1940 - 1941 Η Κρήτη οικόπεδο των Άγγλων

Μελετώντας συγκριτικά την ιστορία για την Μάχη της Κρήτης (20- 31 Μαϊου 1941) και τα όσα έχουν καταγράψει ο Τσώρτσιλ, ο Ρεημόν Καρτιέ και ο Γιόζεφ Γκαίμπελς στο ημερολόγιο του, αυτό που μας κάνει εντύπωση είναι ότι πουθενά δεν αναφέρονται οι Κρητικοί και η ηρωική αντίσταση τους. Η μάχη της Κρήτης έγινε πολύ απλά γιατί ήταν ένα στρατηγικό σημείο πολύ σημαντικό για τους Άγγλους το οποίο μάλιστα είχαν καταλάβει δυο μέρες αφότου ο Μουσολίνι επιτέθηκε στην Ελλάδα και ενώ ο Χίτλερ δεν επιθυμούσε καμιά ανάμειξη στα Βαλκάνια πράγμα που ο Τσώρτσιλ παραδέχεται στην ιστορία του. Αξίζει λοιπόν να δούμε αυτά τα ιστορικά στοιχεία συγκριτικά ώστε να κατανοήσουμε επιτέλους ότι στην Κρήτη δεν πολεμούσαν Κρητικοί αλλά Άγγλοι, Νεοζηλανδοί και Αυστραλοί εναντίον Γερμανών. Ο Χίτλερ στην πολιτική του διαθήκη σημειώνει κάτι πάρα πολύ σημαντικό: 

''Υποχρεωθήκαμε να στείλουμε στο βαλκανικό μέτωπο μερικές από τις καλύτερες μεραρχίες μας. Και συνεπεία αυτού του γεγονότος υποχρεωθήκαμε να καταλάβουμε μεγάλες περιοχές όπου, αν δεν είχε υπάρξει η ανόητη αυτή επίδειξη εκ μέρους των Ιταλών, η παρουσία των στρατευμάτων μας θα ήταν απόλυτα περιττή. Τα Βαλκανικά κράτη θα ήταν απόλυτα ικανοποιημένα, αν τους επιτρεπόταν να διατηρήσουν στάση ευνοϊκής ουδετερότητας απέναντι μας. Όσο για τους αλεξιπτωτιστές μας, θα προτιμούσα να τους είχα εξαπολύσει εναντίον του Γιβραλτάρ παρά εναντίον της Κορίνθου ή της Κρήτης!''

Όταν ο Χίτλερ έμαθε για την επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδος επισκέφθηκε αμέσως στην Φλωρεντία τον Μουσολίνι χωρίς να προλάβει να αλλάξει τίποτα. Ο Καρτιέ γράφει τα εξής:

''Στον Μουσολίνι γράφει ένα πολύ μεγάλο γράμμα, που εκφράζει την λύπη του γιατί έφθασε πολύ αργά στην Φλωρεντία. Οι μεμψιμοιρίες για ότι έγινε στο παρελθόν είναι περιττές και είναι αποφασισμένος λέει να εξουδετερώσει τον αγγλικό κίνδυνο στην Ελλάδα...'' (σελ 245 α΄τόμος)

Ρεημόν Καρτιέ

Έγραψε το βιβλίο ''Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου''

Λίγο πιο κάτω αναφέρει τους πραγματικούς σκοπούς του Τσώρτσιλ: ''Ο Τσώρτσιλ όμως κάνει ένα όνειρο. Ποτισμένος από την ιστορία βλέπει στην Ελλάδα το αντίστοιχο της Πορτογαλίας κατά την διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων, την μικρή ηπειρωτική εξέδρα, όπου χάρη στην κυριαρχία των θαλασσών, η Αγγλία θα μπορέσει να αγκιστρωθεί και απ' όπου θα ξεκινήσει για να επανακτήσει την Ευρώπη.'' (σελ. 255 α' τόμος)

Αυτό δεν είναι φυσικά κάτι που το αρνείται ο Τσώρτσιλ: ''Θα έπρεπε τέλος να επιχειρήσουμε να σχηματίσουμε μέτωπο εναντίον των Γερμανών στα Βαλκάνια. Και όλα αυτά επί πολύ καιρό ήμασταν υποχρεωμένοι να τα κάνουμε ολομόναχοι''. (σελ. 205 β' τόμος)

Στην σελίδα 283 του β' τόμου ο Τσώρτσιλ παραθέτει ακριβώς την ίδια πρόθεση προς τον Ίντεν με ημερομηνία 28 Φεβρουαρίου 1941: ''Ελάβαμε την σοβαρή και τολμηρή απόφαση να υποστηρίξουμε τους Έλληνες και να δημιουργήσουμε ένα βαλκανικό μέτωπο''. Στην σελίδα 288 ο Τσώρτσιλ παραθέτει το μήνυμα του και πάλι προς τον Ίντεν στις 6 Μαρτίου 1941: ''Εκάναμε ότι μπορούσαμε για να σχηματίσουμε ένα βαλκανικό συνασπισμό εναντίον της Γερμανίας....Η απώλεια της Ελλάδος και των Βαλκανίων δεν θα αποτελούσε τρομερή καταστροφή για εμάς με την προϋπόθεση πως η Τουρκία θα παραμείνη ουδέτερη.'' 

Όμως στην σελίδα 359 στο κεφάλαιο που αναφέρεται για το μέτωπο Ρόμμελ – Τόμπρουκ ο Τσώρτσιλ ομολογεί πόσο ενδιαφερόταν για τα Βαλκάνια και την Ελλάδα: ''Το μέτωπο μας στην έρημο ήταν το κλειδί από το οποίο εξηρτώντο όλα τα άλλα, και κανείς δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να το χάσουμε ή να το διακινδυνεύσουμε για να βοηθήσουμε την Ελλάδα ή οποιονδήποτε άλλο στα Βαλκάνια''.

Ο Αμερικανός στρατηγός Α. C. Smith ομολογεί την μεγάλη αλήθεια σχετικά με την ''βοήθεια'' των Άγγλων προς την Ελλάδα: ''Όταν η Ελλάδα δέχθηκε επίθεση από την Ιταλία στις 28 Οκτωβρίου 1940, δεν ζήτησε καμία βοήθεια από τη Μεγάλη Βρετανία, για το φόβο του να μη δώσουν στον Χίτλερ αφορμή για τη γερμανική επέμβαση. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί κατέλαβαν την Κρήτη και τη Λήμνο, τρεις ημέρες αργότερα, βελτιώνοντας έτσι τη στρατηγική τους θέση στην ανατολική Μεσόγειο.''

Ο Τσώρτσιλ δεν αποκρύπτει τίποτα από τα παραπάνω σχετικά με την Κρήτη στην ιστορία την οποία κατέγραψε: 

''Υπήρχε η ΚΡΗΤΗ ! Αμέσως αντιληφθήκαμε την μεγάλη σημασία της στρατηγικής της θέσεως. Δεν έπρεπε να επιτρέψουμε στους Ιταλούς να την καταλάβουν. Έπρεπε να φτάσουμε εκεί πρώτοι και αμέσως''.  Εν συνεχεία ο Τσώρτσιλ παραθέτει το τηλεγράφημα που έστειλε στον Ήντεν στις 29 Οκτωβρίου 1940: 

'' Εδώ είμαστε όλοι πεπεισμένοι πως πρέπει να αναλάβουμε προσπάθεια να εγκατασταθούμε στην Κρήτη και πως για το πολύτιμο αυτό αποτέλεσμα αξίζει να διακινδυνεύσουμε''.  Και μετά την αναφορά αυτή εξιστορεί: ''Δυο ημέρες αργότερα, ύστερα από πρόσκληση της ελληνικής κυβερνήσεως, τα στρατεύματα μας κατέλαβαν το λιμάνι της Σούδας, το καλύτερο λιμάνι της Κρήτης''. (σελ 146 β' τόμος) Ο Σμιθ ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δεν ζήτησε βοήθεια ενώ ο Τσώρτσιλ ότι ζήτησε.

Στην σελίδα 150 του β' τόμου ο Τσώρτσιλ κλαψουρίζει: ''Η ιστορία του κόλπου της Σούδας είναι θλιβερή. Το 1941 η κατάσταση έγινε δραματική....Εξακολουθώ ωστόσο να εκπλήσσομαι που δεν καταφέραμε να μετατρέψουμε τον κόλπο της Σούδας σε αμφίβια ακρόπολη, της οποίας η Κρήτη ολόκληρη θα ήταν το οχυρό. Τα είχαμε όλα προβλέψει, σε όλα είχαμε μείνει σύμφωνοι και είχε γίνει πολύ καλή δουλειά. Στην πράξη όλα όμως αυτά ήταν ημίμετρα. Δεν θα αργούσαμε να πληρώσουμε τις ελλείψεις μας''.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί και η πληροφορία που μας παρέχει ο Τσώρτσιλ στην σελ 227 του β' τόμου σχετικά με τις πληροφορίες που έδωσε ο Ρίμπεντροπ, Υπουργός Εξωτερικών του Γ΄Ράιχ προς την Μόσχα στις 7 Ιανουαρίου 1941: 

''Τα στρατιωτικά μέτρα που λαμβάνουμε τώρα έχουν ως αποκλειστικό σκοπό να εμποδίσουν τους Βρετανούς να εγκατασταθούν στην Ελλάδα, και δεν έχουν στόχο κανένα από τα Βαλκανικά κράτη, περιλαμβανομένης και της Τουρκίας.'' 

Αυτός ο παρανοϊκός εγκληματίας και διορισμένος πρωθυπουργός της ''προστάτιδος του σιωνισμού'' όπως αποκαλεί την Αγγλία ο Ρεημόν Καρτιέ (σελ 278 α' τόμος) είχε δώσει εντολή στον Ουέηβελ  στις 12 Φεβρουαρίου του 1941: 

''Σε περίπτωση που θα είναι αδύνατον να φτάσετε σε ικανοποιητική συμφωνία με τις ελληνικές στρατιωτικές αρχές και να καταστρώσετε ένα πρακτικό πολεμικό σχέδιο, θα πρέπει τότε να προσπαθήσουμε να περισώσουμε ότι περισσότερο μπορούμε από την καταστροφή. Με κάθε θυσία θα πρέπει να κρατήσουμε την Κρήτη και να καταλάβουμε όλα τα ελληνικά νησιά που θα είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν ως στρατιωτικές βάσεις.''

Άντονι Ίντεν, Υπουργός Εξωτερικών 1940-1945 

Με λίγα λόγια ο Τσώρτσιλ επιθυμούσε κατάκτηση της Ελλάδος αν μιλήσουμε όπως ακριβώς μιλούν οι αντιναζί περί κατακτήσεως της Ελλάδος από τον Χίτλερ.  Η Κρήτη ενδιέφερε μόνο στρατηγικά τους Άγγλους σε σχέση με τις δυνατότητες που τους παρείχε για επιθέσεις κατά των Γερμανών κι όχι γιατί υπερασπίζονταν την Ελλάδα. Ο Τσώρτσιλ δεν αποκρύπτει τίποτα : 

'' Και δεν μπορούσαμε να αγνοήσουμε την δράση επιφάνειας του ιταλικού στόλου. Αυτόν θα μπορούσαμε να τον αντιμετωπίσουμε με τα θωρηκτά μας που ευρίσκοντο στον λιμένα της Σούδας, στην Κρήτη, με συνέπεια όμως να εξασθενήσουμε τον στόλο μας αντιτορπιλικών συνοδείας νηοπομπών και να αφήσουμε σχεδόν απρόστατευτη την γραμμή ανεφοδιασμού της Κυρηναϊκής. Όλα αυτά πάλι θα ηύξαναν την πίεση στην Μάλτα... Η Ρόδος και η Κάρπαθος, με τα πολύτιμα αεροδρόμια τόσο κοντά στην Κρήτη, αποτελούσαν θέσεις κλειδιά.'' (σελ 283 β' τόμος)

Το τριακοστό πρώτο κεφάλαιο με τίτλο ''Η Κρήτη – το προοίμιο'' το ξεκινά ο Τσώρτσιλ με τα ακόλουθα σχόλια: ''Η στρατηγική σημασία της Κρήτης για όλες μας τις επιχειρήσεις στην Μεσόγειο απεδείχθη ήδη με επιχειρήματα και από τα ίδια τα γεγονότα. Τα βρετανικά πλοία που εστάθμευσαν στον κόλπο της Σούδας, ή που μπορούσαν να ανεφοδιασθούν εκεί σε πετρέλαιο, αποτελούσαν μεγάλη προστασία για την Μάλτα. Αν υπερασπίζαμε καλώς την βάση μας στην Κρήτη εναντίον των αεροπορικών επιθέσεων, η θαλάσσια υπεροχή μας θα έφερνε άριστα αποτελέσματα και θα εμπόδιζε κάθε εχθρική εκστρατεία από την θάλασσα''. (σελ 407 β' τόμος) 

Στις 3 Μαϊου του 1941 ο Τσώρτσιλ απευθύνεται στον πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας: ''Η νικηφόρος άμυνα της Κρήτης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες για την ασφάλεια της Αιγύπτου''.  

Τι ίσχυε όμως για την Γερμανία στο ζήτημα της Ελλάδος; Ποια η αιτία επιθέσεως της Γερμανίας κατά της Ελλάδος; Ή για να είμαστε ακριβείς: ήταν επίθεση του Γ' Ράιχ κατά της Ελλάδος ή όχι; Ο Τσώρτσιλ και πάλι θα δώσει την απάντηση στην σελίδα 350 του β΄τόμου:

''Στην ευρωπαϊκή ήπειρο η Γερμανία δεν είχε πια στην πράξη κανέναν σημαντικό αντίπαλο, εκτός από τις βρετανικές δυνάμεις που παρέμεναν στην Ελλάδα. Θα κατέπνιγε κάθε απόπειρα της Αγγλίας να αποβιβασθή ή να εγκατασταθεί στην ήπειρο αυτή. Δεν θα ανεχόταν επομένως να διατηρηθούν αγγλικά στρατεύματα στην Ελλάδα. Το ελληνικό ζήτημα ήταν δευτερευούσης σημασίας, πιθανόν όμως να καθίστατο αναγκαία μια γερμανική προώθηση προς την Ελλάδα η οποία θα παρείχε πολύτιμες θέσεις για μεταγενέστερες επιχειρήσεις.''. Ενώ στην σελίδα 351 συνεχίζει: ''Η Γερμανία εξάλλου υποχρεώθηκε να συνάψει στενές σχέσεις με την Βουλγαρία γα να αποκτήσει βάσεις από τις οποίες να μπορεί να δράσει για την εκδίωξη των Βρετανών από την Ελλάδα.''.

Τα καλύτερα όμως ο Τσώρτσιλ τα προσφέρει στον αναγνώστη στις τελευταίες σελίδες που εξιστορεί την μάχη της Κρήτης. Εδώ μπορούν να βγουν πολλά χρήσιμα συμπεράσματα για τους Γερμανούς και τα όσα μας έχουν μάθει για αυτούς εδώ και 71 έτη. Στις 27 Μαϊου ο Τσώρτσιλ απευθύνεται στους Αρχιστρατήγους της Μέσης Ανατολής:

''Η νίκη στην Κρήτη είναι σημαντική για την καμπή αυτή του πολέμου. Εξακολουθήστε να ρίχνετε στο νησί κάθε δυνατή ενίσχυση και βοήθεια.'' Την νύχτα όμως μάθαμε ότι έπρεπε να εγκαταλείψουμε κάθε ελπίδα.

27 Μαϊου 1941 στρατηγός Ουέηβελ προς Τσώρτσιλ:

''Φοβούμαι πως η κατάσταση στην Κρήτη είναι πολύ σοβαρή. Το μέτωπο των Χανίων κατέρρευσε, ο κόλπος της Σούδας δεν μπορεί πλέον να καλυφθεί παρά για 24 το πολύ ώρες κι αυτό δεν είναι σίγουρο. Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να φτάσουν ενισχύσεις. [...] Φοβούμαι ότι πρέπει να παραδεχθούμε πως δεν μπορούμε πια να κρατήσουμε την Κρήτη και πως τα στρατεύματα μας πρέπει να αποσυρθούν όσο είναι αυτό δυνατόν. Δεν κατορθώσαμε να σηκώσουμε το βάρος αεροπορικών επιθέσεων, που η ένταση τους ξεπερνάει ότι αντιμετωπίσαμε ως τώρα, και οι οποίες, λόγω των σημερινών συνθηκών, δεν συνάντησαν στην πράξη καμία αντίδραση''. (σελ 424 – 425 β' τόμος)

''Έμειναν διασκορπισμένοι σε όλη την Κρήτη λίγο περισσότεροι από 5.000 άνδρες των αγγλικών και αυτοκρατορικών δυνάμεων και ο στρατηγός Ουέηβελ τους επέτρεψε να συνθηκολογήσουν. Αλλά πολλοί από αυτούς διασκορπίστηκαν στα ορεινά του νησιού, που έχει μήκος περισσότερα από 250 χιλιόμετρα. Αυτοί οι άνδρες όπως και οι Έλληνες στρατιώτες βοηθήθηκαν από τους Κρήτες χωρικούς που τιμωρούντο σκληρά όταν ο εχθρός τους ανακάλυπτε. Βάρβαρα αντίποινα επεβάλλοντο χωρίς διάκριση στους αθώους και ηρωικούς αυτούς χωρικούς , που τουφεκίζοντο κατά δεκάδες''. (σελ 428 β' τόμος)

Καμιά λοιπόν αντίσταση δεν έγινε από τους Κρητικούς, εκτός κι αν θεωρείται αντίσταση να φυγαδεύεις τους στρατιώτες που είχαν καταλάβει το έδαφος σου πολύ πριν έρθουν οι Γερμανοί στρατιώτες να τους εκδιώξουν. Την 8η Μαϊου του 1945 το Γ΄Ράιχ έχει πέσει. Στην Ευρώπη πουθενά δεν υπάρχει γερμανικός στρατός. Πουθενά; Όχι ακριβώς! Υπάρχει μόνο στην Κρήτη! Η σβάστικα συνεχίζει να κυματίζει στην Κρήτη και η κυκλοφορία απαγορεύεται. Στις 23 Μαϊου παραδίνουν τα όπλα τους στους Άγγλους και επιβιβάζονται σε πλοία αποχωρώντας από την Κρήτη, το τελευταίο ευρωπαϊκό έδαφος που εγκατέλειψαν οι Γερμανοί. Αυτή ήταν η ηρωική αντίσταση της Κρήτης !

Ο Ρεημόν Καρτιέ παραθέτει τις απώλειες των Άγγλων:

1.742 νεκροί

1.747 τραυματίες

11.893 αιχμάλωτοι

Το Ναυτικό θρηνεί 1.828 νεκρούς. Η καταστροφή του πολεμικού ναυτικού υπήρξε τρομερή: 9 πολεμικά βυθισμένα κι από αυτά 3 καταδρομικά, 15 πολεμικά με βαριές ζημιές κι απ' αυτά 3 θωρηκτά και 1 αεροπλανοφόρο. (σελ 289 α΄τόμος)

Για να φτάσουμε όμως μέχρι εδώ απορρίφθηκαν οι προτάσεις ειρήνης των Γερμανών οι οποίες ήταν συμφέρουσες για την Ελλάδα γιατί έτσι επιθυμούσε ο βασιλεύς Γεώργιος Β' ο οποίος διέφυγε από την Κρήτη με κάλυψη των Άγγλων μαζί με τον Άγγλο πρέσβη στην Αλεξάνδρεια, όπως καταγράφει ο ίδιος ο Τσώρτσιλ στην σελίδα 428 του β' τόμου. Ο Γεώργιος Β' είχε κάνει καλά την δουλειά του. Είχε συναινέσει να εμπλακεί η Ελλάδα σε έναν πόλεμο που εξυπηρετούσε άμεσα μόνο την Αγγλία. Ο Καρτιέ αναφέρει ότι η αιτία επιθέσεως της Ιταλίας κατά της Ελλάδος ήταν η συνωμοσία Ελλάδος - Αγγλίας:

''Η Ιταλία καταγγέλλει τη συνωμοσία της Ελλάδος με την Αγγλία και για να θέσει τέρμα σ' αυτήν, απαιτεί να καταλάβει τα εδάφη που θα υποδείξει. Η ελληνική κυβέρνηση έχει προθεσμία τριών ωρών για να αποφασίσει''. (σελ 242 α΄τόμος)


O Nτούτσε δεν είχε άδικο:

''Ο Ιωάννης Μεταξάς είς συνέντευξιν του την 1ην Μαϊου 1940 προς την αγγλικήν εφημερίδα ''Daily Telegraph'' – φυλασσόμενη είς τα αρχεία του Φόρεϊν Όφφις – είχε δηλώσει τα εξής:


''Είμεθα ουδέτεροι εφ' όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι έτοιμη να συμμετάσχη στην άμυνα αυτή, που είναι και άμυνα της ιδίας αυτής ακεραιότητος. Αλλά, η Αγγλία πρέπει να της δώση τη δυνατότητα να πολεμήση...''.

''Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι''.

(Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστη», τόμος Δ’ σελ. 77)

Περισσότερα για όλα αυτά εδώ

Για την μάχη της Κρήτης τα όσα καταγράφει ο Γιόζεφ Γκαίμπελς μπορείτε να διαβάσετε εδώ

O Γιόζεφ Γκαίμπελς στην Αθήνα

23.9.1936. (...χθες)... Ένα από τα ωραιότερα πρωινά της ζωής μου. Πάνω στην Ακρόπολη... Τα Προπύλαια, ο Παρθενών και το Ερέχθειο. Είμαι συνεπαρμένος. Και ψηλά, αυτός ο βαθύς, γαλάζιος, αττικός ουρανός. Μια συμφωνία ομορφιάς, χρωμάτων και παραστάσεων... Στο θέατρο του Διονύσου γεννήθηκε η αττική τραγωδία... Είμαι ευτυχισμένος και χαρούμενος που μπορώ και τα βλέπω. Μετά, κάτω στην πόλη. Έκανα διάφορες αγορές. Οι άνθρωποι φιλόξενοι. Οι Αρχές, ο Τύπος, όλοι είναι φιλικοί μαζί μας. Το μεσημέρι ξεκουραστήκαμε στο ξενοδοχείο. Η ψυχή μου έχει γεμίσει από ομορφιά και αγαλλίαση. Ευτυχισμένη αρχαιότητα!... Το βράδυ ο Κοτζιάς με κάλεσε σε μια ελληνική ταβέρνα. Φανταστικά τα εδέσματα, η μουσική. Προσκάλεσα τη νεαρή τραγουδίστρια στο Βερολίνο...». 

Ο Γκαίμπελς στην Ακρόπολη

Το πρωί της 21ης Σεπτεμβρίου ο Γκαίμπελς επισκέφθηκε τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά. Οπως δήλωσε ο Μεταξάς στους Ελληνες δημοσιογράφους: «Ο δρ Γκαίμπελς από της εποχής των σπουδών του ησχολήθη πολύ με την αρχαίαν Ελλάδα, γνωρίζει καλώς τον αρχαίον πολιτισμόν, ήλθε να επισκεφθή τας αρχαιότητας της χώρας και θεωρεί εαυτόν ευτυχή διότι του εδόθη η ευκαιρία να ίδη εκ του πλησίον την χώραν αυτή, την οποία εγνώριζε μόνον εκ των σπουδών του» (βλ. Εφημ . « Βραδυνή » 21-9-1936). 

Το βράδυ της ίδιας ημέρας ο υφυπουργός Τύπου και Τουρισμού Νικολούδης παρέθεσε γεύμα στον Γερμανό προσκεκλημένο του στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Την επόμενη μέρα ο Γκαίμπελς επισκέφθηκε την Ακρόπολη, τον Κεραμεικό, την Ακαδημία, την Εθνική Βιβλιοθήκη και το Πανεπιστήμιο. Η παρουσία του ζεύγους Γκαίμπελς στο Παναθηναϊκό Στάδιο για τους Βαλκανικούς Αγώνες «ξεσήκωσε», σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του αθηναϊκού Τύπου, τους 60.000 θεατές. Ο Ολυμπιονίκης του 1896, Σπύρος Λούης, ανέβηκε στις κερκίδες των επισήμων και «εχαιρέτισε διά χειραψίας, αρχίζων από τον Μακαριώτατον και συνεχίζων διά του πρωθυπουργού κ. Μεταξά και του κ. Γκαίμπελς, όλους ανεξαιρέτως τους εις την πρώτην σειράν της κερκίδος των επισήμων» (βλ. «Βραδυνή» 28-9- 1936).

Ο Γκαίμπελς στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών θαυμάζοντας το άγαλμα του Διός

Η επίσκεψη του αρχαιολάτρη Γκαίμπελς στους Δελφούς ήταν «όνειρο ζωής» για τον ίδιο. Περιηγήθηκε, φωτογραφήθηκε με τους ντόπιους και δοκίμασε τις τοπικές λιχουδιές. Στη συνέχεια αναχώρησε με τη συνοδεία του για την Ολυμπία και τις Μυκήνες, όπου επισκέφθηκε τους αρχαιολογικούς χώρους. Το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου επέστρεψε στην Αθήνα, όπου μίλησε στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» στους Έλληνες δημοσιογράφους. Το ίδιο βράδυ εκφώνησε λόγο στα μέλη της γερμανικής παροικίας στη Γερμανική Σχολή Αθηνών. Το πρωί της Δευτέρας 28 Σεπτεμβρίου 1936 έφυγε αεροπορικώς για το Βερολίνο, αφού παρέδωσε πρώτα μια επιταγή 150.000 δραχμών στον διπλωμάτη Δ.Βικέλλα για τους άνδρες της Ειδικής Ασφάλειας που όλες εκείνες τις ημέρες τον φρόντισαν με τον καλύτερο τρόπο. 

Μερικές ημέρες αργότερα θα σημείωνε στο ημερολόγιο του: «5 Οκτωβρίου 1936...Δεν βρέχει αλλά κάνει κρύο... Στην ειδική αμαξοστοιχία του Φύρερ. Χαίρομαι που τον ξαναβλέπω. Την ίδια χαρά νιώθει κι αυτός. Αμέσως του αναφέρω τις εντυπώσεις μου από την Ελλάδα. Δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον».

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε τη συνέντευξη που έδωσε ο Γκαίμπελς στον διευθυντή της «Βραδυνής» στις 27 Σεπτεμβρίου, στο μικρό σαλόνι του ξενοδοχείου της «Μεγάλης Βρετανίας». Απαλλαγμένος από τα εθιμοτυπικά και το πρωτόκολλο, ο μικρόσωμος Γερμανός «εκμυστηρεύτηκε» τις σκέψεις του στο ελληνικό κοινό:

Ο Γκαίμπελς με τον Μεταξά

«...Ο κ. Μεταξάς, διά τον οποίον τρέφω έναν ειλικρινή θαυμασμόν, παρέσχεν εις την Ελλάδα μια τεράστιαν υπηρεσίαν, την οποία όσοι δεν αντελήφθησαν ακόμη, θα το αντιληφθούν αργότερα. Ο κ. Μεταξάς έκα- μεν αυτό που έπρεπε. Διότι το καθήκον ενός πολιτικού ηγέτου είναι να προβλέπη κάθε κίνδυνον και να παρεμβαίνη εις την κατάλληλον στιγμήν, να μη περιμέ- νη δε τας παραμονάς της εκρήξεως ενός κινδύνου. Εσωσε την Ελλάδα από τον κομμουνισμόν και παρέσχε και εις την επίλοιπον Ευρώπην μίαν υπηρεσίαν. Αν η Ισπανία είχε προς διετίας έναν Μεταξά, δεν θα είχε φθάσει εις την σημερινήν καταστροφήν, δεν θα είχαν εξολοθρευθή αι αναντικατάστατοι αξίαι της, τα θαύματα της τέχνης θα υπήρχαν ακόμη...».

Στην ερώτηση του διευθυντή της «Βραδυνής» αν ο κομμουνιστικός κίνδυνος στην Ελλάδα ήταν όντως υπαρκτός, ο Γκαίμπελς έδωσε την απάντηση: «Είχα περί τούτου τας πληροφορίας μου. Σήμερα δε, αφού ωμί- λησα σχετικώς με διάφορους παράγοντας εδώ, είμαι ακόμη περισσότερον πεπεισμένος ότι αι πληροφορίαι μου ήσαν ακριβείς. Ολα τα σημεία ήσαν έκδηλα, κατά την γνωστήν συνταγήν των κομμουνιστών: Πολεμική του Τύπου, απόρριψις όλων των ευεργετικών μέτρων του κράτους υπέρ της εργατικής τάξεως, υποβολή αξιώσεων διά τα οποίας υπήρχεν εκ των προτέρων η βεβαιότης ότι δεν ήτο δυνατόν να γίνουν δεκταί συνεχείς απεργίαι και προπαρασκευή μίας γενικής απεργίας με όλα τα σχετικά της επακόλουθα. Οτι οι κομμουνισταί ήσαν ολίγοι εις την Ελλάδα και είχαν μόλις 15 βουλευτάς εις την Βουλήν δεν έχει καμμίαν σημα- αίαν, δεδομένου ότι ένας αποφασισμένος κομμουνιστής αξίζει δέκα αναποφάσιστους αστούς. Η βιαιότης και η αποφασιστικότης υπερισχύουν πάντοτε, όχι ο αριθμός. Αυτά τα γνωρίζομεν ημείς εις την Γερμανίαν από καιρού...».

• Πώς βλέπετε την εν Ισπανία κατάστασιν; 

- Εις το τέλος θα νικήσουν οι Λευκοί. Πόσον όμως αίμα θα χυθή ακόμη, πόση δυστυχία θα επέλθη, πόσαι αξίαι θα καταστραφούν εισέτι, χάρις εις τα Σοβιέτ! Διότι πρέπει να γνωρίζετε ότι η Ρωσία κάμνει ιμπεριαλιστικήν πολιτικήν πλέον έντονον τώρα παρά ποτέ, παρασκευάζουσα την επανάστασιν όλης της υφηλίου. Μεταξύ του Κρεμλίνου αφ' ενός, τον οποίον τόσας καταστροφάς έργων πολιτισμού εδημιούργησε γύρω του, και της Ακροπόλεως αφ' ετέρου, ανοίγεται ένα τεράστιον χάος που δεν μπορεί να γεφυρωθή ποτέ. Ο,τι γίνεται εις το εσωτερικόν της Ρωσίας δεν μας ενδιαφέρει. Αλλά η Ρωσία δεν πρέπει να σκεφθή ν' αποπειραθή να μας δηλητηρίαση, ή να μας επιτεθεί, διότι θα κτυπήση επάνω εις ένα ακλόνητον τείχος. Δεν θα της επιτρέψωμεν να διατάραξη την παγκόσμιον ειρήνη, η οποία διασφαλίζεται διά του γεγονότος ότι ημείς έχομεν τόσο προχωρήσει, ώστε να μη φοβούμεθα πλέον μίαν επίθεσιν κατά της χώρας μας. Πράγματι, δε, η μέχρι τούδε αδυναμία της Γερμανίας απετέλη έναν κίνδυνον διά την ειρήνην. Διότι καθένας εσκέπτετο ότι ίσως κάποτε θα ήτο εις θέσιν να εκμεταλλευθή την αδυναμίαν μας εκείνην. Ο κόσμος κατενόησεν επί τέλους ότι μόνο η δική μας ισχύς θέτει φραγμόν εις τον εκ του κομμουνισμού κίνδυνον. Διότι σήμερον δεν πρόκειται πλέον διά τα καθ' έκαστον κράτη αλλά διά δύο κατά βάσιν διαφέροντος αλλήλων και αντιτιθεμένους τον ένα προς τον άλλον κόσμους, από τους οποίους ο πρώτος σημαίνει πολιτισμόν, ο δε δεύτερος α- φανισμόν κάθε πολιτισμού. Ο κ. Μεταξάς επροστάτευσε την Ελλάδα από τον κίνδυνο να παρασυρθή εις το στρατόπεδον του δευτέρου αυτού κόσμου.

Ο Γκαίμπελς στο Σούνιο

• Και αι εντυπώσεις διά την Ελλάδαν και τους Ελληνας;

Είμαι ενθουσιασμένος. Εγνώριζα βεβαίως εκ των μελετών μου ό,τι θα έβλεπα εις την χώραν σας. Αλλά ποτέ δεν ημπορούσα να φαντασθώ ότι τα πράγματα αυτά θα μου έκαμναν τόσον τεραστίαν εντύπωσιν, η οποία μερικός φοράς με συνεκλόνισε μέχρι βάθους. Οσο διά τον ελληνικόν λαόν, είναι τόσο απλός, τόσον ανοικτόκαρδος, τόσον φιλόξενος, ώστε δεν ημπορεί κανείς παρά να τον αγαπήση. Είμαι εις θέσιν, ως υπουργός της Προπαγάνδας, να διακρίνω τον ειλικρινή από τον "παρασκευασμένον" ενθουσιαομόν. Δύναμαι, δε, να διαβεβαιώσω ότι παντού, μέχρι και του τελευταίου ελληνικού χωριού, ήτο απολύτως ειλικρινής η ενθουσιώδης υποδοχή που μου έγινε και η οποία δεν απετείνετο μόνον προς την Γερμανίαν γενικώς, αλλά κατά ένα μέγα μέρος και προς το σημερινό καθεστώς. Γνωρίζει άραγε και ο τελευταίος Ελλην χωρικός πόσον ημείς οι Γερμανοί ήμεθα από νεαρός ηλικίας εμποτισμένοι από τον ελληνικόν πολιτισμόν και γεμάτοι θαυμασμόν προς την ελληνικήν αρχαιότητα;».

Το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ δεν έκανε αντίσταση για την πατρίδα

71 έτη έχουν περάσει από την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και σε ένα μήνα θα έχουμε πάλι τις γνωστές θριαμβολογίες των εγχώριων κομμουνιστών για την λεγόμενη αντίσταση τους κατά των Γερμανών ''κατακτητών''. 71 έτη αυτά τα καθάρματα επιμένουν να ψεύδονται και να συκοφαντούν τον εθνικοσοσιαλιστικό αγώνα κατά του παγκόσμιου εβραϊσμού, του διεθνούς κεφαλαίου και του διεθνιστικού μαρξισμού.  Καθώς ο χρόνος πάντα φέρνει στο φως την αλήθεια και αφού πλέον έχουν περάσει τρεις γενιές από την προδοσία που υπέστη η Ελλάδα από τον Μεταξά και το ΚΚΕ χύνοντας άδικα κι ανώφελα το αίμα της για τα εβραϊκά συμφέροντα, καθώς πραγματοποίησε την εμπλοκή της σε έναν πόλεμο που δεν την αφορούσε (κι αν την αφορούσε η θέση της ήταν ξεκάθαρα στον Άξονα) είναι καιρός να δείξουμε ξεκάθαρα τα όσα ψεύδη διασκορπίζουν οι μπολσεβίκοι στον ελληνικό λαό. Αυτά τα απάνθρωπα καθάρματα ισχυρίζονται σήμερα ότι πολέμησαν ενάντια στον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό κι ότι το έκαναν για την πατρίδα. Όποιος γνωρίζει την μαρξιστική θεωρία καταλαβαίνει αμέσως ότι ψεύδονται, εκτός κι αν δεν μιλάμε για συνεπείς μαρξιστές. Ας δούμε λοιπόν τι λέει για την πατρίδα και τον πόλεμο υπέρ της πατρίδας ο Μαρξ κι ο Ένγκελς, καθώς κι ο ηγέτης των μπολσεβίκων Βλάντιμιρ Λένιν:

''Ακόμα κατηγορήθηκαν οι κομμουνιστές ότι θέλουν τάχα να καταργήσουν την πατρίδα, την εθνότητα. Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν''. 

Κομμουνιστικό Μανιφέστο, Μαρξ – Ένγκελς 

πηγή

''Αν ένας Γερμανός ή ένας Γάλλος λέει: σα σοσιαλιστής έχω το δικαίωμα και την υποχρέωση να υπερασπίσω την πατρίδα όταν ο εχθρός εισβάλει στη χώρα μου, αυτό δεν είναι συλλογισμός σοσιαλιστή, διεθνιστή, επαναστάτη προλετάριου, μα μικροαστού - εθνικιστή. Γιατί στο συλλογισμό αυτό εξαφανίζεται ο ταξικός επαναστατικός αγώνας του εργάτη ενάντια στο κεφάλαιο, εξαφανίζεται η εκτίμηση του πολέμου στο σύνολό του, από την άποψη της παγκόσμιας αστικής τάξης και του παγκόσμιου προλεταριάτου, δηλαδή εξαφανίζεται ο διεθνισμός και δεν μένει παρά ένας κακομοιριασμένος, αρτηριοσκληρωμένος εθνικισμός. Αδικούν τη χώρα μου, τα άλλα δεν με ενδιαφέρουν, να που καταλήγει ένας τέτοιος συλλογισμός. Να που βρίσκεται η μικροαστική εθνικιστική του στενότητα. Είναι το ίδιο σα να συλλογιζόταν κανείς προκειμένου για μια ατομική περίπτωση άσκησης βίας πάνω σε ένα άτομο: ο σοσιαλισμός είναι ενάντια στη βία για αυτό προτιμώ να κάνω προδοσία παρά να καθίσω φυλακή. Ο γάλλος, ο γερμανός ή ο ιταλός που λέει : ο σοσιαλισμός είναι ενάντια στην άσκηση βίας πάνω στα έθνη, για αυτό αμύνομαι, όταν ο εχθρός εισβάλει στη χώρα μου αυτός προδίνει το σοσιαλισμό και το διεθνισμό. 

Γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος βλέπει μονάχα τη «χώρα του». Βάζει πάνω από όλα τη «δική του» αστική τάξη χωρίς να σκέφτεται τους διεθνείς δεσμούς, που κάνουν τον πόλεμο ιμπεριαλιστικό, που κάνουν τη δική του αστική τάξη ένα κρίκο της ιμπεριαλιστικής ληστείας. Όλοι οι μικροαστοί και οι στενοκέφαλοι και αμόρφωτοι μουζίκοι, κρίνουν κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο: ο εχθρός βρίσκεται στη χώρα μου, τίποτά άλλο δεν με ενδιαφέρει. Ο σοσιαλιστής, ο επαναστάτης προλετάριος, ο διεθνιστής σκέφτεται διαφορετικά: Ο χαρακτήρας ενός πολέμου (αν είναι αντιδραστικός η επαναστατικός) δεν εξαρτάται από το ποιος επιτέθηκε και σε τίνος χώρα βρίσκεται ο εχθρός, αλλά από το ποια τάξη διεξάγει τον πόλεμο, ποιας πολιτικής συνέχεια αποτελεί ο πόλεμος αυτός. Αν ο πόλεμος αυτός είναι αντιδραστικός, ιμπεριαλιστικός πόλεμος, αν δηλαδή διεξάγεται ανάμέσα σε δύο παγκόσμιες ομάδες της ιμπεριαλιστικής καταπιεστικής, ληστρικής, αντιδραστικής αστικής τάξης, τότε κάθε αστική τάξη ακόμα και μιας μικρής χώρας, μετατρέπεται σε μέτοχο της ληστείας, και το καθήκον μου, καθήκον εκπροσώπου του επαναστατικού προλεταριάτου, είναι να ετοιμάσω την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση, μοναδική σωτηρία από τις φρικαλεότητες του παγκόσμιου μακελειού. Δεν πρέπει να κρίνω από την άποψη της «δικής μου» χώρας (γιατί έτσι κρίνει ένας άθλιος κουφιοκεφαλάκιας μικροαστός εθνικιστής που δεν καταλαβαίνει ότι είναι παιχνιδάκι στα χέρια της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης), αλλά από την άποψη της συμμετοχής μου στην προετοιμασία, στην προπαγάνδιση, στην επιτάχυνση της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης''.

Λένιν «Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι»

πηγή

Ας δούμε τι λέει κι ένας Νεοζηλανδός, ο William S. Jordan ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα για να πολεμήσει κατά των Γερμανών καθώς ήταν φανατικός αντιναζί:

''Τον έλεγχο του ΕΛΑΣ τον είχαν οι Μπολσεβίκοι ''καπετάνιοι'', δηλαδή οι πολιτικοί επίτροποι, τόσο στα αρχηγεία και τις μεγάλες μονάδες όσο και στα μικρά τμήματα των απομακρυσμένων ορεινών περιοχών. Έτσι συχνά συναντούσε κανείς πρωτόγονα και κτηνώδη στην εμφάνιση και την σκέψη ανθρωποειδή με πνευματικές ικανότητες που δεν ξεπερνούσανε το επίπεδο νοημοσύνης ενός πιθήκιυ, που φορούσανε με καμάρι τ' αστέρια του συνταγματάρχη. Είχανε χειροτονηθή από την μια στιγμή στην άλλη ''καπετάνιοι'', όχι για τις στρατιωτικές τους γνώσεις ή για την παλικαριά τους και τις επιτυχίες τους στο πεδίο μάχης αλλά για την τυφλή αφοσίωση τους στο Κομμουνιστικό Κόμμα και επειδή ο Άρης ήξερε πως ήταν πάντα έτοιμοι να θυσιάσουνε αδίστακτα την Ελλάδα και το λαό της και να διαπράξουνε τα φρικτότερα εγκλήματα για να ευοδωθούνε τα συμφέροντα του μπολσεβικισμού''.

William S. Jordan, EAM Η αλήθεια για το ελληνικό δράμα εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις

Ακόμα και ο Τσώρτσιλ τους ξεβράκωσε δημόσια και δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς ότι ο αυτός ο μεθύστακας ήταν αντιναζί. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από μια ομιλία του στην βρετανική βουλή:

''Οφείλω να ομιλήσω δι' ολίγων περί των Ελλήνων κομμουνιστών, μεταξύ των οποίων ευρίσκονται επίσης μακεδονικά και βουλγαρικά στοιχεία,ίσως με ιδίας εδαφικάς διαθέσεις. Είναι αληθώς φοβεροί άνθρωποι. Έχουν ένα σύνθημα και μίαν πολιτικήν, την οποίαν προσπαθούν να πραγματοποιήσουν με απανθρώπους μεθόδους, ενώ άλλοι άνθρωποι είς τας περιοχάς αυτάς προσεπάθουν απλώς να διαφυλάξουν το σώμα και την ψυχήν των. Μου ελέχθη ότι σφάλλω υποτιμών την δύναμιν του υπό την κομμουνιστικήν ηγεσίαν διατελούντος ΕΛΑΣ. Οφείλω να ομολογήσω ότι τους κρίνω από την μαχητικήν δεινότητα την οποίαν επέδειξαν πολεμούντες τους Γερμανούς. (γέλωτες)  Δεν θέλω να τους προσάψω καμιά στρατιωτικήν μομφήν. Διότι δεν εσκόπουν να πολεμήσουν εναντίον των Γερμανών, αλλά κατά το πλείστον εδέχοντο  απλώς τα όπλα μας και εκάθοντο ήσυχοι, αναμένοντες την στιγμήν κατά την οποίαν θα ηδύναντο να καταλάβουν την εξουσία είς την πρωτεύουσαν πραξικοπηματικώς και να μεταβάλλουν την Ελλάδα σε κράτος κομμουνιστικόν με ολοκληρωτικόν αφανισμόν όλων των αντιπάλων των. Έσφαλα από την μικράν χρήσιν την οποίαν έκαμαν των όπλων μας εναντίον των Γερμανών, ιδίως όταν η γενική νίκη των συμμάχων κατέστη πιθανή, παρά τα όπλα τα οποία τους εδώσαμεν. Αναντιρρήτως τους υπετίμησα ως μαχητικήν δύναμιν όταν αι δυνάμεις αι οποίαι υπήρξαν τόσον χωλαί και νωθραί εναντίον των Γερμανών εισήλθον αθρόαι είς την πόλιν των Αθηνών''. 

Από το βιβλίο ''Ο Ιωάννης Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου'' Διαβάστε το εδώ

Αληθεύει ότι μόνη τους επιθυμία ήταν να περιμένουν την αποχώρηση των εθνικοσοσιαλιστών Γερμανών από την Ελλάδα οι οποίοι φρουρούσαν την χώρα μας για να κρατούν μακριά μας τον βρετανικό στρατό καθώς και για να αποτρέψουν η ελληνική γη να γίνει κομμουνιστική και επαρχία της Σοβιετικής Ένωσης; Ο Τσώρτσιλ επίσημα τουλάχιστον δήλωσε ξεκάθαρα ότι η μόνη επιθυμία του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ ήταν να επιβάλλει τον κομμουνισμό στην Ελλάδα, πράγμα που επιχείρησε με ηγέτη του τον Άρη Βελουχιώτη από την εποχή που οι Γερμανοί αποχώρησαν από την πατρίδα μας.  Εφήρμοσαν ξεκάθαρα την μαρξιστική θεωρία ή όχι; Την απάντηση θα την δώσει και πάλι ο ηγέτης των μπολσεβίκων:

''Και οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι πόλεμοι. Όποιος παραδέχεται την πάλη των τάξεων δεν μπορεί να μην παραδέχεται τους εμφύλιους πολέμους, οι οποίοι σε κάθε ταξική κοινωνία αποτελούν τη φυσική και κάτω από ορισμένες συνθήκες αναπόφευκτη συνέχιση, ανάπτυξη και όξυνση της ταξικής πάλης. Αυτό το επιβεβαιώνουν όλες οι μεγάλες επαναστάσεις. Το να αρνιέσαι τους εμφύλιους πολέμους ή να τους ξεχνάς σημαίνει ότι πέφτεις στον έσχατο οπορτουνισμό και απαρνιέσαι τη σοσιαλιστική επανάσταση''. 

Λένιν, Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης (1916) πηγή

Ο ιδρυτής του ΚΚΕ ήταν ένας Εβραίος:

''Ο Αβραάμ Μπεναρόγια ήταν ισπανοεβραϊκής καταγωγής. Γεννήθηκε στο Βιδίνιο της Βουλγαρίας το 1887. Ο Αβραάμ Ελιέζερ Μπεναρόγια (εβραϊκά: אברהם בן-ארויה‎; βουλγάρικα: Аврам Бенароя‎;) (1887- 16 Μαΐου 1979) υπήρξε ένας από τους πρώτους εκπροσώπους του σοσιαλιστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο. Πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της Φεντερασιόν, του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας ΣΕΚΕ (μετέπειτα ΚΚΕ) και της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας''. πηγή

Εφόσον οι Άγγλοι όμως συμμάχησαν με τους Σοβιετικούς για να καταστρέψουν την Γερμανία υπερασπιζόμενοι τα εβραϊκά συμφέροντα τότε αυτή η συμμαχία σημαίνει ακριβώς αυτό:

Γκαίμπελς : Ο χαρακτηρισμός ''Εβραίος'' κάποτε συνεπαγόταν φυλάκιση

Μεταξάς και Εβραίοι ,Ντοκουμέντο

Δεξιοί και Μπολσεβίκοι ,σχέσεις αγάπης στην πολιτική της Ελλάδος

Καρυωτάκης - Παλαμάς για το 1821

Κανάρης

(Κώστας Καρυωτάκης)

Κάποιοι δαιμόνοι

τον είχαν στείλει.

Έγινε αχείλη

κόσμου που επόνει.

Ήρωες χρόνοι!

Και πως εμίλει

με το φιτίλι,

με το τρομπόνι!

Το πέρασμά του,

μήνυμα κρύο

μαύρου θανάτου.

Κι είχε το θείο

χέρι που φλόγα

κράταε κι ευλόγα. 

Στη νεολαία μας

(Κωστής Παλαμάς)

Αυτό κρατάει ανάλαφρο μες στην ανεμοζάλη

το από του κόσμου τη βοή πρεσβύτικο κεφάλι,

αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα,

μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα!

Ποίημα γιὰ τὸν Καραϊσκάκη

Πόλεμος θἄρχιζε. Στὰ ξάγναντα, μπροστά μου, 

κορφή, γκρεμός· τὸ βουνὸ μαῦρο. Ξαφνικὰ 

τὸ βουνὸ ἀστράφτει μέσ᾿ στὴν ὑπνοφαντασιά μου

σὰν ἀπὸ φάσγανα γυμνὰ γιὰ φονικά.

Ὅσο κι ἂν ἔγερν᾿ ἐμὲ δείλια πρὸς τὰ χάμου, 

μὲ μάτια πρόσμενα ὑψωμένα ἐκστατικὰ 

τὰ πρῶτα βόλια νὰ σφυρίξουνε στ᾿ αὐτιά μου

κ᾿ ἔνιωθα κάτι σὰ φτερὸ στὰ σωθικά.

Καὶ νά! ἀπὸ τοῦ βουνοῦ τὴν κορωμένη ράχη

δὲ χύμησε μουγγρίζοντας ἡ ἀντάρα ἡ μάχη. 

Τὸ βουνὸ χρυσὴ σκάλα, κλέφτες καὶ κουρσάροι

τὴν κατεβαίνανε, καὶ σ᾿ ὅλους μέσα ποιός; 

Ἕνας ξεχώριζε, τοῦ Γένους τὸ καμάρι, 

τῆς Καλογριᾶς ὁ Γιός!

[Kωστής Παλαμάς, «Τὰ δεκατετράστιχα», 

Ἅπαντα, τόμος 7ος, σ. 420, Ἀθήνα 1972]

Στρατηγός Μακρυγιάννης εναντίον Δημοκρατίας και βουλευτών

1) Όταν έγινε η Δημοκρατία της Γαλλίας και πήραν φωτιά κι’ άλλα μέρη της Ευρώπης, άρχισαν κ’ εδώ τα κόμματα και οι φατρίες και καταξοχή το παρτίδο του Κωλέτη και τουτουνών οπού μας κυβερνούν, οι άνθρωποι της διαθήκης του Κωλέτη.

Αυτό το σύστημα της δημοκρατίας δεν το θέλαμεν οι τίμιοι άνθρωποι, ότι το γευτήκαμεν κι’ αυτό.

Πήραν μπούγιον οι άνθρωποι εδώ, γύρευαν αυτό το σύστημα· ’νεργούσαν απάνου εις αυτό και να κινηθούνε να πάνε να πάρουν και την Κωσταντινόπολη. Έρχονταν πολλοί τοιούτοι εις το σπίτι μου και με ζητούγαν κ’ εμένα σύντροφόν τους να συνπράξωμεν.

Τους έλεγα· «Αυτό το σύστημα, οπού το ’χαμεν και πρώτα, τι καρπόν μας ήφερε και πού καταντήσαμεν φαίνεται. Πρέπει να περιμένωμεν, να ιδούμεν αυτείνη η φωτιά της Ευρώπης πού θα καταντήση, και τότε να τηράξωμεν και διά τα έξω· να κάμη η Κυβέρνηση αμνηστείαν, να μπούνε μέσα οι αγωνισταί οπού ’ναι εις την Τουρκιά και να βγάλωμεν και τους άλλους αγωνιστάς από της φυλακές, οπού ’ναι γιομάτα από αυτούς όλα τα μπουντρούμια του Κράτους, και τότε γένονται αυτά με τον καιρόν τους – να μην χάσουμεν κι’ αυτά οπού ’χομεν».

2) Και κυβερνιώμαστε και τώρα καθώς πρώτα και χερότερα. Και σε όλες της τάξες από την μεγαλύτερη και κάτου και εις την Κυβέρνησιν και Βουλές και παντού εις το Κράτος δεν γνωρίζει το σκυλί τον αφέντη του. Κλεψές ’στα ταμεία και ’στα ’σοδήματα, ληστείες. Η αρετή, η αλήθεια, ο πατριωτισμός εχάθηκαν. Ότι όποιος έχει αυτά τον κιντυνεύουν, κι’ όθεν ψεύτης και κατρεγάρης και κλέφτης, ή ντόπιος ή ξένος, εκείνος έχει την τύχη του.

3) Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το ’χουν σε δόξα, το ’χουν σε τιμή, το ’χουν σε ικανότη το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας.

4)  Ήρθετε εσείς οι μεγάλοι μας πολιτικοί να μας λευτερώσετε, όταν σηκώσαμεν την επανάστασιν μόνοι μας κι’ αγωνιζόμαστε της πρώτες χρονιές με τους σημαντικούς της πατρίδος μας πολιτικούς – φαίνεται ο αγώνας εκείνος κι’ ο πατριωτισμός και η αδερφοσύνη οπού ’χαμεν αναμεταξύ μας. Όταν κοπιάσετε εσείς, μας γυμνάσετε

την διχόνοια, μας φέρατε της φατρίες και τ’ άλλα τ’ αγαθά· και κακοβάλετε το δυστυχησμένο αθώον έθνος.

5) Δείξατε τι πατριωτισμόν και τι εθνικά φρονήματα είχετε κ’ εσείς και οι συντρόφοι σας, οι ρήτορές σας οι φιλελεύτεροι, οι φόρτζα Σεπτεβριανοί και Συνταματικοί, οπού άφριζαν εις το βήμα κ’ ενθουσιάζαν γενικώς τους Έλληνες – με λόγια παχιά και μ’ ασκιά μ’ αγέρα. Τώρα αυτείνοι οι ρήτορες, οι φιλελεύτεροι, είναι όλοι σήμερον βουλευταί μ’ έλεος της Αυλής και των υπουργών. Τι κάνουν σήμερα αυτείνοι; Ό,τι κάμετε κ’ εσείς οι αρχηγοί τους. Ήσασταν πρώτα φιλελεύτεροι;

- όσα είπετε σας βάλαν και τα γλύψετε σα να μην τα είπετε, και τότε κάμαν έλεος και σας βγάλαν βουλευτάς· και λάβετε την διαταγή κι’ οδηγίες του Ντεληγιάννη και πάτε πρέσβες οι Εκλαμπρότητές σας. Και οι ρήτορές σας ρητορεύουν εις το βήμα κι’ ό,τι νομοσκέδια δίνουν οι υπουργοί, «σοι, Κύριε». Τέτοιοι είστε εσείς, τέτοιοι είναι κ’ οι οπαδοί σας. Φανήκετε όλοι τι αξίζετε και τι κάμετε εις την πατρίδα αρχή και τέλος.

6) Οι μεγάλοι μας οι πολιτικοί δεν επιθυμούν ποτές την ησυχίαν, κι’ όλο πατριωτισμόν με τα χείλη θυσιάζουν.

7) Δυστυχισμένη Ελλάς, δυστυχισμένοι Έλληνες! Αναθεματισμένοι κυβερνήτες, οπού μας κυβέρνησαν αρχή ως τέλος!

8)  Από όλα αυτά, καϊμένη πατρίδα, δεν θα σωθούνε τα δεινά σου, ότι σιδερώνουν την αρετή εκείνοι οπού σε κυβερνούσαν και σε κυβερνούν, και τώρα κατατρέχουν το δίκαιον και την αλήθειαν και με ψέματα θέλουν και με σπιγούνους να σε λευτερώσουνε, μήτε τώρα είσαι καλά, μήτε δια τα μέλλοντά σου, με τους ανθρώπους οπού σε τριγυρίζουν, πολιτικούς, σπιγούνους και τοιούτους αξιωματικούς.

9) Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ’ όλους εμάς, στρατιωτικούς και πολιτικούς. Της πρόσοδες της πατρίδας της κλέβομεν, από υποστατικά δεν της αφήσαμεν τίποτας, σε ’πηρεσίαν να μπούμεν, ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα κλέβομεν. Αγοράζομεν πρόσοδες, της τρώμεν όλες. Χρωστούν εις το Ταμείον δεκοχτώ ’κατομμύρια ο ένας κι’ ο άλλος·

''Κι’ από μέρος μου σιχάθηκα τέτοια λευτεριά''!

Απομνημονεύματα Στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη

Αδόλφος Χίτλερ: ''Από την Ελλάδα εξεπορεύθη το πρώτο φως της ανθρώπινης ωραιότητος''

Ή Ελλάς, ή οποία είχε ολιγότερο από κάθε άλλον ανάγκην αυτής της εγγυήσεως, ήταν επίσης διατεθειμένη, υπακούουσα εις την δελεαστική αγγλική πρόσκληση, να σύνδεση την τύχη της με τον χρηματοδότη και εντολέα του βασιλικού της Κυρίου. 

Διότι και σήμερον ακόμη—νομίζω ότι οφείλω να πω τούτο χάριν της Ιστορικής αληθείας—είμαι υποχρεωμένος να προβώ εις αντιδιαστολή μεταξύ του Ελληνικού λαού και εκείνης της διεφθαρμένης αραιής ηγέτιδας τάξεως, ή οποία, εμπνεόμενη υπό ενός υποταγμένου εις την Αγγλία Βασιλέως, έκήδετο ολιγότερο των πραγματικών καθηκόντων, της ηγεσίας του κράτους, οικειοποιούμενη πολύ περισσότερο τους σκοπούς της βρετανικής πολεμικής πολιτικής.

Το γεγονός τούτο με λύπησε ειλικρινά. 

Υπήρξε δι’ εμέ τον Γερμανό, ο οποίος λόγω του τρόπου της διαπαιδαγωγήσεώς μου κατά την νεαρά ηλικία και λόγω του βιοτικού μου επαγγέλματος βραδύτερο, έτρεφα βαθύτατη εκτίμηση δια τον πολιτισμό και τις τέχνες ενός λαού, από τον οποίον εξεπορεύθη άλλοτε το πρώτον φως της ανθρώπινης ωραιότητας και αξιοπρέπειας, δύσκολο και πικρό να παρακολουθώ την εξέλιξη χωρίς να δύναμαι να πράξω το ελάχιστον.

Χάρις εις τα έγγραφα τα ανευρεθέντα εις την La Charitι λάβαμε γνώσιν της δράσεως των δυνάμεων εκείνων, οι οποίες θάττον ή βράδιον επέπρωτο να οδηγήσουν το ελληνικό Κράτος εις την ακατονόμαστη δυστυχία.

Ό κ. Τσώρτσιλ επέτυχε κατά το τέλος του θέρους παρελθόντος έτους να καταστήσει την υπόσχεση περί εγγυήσεως της Ελλάδος τόσον πιστευτή εις ορισμένους κύκλους, ώστε εκπήγασεν εκ τούτου μία ολόκληρος σειρά επανειλημμένων παραβιάσεων της ουδετερότητας. Από αυτές πλήγηκε κατά πρώτον λόγο ή Ιταλία.

Αισθάνθηκα ότι είχε την υποχρέωση να υποβάλει τον Οκτώβριο του 1940 προτάσεις εις την Ελληνική Κυβέρνηση και να αξιώνω εγγυήσεις, οι οποίες θεωρήθηκαν ικανές να θέσουν τέρμα εις τ ανυπόφορο αυτήν δια την Ιταλία κατάσταση.

Εις την πρόταση αυτήν εδόθη—έφ’ όσον ευρέθη υπό την εταιρεία των Βρετανών ερεθιστών του πολέμου—κατηγορηματικά σκαιά αρνητική απάντηση, πράγμα πού τερμάτισε την ειρήνη των Βαλκανίων.

4-5-1941

Ο Πιερ Ντριέ λα Ροσέλ για την Ελλάδα

Στο μυθιστόρημα του Πιερ Ντριέ λα Ροσέλ ''Μια γυναίκα στο παράθυρο της'' (εκδόσεις Καστανιώτη), ο Ντριέ λα Ροσέλ βάζει τους ήρωες του να ταξιδέψουν στην Ελλάδα, να μιλήσουν για αυτήν, να φτάσουν ως τους Δελφούς. Σε έναν από τους ήρωες του θα βάλει να πει ''Τι όμορφος που είναι αυτός ο τόπος''. Στον κεντρικό του ήρωα, που είναι ένας κομμουνιστής, θα βάλει την απέχθεια του για την ομορφιά του Παρθενώνα και για την Ελλάδα, λέγοντας: ''θα ήταν τρομερή διαστροφή να αγαπά κάποιος μια νεκρή, έτσι δεν είναι; Ε λοιπόν ο Παρθενώνας, όπως και όλες οι εκκλησίες της Δύσης, είναι μια μούμια ταριχευμένη από τον χρόνο...'' για να του απαντήσει η Μαργκό ''εγώ νιώθω μια απίστευτη ζωή όταν είμαι στην Ακρόπολη''. Tον θρασσύτατο μηδενιστή κομμουνιστή, θα βάλει στην θέση του ο Μαλφός με τα εξής απλά λόγια, που είναι και η απόλυτη αλήθεια:

''Δεν ξέρω τι κάνουν στην Ρωσία, αλλά ποτέ κανείς δεν θα κάνει, ούτε εκεί, ούτε πουθενά, τίποτα τόσο ωραίο όσο ο Παρθενώνας''.

Ας δούμε μερικά απόσπασματα από το υπέροχο μυθιστόρημα του Πιερ Ντριέ λα Ροσέλ που μιλάει για την Ελλάδα, στο κεφάλαιο ''Ταξίδι στην Ελλάδα'':

''Ξαφνικά αυτός ο δρόμος έβγαλε στον κόλπο της Αίγινας. Μπροστά στους ταξιδιώτες ήταν τώρα η θάλασσα, αλλά πιο πέρα και πάλι η στεριά - τα νησιά, η Πελοπόννησος. Στην Ελλάδα, η στεριά μισανοίγεται συνεχώς στο νερό, το νερό είναι πάντα ζωσμένο από την στεριά: το κάθε στοιχείο βρίσκεται εκεί για να οριοθετεί το άλλο, για να το περιδένει. Ο Μπούτρος, δίχως να πάψει να πλοηγεί ανάμεσα στις γούβες, δεν μπόρεσε να μην θαυμάσει αυτή την αιφνίδια εκτύλιξη, αυτή την σοφή κλιμάκωση με τ' αγκαλιασμένα επίπεδα: πεδιάδα, θάλασσα, βουνό, ουρανός. Λεπτοκεντημένος πάνω στις κορυφογραμμές, ο ουρανός δεν κυριαρχεί στο σύνολο. Είναι εκεί δεμένος και κρατάει την θέση του μέσα στην διάταξη των άλλων γοήτρων. Ανάμεσα στις ανοδικές προοπτικές που συνθέτουν τα βουνά, το νερό και ο αέρας, ακίνητα και διάφανα, σχηματίζουν μαγεμένες λίμνες, ψηλοκρεμαστές, μέσα σ' ένα ζωντανό όνειρο που τρέφει έντονες παρουσίες. Σε λίγο, για το μάτι που είναι προσηλωμένο σ' ένα όλο και πιο περίτεχνο θέαμα, δεν υπάρχει ούτε θάλασσα ούτε ουρανός, αλλά ένα φως, μια αιθέρια ουσία που διατρέχει έναν απόλυτα χειροπιαστό παράδεισο''.

''Νιώθετε την ομορφιά του Παρθενώνα, αλλά οι άνθρωποι που έχτισαν τον Παρθενώνα δεν νοιάζονταν για την ομορφιά του, έχτιζαν μονάχα το σπίτι που χρειάζονταν για να στεγάσουν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν, τη θεά τους και τους θησαυρούς τους, την ιδέα που τους επέτρεπε να εξηγούν τη ζωή και άρα να ζουν, καθώς και τα μέσα που διέθεταν για να ζήσουν. Ο Παρθενώνας μπορεί να μου διδάξει ένα μόνο πράγμα: να του στρέψω τα νώτα μου για να προσπαθήσω να κάνω κάτι εξίσου δυνατό''.

''Σιγά-σιγά τα βουνά είχαν συσσωρευτεί στα αριστερά τους, προς τα δυτικά είχαν επιτέλους πάρει τέλος οι κάμποι. Μπήκαν στον ορεινό όγκο του Παρνασσού, αφού περιστράφηκαν για ώρα γύρω του....Μια νέα πραγματικότητα ερχόταν να προβληθεί, ήταν κι αυτό η Ελλάδα. Το βουνό καταμεσής στα πέλαγα, μια ψηλοκρεμαστή μάζα που μαστιγώνουν τα κύματα. ''Να η καρδιά, να η αστείρευτη πηγή της ζωής. Εδώ ξεχνώ την ανθρωπότητα και τις ταπεινωτικές της διακυμάνσεις, ξαναβρίσκω τη φύση στον ανέγγιχτο, απρόσβλητο μυχό της.  Ω, αγαθά αιώνια μόρια! Να η κλωστή με την οποία υφαίνεται μια νέα ανθρώπινη όψη. Μέσα σε αυτά τα απρόσιτα φαράγγια κυλάει η πηγή της ζωής. Σ΄αυτή την πηγή ξανάρχεται πάντα να πιει η ανθρωπότητα και, όταν τούτη η πηγή θα στερέψει για εκείνη, η ζωή παρ' όλα αυτά θα συνεχιστεί. Και όταν τούτες οι πλαγιές και οι γκρεμοί θα καταρρεύσουν μαζί με τον ίδιο τον πλανήτη. η ύλη θα παραμείνει ακόμα. Και όταν λέω η ύλη, είναι σαν να λέω το Πνεύμα. Εν τω μεταξύ ας πιστέψουμε με την φλόγα της άνοιξης και της νιότης στην αιωνιότητα του ανθρώπου και της γης. 

Τι με νοιάζει αν δεν είδα τον Παρθενώνα; Είναι το αριστούργημα ενός Χρυσού Αιώνα. Ο 5ος αιώνας προ Χριστού είναι όπως ο 17ος. Ο Παρθενώνας είναι οι Βερσαλλίες. Ποιο είναι το δίδαγμα σήμερα που μπορούμε να αντλήσουμε από τις Βερσαλλίες; Ξαναγινόμαστε βάρβαροι, μας λείπουν οι νέες και άγνωστες μορφές, έτσι αυτό που μας τραβάει στην Ιστορία είναι τα πρώτα άλματα....Αλλά ενώ είμαστε έτοιμοι να ξαναπέσουμε στην σκοτεινή χοάνη, σκυμμένοι πάνω από την επόμενη άβυσσο, ονειρευόμαστε τ' αυριανά βλαστήματα μέσα από τις καταρρεύσεις και τις σήψεις που μας συμπαρασύρουν. Είμαστε ξέπνοοι, δεν θα γεννήσουμε πια τίποτα με την μορφή που γνωρίζουμε, η δύναμη της δημιουργίας θα επιστρέψει μετά από τρομερές αποσυνθέσεις. Ενώ όμως το ποτάμι του πολιτισμού μας ετοιμάζεται να χυθεί στην θάλασσα όπου τα πάντα πνίγονται, σχίζοντας μεμιάς τον επαναλαμβανόμενο κύκλο των εξατμίσεων, των νεφών και των βροχών, η φαντασία μας ξαναβουτάει στις πηγές απ' όπου θα βγει το καινούριο ποτάμι. Πλανιέμαι γύρω από τις αβύσσους γιατί ξέρω πως μέσα εκεί ξαναπέφτω και πως εκεί θα ξαναβγώ. Είμαι το Πνεύμα το αεί ζων.

Από τούτα ακριβώς τα βουνά κατέβηκαν κοσμογονίες και εποποιίες. Μέσα από τούτα τα διάσελα ανάμεσα σε τούτες τις βουνοκορφές, οδεύω προς το άντρο της πρωταρχικής έμπνευσης. Εν αρχή ην η ποίησις. Εγώ, ο φτωχός, ταλαίπωρος πολιτισμένος, κάνω την θλιβερή ευχή να ξυπνήσω την ηχώ της βροντής που κατακεραύνωσε τους προδρόμους, τους πρωταρχικούς μάντεις. Ω καρδιά μου, ανήμπορη πια να πλάσεις θρύλους, δεν θα ριγήσεις, άραγε, μέσα στην σκιά όπου πάλλονταν οι μεγάλοι μύθοι, οι γεμάτοι χυμό; Ας ήταν να μπορούσα να διακρίνω από μακριά, τα τοτέμ, εμβλήματα της ζωτικής συμμαχίας του ανθρώπου με τα ζώα και τα φυτά''.