο για τον οποίο κάηκαν τα βιβλία του Εβραίου Φρόυντ:

''Οι εθνικοσοσιαλιστές φοβούνται πως μια θεωρία που θεωρεί τον ερωτισμό σαν βάση όλων των ανθρώπινων πράξεων, καταπνίγει την μαχητικότητα του γερμανικού ήρωα και τον κάνει ανίκανο για τον απελευθερωτικό αγώνα.''

Και για τον Βέρνερ Χέγκεμαν:

''Γνώρισε κάποια φήμη σαν ιστορικός κριτικός, αλλά έκανε την απερισκεψία να κριτικάρει την σχεδόν θεϊκή προσωπικότητα του Φρειδερίκου του Μεγάλου και τόλμησε μάλιστα να αμφιβάλλει για την αλάθητη κρίση του. Αυτό είναι το έγκλημα που η εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση δεν θα του συγχωρήσει ποτέ, επειδή οι ηγέτες του Γ' Ράιχ θεωρούν τον Φρειδερίκο τον Μεγάλο σαν το μεγαλύτερο πολιτικό που κυβέρνησε ποτέ την Πρωσσία.''

Στην συνέχεια αναφέρει την πλήρη μετάφραση του κάθε κήρυκα πριν την καύση των βιβλίων της κάθε αντιγερμανικής κατηγορίας κι εμείς θα παραθέσουμε μερικές από αυτές που αφορούν όχι μόνο την Γερμανία αλλά την Ευρώπη και την Άρια φυλή γενικότερα:

Πρώτος κήρυκας – Ενάντια στην πάλη των τάξεων και τον υλισμό! Για την ενότητα του λαού και την ιδεαλιστική βιοθεωρία! Παραδίνω στην πυρά τα γραπτά του Μαρξ και του Κάουτσκι.

Δεύτερος κήρυκας – Ενάντια στον εκφυλισμό των ηθών! Για μια καλή ηθική! Για ένα οικογενειακό πνεύμα και για ένα πνεύμα του Κράτους! Παραδίνω στην πυρά τα γραπτά των Χάινριχ Μαν, Ερνστ Γκλαίζερ και Έριχ Καίστνερ.

Τέταρτος κήρυκας – Ενάντια στην υπερεκτίμηση της σεξουαλικής ζωής, που διαφθείρει τα πνεύματα! Για τον εξευγενισμό της ανθρώπινης ψυχής! Παραδίνω στην πυρά τα γραπτά του Φρόυντ.

Έκτος κήρυκας – Ενάντια στην ξένη δημοσιογραφία και στις ιουδαιο-δημοκρατικές της τάσεις! Για μια υπεύθυνη συμβολή στο έργο της εθνικής ανοικοδόμησης! Παραδίνω στην πυρά τα γραπτά των Τέοντορ Βολφ και Γκέοργκ Μπέρναρντ.

Ένα ανώνυμο σημείωμα της 'Nouvelles litteraires'' της 5ης Ιανουαρίου 1935 θα αναφέρει την απλούστατη αλήθεια: ''Μερικές φορές, το ολοκαύτωμα στις δημόσιες πλατείες δεν ήταν παρά ένας συμβολισμός''.

Όσο για το περίφημο ρητό του Εβραίου Χάινριχ Χάινε ''όταν καίγονται βιβλία, πολύ σύντομα θα καούν άνθρωποι''  το οποίο χρησιμοποιούν κατά κόρον οι δημοκρατομπολσεβίκοι ας τους θυμήσουμε πως οι μαθητές μετά από κάθε σχολικές εξετάσεις συνηθίζουν να καίνε τα σχολικά τους βιβλία κάτι το οποίο ενίοτε το πράττουν και στις καταλήψεις. Ίσως είναι αυτά τα παιδιά που κρατούν μολότωφ προσπαθώντας στις πορείες να κάψουν όποιον βρεθεί μπροστά τους !

Για τον Χάινριχ Χάινε ο Ρίχαρντ Βάγκνερ στο ''Ο Ιουδαϊσμός στην μουσική'' είχε κάνει της εξής τοποθέτηση:

'' Πρέπει τώρα να εξετάσουμε τον Χάινριχ Χάινε. Την περίοδο που ο Γκαίτε και ο Σίλερ μεσουρανούσαν δεν είχαμε καν ακουστά για Εβραίους ποιητές...Αμοιβή του ήταν ότι τα ποιητικά του ψέμματα μελοποιήθηκαν από τους συνθέτες μας. Αυτός υπήρξε η συνείδησις του ιουδαϊσμού, όπως ακριβώς ο Ιουδαϊσμός είναι η κακόφημη συνείδησις του σύγχρονου πολιτισμού μας''.

The Reich in Photos – Pictures from the Day of German Art Festival, Munich, 1937 – 1938

Ομιλία Χίτλερ στα εγκαίνια του Οίκου Γερμανικής Τέχνης 1937

Το Haus der Deutschen Kunst (Οίκος της γερμανικής τέχνης) χτίστηκε το 1933-37 για να αντικαταστήσει την Πινακοθήκη του Μονάχου Τέχνης (Glass Palace), η οποία είχε καεί το 1931. Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Paul Ludwig Troost στο νεοκλασικό στυλ Τρίτου Ράιχ, το κτίριο εξακολουθεί να λειτουργεί στο Μόναχο ως ένα μουσείο τέχνης (Haus der Kunst). Τα εγκαίνια έγιναν στις 18 Ιουλίου του 1937 και ο Χίτλερ εκφώνησε τον εξής λόγο:

Στην ομιλία του για το άνοιγμα του μουσείου, ο Χίτλερ αφιέρωσε το κτίριο στην τέχνη του γερμανικού λαού. 

Ο Gauleiter  του Μονάχου, Adolf Wagner στέκεται  στο πλάι.

''Σε αυτόν τον τομέα (εννοεί την τέχνη), περισσότερο από ότι σε οποιονδήποτε άλλον, ο εβραϊσμός ιδιοποιήθηκε τα μέσα και τους θεσμούς που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και σε τελευταία ανάλυση την κυβέρνηση. Ο ιουδαϊσμός σκοπεύει χρησιμοποιώντας την θέση του στον τύπο διαμέσου της υποτιθέμενης τεχνοκριτικής, όχι μόνο να ενσπείρει την αταξία πάνω στις φυσιολογικές θεωρίες γύρω από την ουσία και την αποστολή της τέχνης, αλλά να καταστρέψει ολοκληρωτικά την υγιή και κοινή ευαισθησία σε αυτόν τον τομέα. Στην θέση του φυσιολογικού ανθρώπινου νου και ενστίκτου παρεισέφρησαν διάφορα σλόγκανς που με την επίμονη επανάληψη τους σιγά-σιγά βύθισαν στην αβεβαιότητα ή τουλάχιστον φόβισαν πολλούς ανθρώπους που  ασχολούνται με θέματα τέχνης ή κρίνουν τα καλλιτεχνικά επιτεύγματα, σε τέτοιο σημείο που δεν τολμούν πια  να τα βάλουν ανοιχτά και σοβαρά με αυτήν την ακατάσχετη φραστική πλημμυρίδα. Αρχίζοντας από υποθέσεις γενικής φύσεως όπως για παράδειγμα, πως η τέχνη είναι διεθνής και φτάνοντας μέχρι τις αναλύσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας με καλομελετημένες εκφράσεις που στο βάθος δεν ήθελαν να πουν τίποτα, όλη η προσπάθεια του εβραϊσμού επεδίωξε να δημιουργήσει σύγχυση στην ανθρώπινη διάνοια και το ένστικτο που μέχρι τότε ήταν υγιή. Από την μια πλευρά χαρακτηρίζοντας την τέχνη σαν μια συλλογική εμπειρία διεθνιστικού επιπέδου και σκοτώνοντας έτσι με ένα γενικό τρόπο κάθε έννοια σύνδεσης της με το λαό, την συνένωναν ακόμα περισσότερο με το πνεύμα της εποχής, πράγμα που σήμαινε: δεν υπάρχει πια τέχνη που να αντιστοιχεί σε λαούς ή καλύτερα σε φυλές, αλλά μια τέχνη που αντιστοιχεί σε κάθε εποχή.

Παρέλαση κατά την εναρκτήρια τελετή 

του Haus der Deutschen Kunst

Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την θεωρία η Ελληνική τέχνη δεν δημιουργήθηκε από τους Έλληνες αλλά γεννήθηκε από μια ορισμένη σαν έκφραση αυτών των Ελλήνων. Εννοείται πως το ίδιο ισχύει και για την Ρωμαϊκή τέχνη που σύμφωνα πάλι με την θεωρία συνέπεσε εντελώς τυχαία με την ακμή της παγκόσμιας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και ασφαλώς και οι μεταγενέστερες καλλιτεχνικές περίοδοι της ανθρωπότητας δεν δημιουργήθηκαν από τους Άραβες, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς, τους Γάλλους κλπ. Αλλά αποτελούν αποκλειστικά φαινόμενα της εποχής κατά την οποία παρουσιάστηκαν. Για αυτό και σήμερα δεν υπάρχει γερμανική,γαλλική, γιαπωνέζικη ή κινέζικη τέχνη αλλά μόνο η ''μοντέρνα'' τέχνη. Σύμφωνα με αυτή την άποψη η τέχνη σαν τέχνη όχι μόνο έχει αποκοπεί εντελώς από τις λαϊκές της πηγές αλλά αποτελεί την έκφραση ενός συγκεκριμένου χρόνου που σήμερα χαρακτηρίζεται σαν μοντέρνος, κι αύριο θα πάψει να είναι, μια και θα έχει γεράσει.

Μια τέτοια θεωρία τοποθετεί τελικά την τέχνη και την καλλιτεχνική δραστηριότητα στο ίδιο επίπεδο με την εργασία που γίνεται στα μοντέρνα ατελιέ των ραφτών και στους οίκους μόδας. Κι αυτό σύμφωνα με την αρχή: Κάθε χρόνο και κάτι καινούριο στην θέση του παλιού. Σήμερα ο εμπρεσσιονισμός, αύριο ο φουτουρισμός, κατόπιν ο κυβισμός, ο ντανταϊσμός και πάει λέγοντας. Είναι ευνόητο πως ακόμα και για τις πιο τρελές επινοήσεις, ακόμα κι όταν έχουμε να κάνουμε με χιλιάδες απ' αυτές , θα βρούμε -κι έχουμε ήδη βρει- τις κατάλληλες χαρακτηριστικές ονομασίες. Αν το πράγμα δεν ήταν τόσο θλιβερό θα μπρούσαμε να διασκεδάσουμε πολύ απαριθμώντας τα σλόγκαν και τις βαρύγδουπες φράσεις που χρησιμοποίησαν τα τελευταία χρόνια οι λεγόμενοι ''λάτρεις της τέχνης'' για να περιγράψουν και να εμπνεύσουν τα αξιοθρήνητα προϊόντα τους.

Μέχρι την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού, στην Γερμανία υπήρχε μια τέχνη που έφρε την επονομασία μοντέρνα τέχνη, όπως δηλαδή μας δείχνει η φύση αυτού του όρου, μια τέχνη που άλλαζε από χρόνο σε χρόνο. Όσο για την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, αυτή ζητά μια τέχνη που θα είναι και πάλι μια γερμανική τέχνη και που σαν όλες τις δημιουργικές αξίες ενός λαού πρέπει να είναι και θα είναι αιώνια.

Ο κυβισμός, ο ντανταϊσμός, ο φουτουρισμός, ο εμπρεσσιονισμός κλπ δεν έχουν καμιά δουλειά με τον γερμανικό λαό μας. Επειδή όλες αυτές οι έννοιες δεν είναι μήτε παλιές μήτε μοντέρνες, είναι απλώς επιτηδευμένες φλυαρίες στους οποίους ο Θεός αρνήθηκε το αληθινό καλλιτεχνικό ταλέντο κι αντί για αυτό έχουν το χάρισμα να φλυαρούν και να εξαπατούν. 

Για αυτό και διακηρύσσω για άλλη μια φορά πως έχω πάρει την αμετάκλητη απόφαση, ακριβώς όπως έκανα και με την πολιτική φαυλότητα, να ξεκαθαρίσω την γερμανική καλλιτεχνική ζωή από όλες αυτές τις βαρύγδουπες φράσεις.''

Σκηνή από την εναρκτήρια τελετή

NSDAP, Βάγκνερ και αποβολή των Εβραίων από την Άρια Τέχνη

Ο πρώην αναπληρωτής διευθυντής της όπερας του Βερολίνου, ο Κουρτ Ζίνγκερ, δημιούργησε την Ένωση Εβραϊκής Κουλτούρας όπου 8.000 Εβραίοι καλλιτέχνες, μουσικοί, ηθοποιοί και συγγραφείς ανήκαν σε αυτήν και σύντομα εντάχθηκαν άλλες 180.000 Εβραίοι για να επωφεληθούν από τις προσφορές της. Ο Χέρμαν Γκαίρινγκ ενέκρινε επισήμως την ίδρυσή της επειδή σηματοδοτούσε τον πλήρη διαχωρισμό της Εβραϊκής πολιτιστικής ζωής από την πολιτιστική ζωή του Έθνους. Σύντομα ο Ζίνγκερ παραγκωνίστηκε και ο Εθνικοσοσιαλιστής Χανς Χίνκελ ανέλαβε την διεύθυνση της Ένωσης Εβραϊκής Κουλτούρας εργαζόμενος υπό την αιγίδα του Γκαίρινγκ και ήταν υπεύθυνος για την απομάκρυνση των Εβραίων από τα πολιτιστικά ιδρύματα της Πρωσίας. Σύντομα ο Χίνκελ άρχισε να απαγορεύει στην Ένωση Εβραϊκής Κουλτούρας και στα μέλη της να παρουσιάζουν Γερμανικά έργα, αρχικά μεσαιωνικά και ρομαντικά Γερμανικά έργα και στην συνέχεια τα έργα του Σίλερ (1934) και του Γκαίτε (1936). Δεν επιτρεπόταν στους Εβραίους μουσικούς να παίζουν έργα του Ρίχαρντ Βάγκνερ ή του Ρίχαρντ Στράους και αργότερα στον κατάλογο προστέθηκαν ο Μπετόβεν το 1937 και ο Μότσαρτ το 1938. Η πολιτιστική γκετοποίηση των Εβραίων της Γερμανίας ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο του 1938 όταν απαγορεύτηκε στους Εβραίους να πηγαίνουν σε Γερμανικά θέατρα, κινηματογράφους, συναυλίες, διαλέξεις, χορούς, θεάματα, εκθέσεις και γενικά σε όλες τις Γερμανικές πολιτιστικές εκδηλώσεις. Την 1η Ιανουαρίου του 1939 συγχωνεύτηκαν στην Ένωση Εβραϊκής Κουλτούρας όλα τα Εβραϊκά πολιτιστικά ιδρύματα και μπορούσαν να παρουσιάζουν σε Εβραϊκό ακροατήριο πολλά έργα Εβραίων συγγραφέων και συνθετών που για φυλετικούς λόγους είχαν απαγορευτεί από τους Εθνικοσοσιαλιστές και φυσικά απαγορευόταν να πηγαίνουν σε αυτές τις εκδηλώσεις οι Άριοι Γερμανοί. Aπό την μουσική ζωή της Γερμανίας αποκλείστηκε κάθε ξένο είδος μουσικής συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της τζαζ.

Ακολουθούν αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Γιόζεφ Γκαίμπελς ''Από το Κάιζερχοφ εις την Καγκελαρία'' σχετικά με τους κλασσικούς συνθέτες:

19 Σεπτεμβρίου 1932 

Το βράδυ στην όπερα της Βιέννης. Το οικοδόμημα είναι ένα αληθινό θαύμα. Πόσο πτωχοί είμεθα ημείς εν συγκρίσει στο Βερολίνο! Το σύνολον είναι πλήθος από ανώτερο γούστο. ''Το Μαγικό Φλάουτο''. Έτσι δεν άκουσα ποτέ τον Μότσαρτ. Όλως διόλου γνήσιος.! Μια τέχνη των μουσικών απαράμιλλη! Η όπερα έχει θαυμάσια ακουστική. Εδώ στάθηκε πολλές φορές στην εξέδρα ο Φύρερ ως νέο παιδί ακούοντας τον Βάγκνερ. Κάθε φορά που θα βρεθούμε κάπου στην όπερα το διηγείται.

O Xίτλερ με τους εγγονούς του Ρίχαρντ Βάγκνερ σε παιδική ηλικία, 

Wieland and Wolfgang το 1931

Ο Χίτλερ με τους εγγονούς του Βάγκνερ σε νεανική ηλικία

Στο ''Mein Kampf'' ο Χίτλερ γράφει :

''Έτσι,πρόωρα επαναστατικός στα πολιτικά μου κριτήρια,δεν άργησα να γίνω το ίδιο και στα ζητήματα της τέχνης. Η πρωτεύουσα της Άνω Αυστρίας είχε τότε ένα θέατρο που, να πούμε την αλήθεια, δεν ήταν άσχημο. Έδινε παραστάσεις αρκετά συχνά. Δώδεκα χρονών άκουσα για πρώτη φορά τον Γουλιέλμο Τέλλο και μερικούς μήνες αργότερα την πρώτη όπερα της ζωής μου: τον Λόεγκριν.  Απ' την πρώτη στιγμή κατακτήθηκα. Ο νεανικός ενθουσιασμός μου για τον δάσκαλο του Μπαϊρόιτ ήταν απέραντος. Πάντα από τότε τα έργα του με τραβούσαν και το θεωρώ τύχη για μένα το ότι άκουσα αυτές τις άθλιες εκτελέσεις στην μικρή μου πόλη γιατί έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να ακούσω αργότερα πολύ καλύτερες και να τις εκτιμήσω περισσότερο.''

30 Σεπτεμβρίου 1932

Ακόμη μια φορά πριν να αρχίσει μετά δυνατά του ο εκλογικός αγών ακούω μουσική του Βάγκνερ. Μια θαυμάσια παράστασις του Σίγκφριντ στην όπερα της πόλεως. Όμως με τας φροντίδας που μας δέρνουν δεν ημπορώ να απολαύσω αυτή την θεία μουσική. Είμαι αφηρημένος και δεν ημπορώ να αφιερωθώ στην ευχαρίστηση αυτή.  Μόλα ταύτα στηρίζει και δίνει θάρρος και διαύγεια πνεύματος.

3 Μαϊου 1932

Μιλούμε με την κυρία Βίνφρεντ Βάγκνερ για τας θεατρικάς εορτάς του Μπαϊρόιτ. Τον επόμενο χρόνο θα παιχθούν ''οι Μάιστερ-σίγγερ ''. Ας ελπίζωμεν ότι θα έχωμεν την αρχήν. Τότε θα μπορούμε να τους μορφοποιήσωμεν όπως μας υπαγορεύει το γούστο μας και το αίσθημα μας.

(Το 1933 στις 30 Ιανουαρίου ο Αδόλφος Χίτλερ έγινε Καγκελάριος της Γερμανίας και η επιθυμία του Γκαίμπελς και των εθνικοσοσιαλιστών έγινε πραγματικότητα. Οι σχέσεις του Χίτλερ με την οικογένεια Βάγκνερ ήταν στενές. )

Ο Χίτλερ με την νύφη του Βάγκνερ,Winfred Wagner, 

σύζυγο του γιου του Βάγκνερ, Ζίγκφριντ Βάγκνερ

Ο Χίτλερ με τις εγγονές του Ρίχαρντ Βάγκνερ

1 Αυγούστου 1932 

Το βράδυ πάμε στους ''Μάιστερ-σίγγερ''. Είναι μια θαυμάσια κλεισμένη παράστασις. Ο γίγας Βάγκνερ στέκει στο ύψος πάνω από κάθε μοντέρνο ανίδεο, που μια παραβολή φαίνεται προσβλητική.  Στο μεγάλο χωρικό ''ξυπνήσατε !''  ανατριχιάζει κανείς. Θα έρθη σύντομα η εποχή του ξυπνήματος και στην Γερμανία.

3 Αυγούστου 1932

Στο ''Πρίντζρεγγέντεν θέατρο παίζεται ο ''Τριστάν''. Αυτή η μουσική είναι τόσο ανθηρά και εξαιρετικά ωραία , που δεν ημπορεί να παραβληθει με καμιά άλλη. Ο Βάγκνερ αποδεικνύει εδώ το τέλειο δραματικό του δαιμόνιο. Πιέζει αυτό το τεράστιο έπος αυτής της τραγωδίας. Οι τρεις πράξεις που είναι τόσο σύντομες και εντυπωτικές, που και χωρίς μουσική θα ήσαν ένα γνήσιο δραματικό έργο. Οι σκηνές της όπερας του Μονάχου φύλαξαν την καλή των παράδοσι.  Τα σύνολα των ηθοποιών είναι παραδειγματικά στην σύνθεσι.

6 Αυγούστου 1932

Είμεθα στο Σάλτζμπουργ και χαρήκαμε πάλι την ωραιότητα της πόλεως αυτής σε στυλ μπαρόκ. Εδώ γεννήθηκε ο Μότσαρτ.  Αυτό είναι τόσο ταιριασμένο με το περιβάλλον.

Άγαλμα του Μότσαρτ στο Σάλτζμπουργ

21 Φεβρουαρίου 1933

Το βράδυ πάμε με τον Φύρερ για ξεκούραση στην όπερα Ούντερ ντεν Λίντεν και ακούμε για πρώτη φορά του Βάγκνερ ''απαγόρευσις της αγάπης''. Περιέχει πολύ από τα αργότερα έργα του Βάγκνερ. Αι αρχαί του είναι ακόμη πρωτόγονοι, όμως η μουσική είναι γενικώς γενναία και καλλιτεχνικά συντεθειμένη.

26 Φεβρουαρίου 1993

Μια Κυριακή παύσεως από το Εγώ μου. Στο σπίτι διάβασμα, γράψιμο και μουσική. Το βράδυ ακούμε στην όπερα Βάγκνερ και είμεθα συγκινημένοι από το αιώνιο πνεύμα του. Τώρα έχουμε πάλι δύναμη για μια εβδομάδα εργασίας.

6 Μαρτίου 1933

Το βράδυ ακούμε στην Όπερα ''Βαλκύρ'' Μαζί με την θαυμασίως ωραία μουσική του Βάγκνερ αντηχούν έξω οι ρυθμοί  του μαρς λόχων του Στάχελμ που παρελαύνουν. 

Το 1850 ο Ρίχαρντ Βάγκνερ έγραψε ένα άρθρο με τίτλο ''Ο Ιουδαϊσμός στην μουσική'' το οποίο δημοσιεύθηκε στο ''Neue Zeitschrift für Musik''. Ta σχόλια του είναι σε απόλυτη ταύτιση με τα όσα πίστευαν οι εθνικοσοσιαλιστές για τον ρόλο και την θέση των Εβραίων στην τέχνη και τον διαχωρισμό τους από την τέχνη των Γερμανών και των Αρίων γενικότερα:

''Ο Εβραίος δεν είχε ποτέ δική του τέχνη, κι έτσι η ζωή του δεν είχε ποτέ μια καλλιτεχνική πλευρά. Ακόμα και σήμερα αδυνατεί να προσφέρει στον αναζητητή μια παγκόσμια ανθρώπινη εμπειρία, αλλά μόνον μια ιδιόρρυθμη μέθοδο εκφράσεως...Η μοναδική έκφραση που μπορεί να προσφέρη στον Εβραίο συνθέτη ο λαός του, είναι η τελετουργική μουσική της λατρείας του Ιεχωβά. Η συναγωγή είναι η μόνη πηγή από την οποία ο Εβραίος μπορεί να αντλήση λαϊκά θέματα για την τέχνη του, τα οποία να του είναι κατανοητά. [...] Για όσο καιρό η ξεχωριστή τέχνη της μουσικής διέθετε μιαν αληθινά οργανική ανάγκη για ζωή, έως την εποχή του Μότσαρτ και του Μπετόβεν, δεν μπορούσε κανείς να βρει Εβραίους συνθέτες: ήταν αδύνατο για έναν τελείως ξένο ως προς αυτόν τον ζωντανό οργανισμό στοιχείο να πάρη οποιοδήποτε μέρος στην ανάπτυξη του. Μόνο όταν ο εκ των ένδον θάνατος ενός σώματος είναι προφανής, μπορούν τα εξωτερικά στοιχεία να εισέλθουν σε αυτό , και τότε μόνο για να το καταστρέψουν. Τότε η σάρκα αυτού του σώματος μεταμορφώνεται σε μια σφύζουσα αποικία σκουληκιών. Αλλά ποιος κοιτώντας το, θα μπορούσε να φανταστή ότι ένα τέτοιο σώμα είναι ζωντανό; Η αληθινή ζωή, δηλαδή το πνεύμα, πέταξε αλλού. Αυτή είναι η ζωή. Μόνον στην αληθινή ζωή μπορούμε κι εμείς να ξαναβρούμε το πνεύμα της τέχνης, κι όχι μέσα στο σκωληκόβρωμο πτώμα της. Είπα ότι οι Εβραίοι δεν παρήγαγαν κανέναν αληθινό ποιητή. Πρέπει να εξετάσουμε τώρα τον Χάινριχ Χάινε. Την περίοδο που ο Γκαίτε και ο Σίλερ μεσουρανούσαν, δεν είχαμε καν ακουστά για Εβραίους ποιητές.''

Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς με τον Ρίχαρντ Στράους,  ο οποίος συνέθεσε τον ύμνο των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου του 1936.

Ο Αδόλφος Χίτλερ κατά την διάρκεια τελετής 

προς τιμήν του Ρίχαρντ Βάγκνερ

Στο ''Μein Kampf  ''  o Xίτλερ καθώς διηγείται τα δύσκολα νεανικά χρόνια του στην Βιέννη, αναφέρει πως ''μια παράσταση στην όπερα μου στοίχιζε το αυριανό φαγητό και κάθε βιβλίο το πλήρωνα με πείνα''.

Wolfgang Wagner

O Gottfried Wagner, γιος του Wolfgang Wagner, στο βιβλίο ''Το λυκόφως των Βάγκνερ'' αναφέρει:

''Και Χίτλερ, ξανά και ξανά! Μετά την κατάληψη της εξουσίας από το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα είχαν ειδικό κατασκευασμένο παράρτημα στην βουλή για τον Siegfried Wagner, και στο εσωτερικό του παραρτήματος χτίστηκε το ''Τζάκι του Φύρερ''. 

"Μετά από μια παράσταση του Götterdämmerung στο Festspielhaus, ο θείος μου και ο πατέρας αποδέχθηκαν την πρόσκληση του Χίτλερ σε μια μακρά νυχτερινή συζήτηση στο "Τζάκι του Φύρερ'' για το μέλλον της γερμανικής τέχνης στο πνεύμα του Ρίχαρντ Βάγκνερ, ως έκφραση της ανανέωσης του κόσμου μέσω του Εθνικοσοσιαλισμού. Είχα κάποια δυσκολία στο να κατανοήσω τα χειμαρρώδη λόγια του πατέρα μου αλλά δεν τον διέκοψα κι εκείνος συνέχισε την ιστορία του. ''Καθόμασταν γύρω από το τζάκι, και ο Χίτλερ σχεδίασε για μας τα πολιτιστικά οράματά του για το μέλλον. Όταν θα έχουμε απαλλάξει τον κόσμο από τον Μπολσεβικισμό και την εβραϊκή συνωμοσία, τότε, ο Wieland, θα τρέξει το θέατρο της Δύσης και ο Wolfgang το θέατρο της Ανατολής ''.

Wieland Wagner

Siegfried Wagner και Winifred Wagner

H σκηνοθέτης της ταινίας ''Θρίαμβος της θελήσεως'' καθώς και της σκηνοθεσίας της τηλεοπτικής κάλυψης των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου και της ταινίας ''Olympia'' είχε αναφέρει σε κάποιον τις συζητήσεις με τον Φύρερ και αυτές δημοσιεύθηκαν την 1η Φεβρουαρίου του 1939 στην Βελγική Επιθεώρηση:

''Πιστεύεται ότι ο Χίτλερ είναι τρελός, αιμοβόρος και φανατικός. Θα έπρεπε να τον δείτε την νύχτα στο μπαλκόνι του, να θαυμάζει τον έναστρο ουρανό μιλώντας για τον Βάγκνερ χωρίς να αναφέρει λέξη για την πολιτική ή ακόμα όταν εξηγεί πως βλέπει την εξέλιξη του γερμανικού κινηματογράφου. Όταν συγκινείται από κάτι τα μάτια του βουρκώνουν αλλά δεν συζητά ποτέ. Παρ' όλα αυτά, εμένα με ακούει όταν του εκθέτω τα κινηματογραφικά μου σχέδια.''

Adolf Hitler και Leni Riefenstahl