Κατά την διάρκεια του απογεύματος πληροφορηθήκαμε ότι ο Χίτλερ μόλις είχε γλυτώσει από μια απόπειρα, αλλά η σοβαρότητα της καταστάσεως ξεκαθάρισε μετά από μια ραδιοφωνική εκπομπή, στις 18:45. Δεν γνώριζα ότι ο Χίμμλερ και ο αρχηγός της Γκεστάπο, Μύλερ, ήδη από τις 13:00 είχαν αποστείλει ειδικούς στην «Φωλιά του Λύκου» και ότι όλη η κρατική αστυνομία είχε συνεγερθεί από τις 14:00. Στην αποβάθρα του σταθμού άκουσα τότε, ότι υπήρχαν νεκροί και τραυματίες και ότι η κατάσταση στο Βερολίνο ήταν ακόμη συγκεχυμένη.
Ένα τέταρτο πριν τις 19:00 το ραδιόφωνο διέκοψε ξαφνικά την εκπομπή του και μετέδωσε ένα έκτακτο δελτίο ειδήσεων. «Βομβιστική ενέργεια σημειώθηκε σήμερα κατά της ζωής του Φύρερ. Βαριά τραυματισμένοι είναι οι αντιστράτηγος Σμούντ, ο συνταγματάρχης Μπράντ και ο συνεργάτης τους Μπέργκερ. Ελαφρότερα τραυματίστηκαν : ο στρατηγός Γιόντλ, οι στρατηγοί Κόρτεν, Μπούλε, Μπόντεσαντς, ο αρχιπλοίαρχος Άσσμαν και ο αντισυνταγματάρχης Μπόργκμαν. Ο ίδιος ο Φύρερ υπέστη ελαφρά εγκαύματα και μώλωπες. Ανέλαβε ήδη την εργασία του και όπως προβλεπόταν δέχθηκε τον Ντούτσε σε μια μακρά συνομιλία. Λίγο μετά την απόπειρα ο Ραϊχσμάρσαλ Γκαίρινγκ συναντήθηκε με τον Φύρερ.
Όττο Σκορτσένυ, Οι καταδρομικές μου επιχειρήσεις, εκδόσεις Eurobooks Άκουσα τον Χίτλερ να λέει αργότερα ότι οι συνωμότες είχαν ελπίσει να τους ξεκάνουν όλους - τον ίδιο, τον Μουσολίνι, τον Χίμλερ, τον Ρίμπεντροπ, τον Κάιτελ, τον Γιοντλ - όλους μαζί, με την απόπειρα. ''Δεν μοιάζουν καθόλου επαναστάτες. Δεν είναι καν αντάρτες. Αν ο Στάουφενμπεργκ είχε τραβήξει το όπλο του και με είχε σκοτώσει θα ήταν άνδρας. Αυτό που έκανε όμως ήταν μια άνανδρη πράξη''. Heinz Linge, Ο Χίτλερ όπως δεν τον ήξερε κανένας
Zwar hatten wir im Laufe des Nachmittags erfahren, daß Hitler knapp einem Attentat entgangen war. Aber der Ernst der Lage wurde uns erst teilweise durch eine Rundfunkmeldung um 18.45 Uhr klar. Ich wußte nicht, daß Himmler und der Gestapochef Müller schon um 13 Uhr Experten zur Wolfsschanze geschickt hatten und daß die gesamte Reichspolizei seit 14 Uhr alarmiert war. Auf dem Bahnsteig hörte ich dann, daß es Tote und Verletzte gegeben habe und die Lage in Berlin noch nicht überschaubar sei.
Viertel vor sieben unterbrach plötzlich der Rundfunk seine Sendung und brachte eine Sondermeldung:
»Auf den Führer wurde heute ein Sprengstoffanschlag verübt. Aus seiner Umgebung wurden hierbei schwer verletzt: Generalleutnant Schmundt, Oberst Brandt, Mitarbeiter Berger. Leichtere Verletzungen trugen davon: Generaloberst Jodl, die Generale Korten, Buhle, Bodenschatz, Heusinger, Scherff, die Admirale Voss, v. Puttkamer, Kapitän zur See Assmann und Oberstleutnant Borgmann. Der Führer selbst hat außer leichten Verbrennungen und Prellungen keine Verletzungen erlitten. Er hat schon wieder seine Arbeit aufgenommen und, wie vorgesehen, den Duce zu einer längeren Aussprache empfangen. Kurze Zeit nach dem Anschlag traf auch Reichsmarschall Göring beim Führer ein.«
Ο Αδόλφος Χίτλερ στο Mein Kampf περιγράφει τις συνέπειες της ανεργίας και της αστάθειας του μεροκάματου. Καταδικάζει την αστυφιλία και την μετανάστευση από την επαρχία στην πόλη. Εκείνη την εποχή ήδη ο Μουσολίνι είχε καταφέρει να κυβερνήσει την Ιταλία. Τα προβλήματα ήταν κοινά αφού η αβεβαιότητα της εργασίας, οι απεργίες, τα λοκ - άουτ, ο μαρξισμός και η κερδοσκοπία των τραπεζών τσάκιζαν τα έθνη της Ευρώπης.
''Ποτέ δεν μου ήταν πολύ δύσκολο να βρω δουλειά, αφού ποτέ δεν είχα πάρει καμιά ειδικότητα. Έτσι δούλευα σαν χειρώνακτας ή βοηθητικός εργάτης και κέρδιζα μ’ αυτόν τον τρόπο το ψωμί μου. Βρισκόμουνα έτσι στην ίδια κατάσταση μ’ αυτούς που κουβαλούσαν στα πόδια τους όλη την σκόνη της Ευρώπης, με το απραγματοποίητο και σκληρό όνειρο να ξαναζωντανέψουν μια μέρα την ύπαρξή τους μέσα σ’ έναν κόσμο καινούργιο και μια νέα πατρίδα. Έχοντας απορρίψει όλες τις ξεπερασμένες θεωρίες, καθήκοντος και καταγωγής, περίγυρου και παράδοσης, άρπαζαν κάθε κέρδος που τους προσφερόταν κι έκαναν το κάθε τι, με την δικαιολογία ότι η τίμια εργασία δεν είναι ποτέ κατακριτέα.
Αποφάσισα λοιπόν κι εγώ να βρεθώ, πηδώντας με τα τέσσερα σ’ αυτόν τον καινούργιο για μένα κόσμο και ν’ ανοίξω τον δρόμο μου. Σε λίγο κατάλαβα πως ήταν λιγότερο δύσκολο να βρώ μια δουλειά παρά να την κρατήσω. Η αβεβαιότητα για το καθημερινό ψωμί, μου φάνηκε σαν μια απ’ τις μελανότερες απόψεις αυτής της νέας ζωής. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν πετούν στον δρόμο έναν ειδικευμένο εργάτη τόσο δύσκολα όσο έναν μεροκαματιάρη: Κι’ όμως ούτε αυτός μπορεί να βασιστεί στο αύριο. Αν δεν κινδυνεύει να πεινάσει από έλλειψη εργασίας, έχει την κάθε στιγμή να φοβηθεί το «λόκ άουτ» ή την απεργία. Η αστάθεια του μεροκάματου είναι η πιο σοβαρή πληγή της αστικής οικονομίας.
Ο νεαρός αγρότης έρχεται στην πόλη, αναζητώντας δουλειά που την νομίζει πιο εύκολη – που ίσως είναι πραγματικά – και που δεν θα τον κουράζει πολύ. Τον τραβάνε ακόμη τα ζαλιστικά φώτα και η λάμψη της πολιτείας. Συνηθισμένος σε μιαν ορισμένη σιγουριά κέρδους, θάθελε πρίν αφήσει την δουλειά του να βρεί μιαν άλλη, ή τουλάχιστον νάχει υπ’ όψην του μια άλλη. Γιατί η έλλειψη καλλιεργητών είναι τόσο μεγάλη, ώστε η ανεργία σ αυτόν τον τομέα είναι απίθανη. Και είναι πλάνη να σκεφτούμε a priori ότι αυτοί που εγκαταλείπουν τα χωράφια τους για νάρθουν στην πόλη είναι χειρότεροι απ’ αυτούς που εξακολουθούν και μένουν να δουλεύουν εκεί. Το αντίθετο: η πείρα έχει αποδείξει ότι τα υγιή στοιχεία και οι ζωντανές φύσεις μεταναστεύουν. Όταν λέμε μετανάστευση δεν εννοούμε μόνον την φυγή προς την Αμερική, αλλά και το ότι ένας νεαρός αφήνει το χωριό του για να πάει σε μια μεγάλη άγνωστη πόλη. Το ίδιο κι αυτός είναι έτοιμος να τρέξει πίσω από ένα αβέβαιο μέλλον. Συνήθως έρχεται στην πόλη με πολύ λίγα χρήματα και παρ’ όλα αυτά δεν απογοητεύεται τις πρώτες μέρες, αν η κακή του τύχη δεν τον βοηθήσει να βρει αμέσως δουλειά. Αλλά όταν η δουλειά που θα βρεθεί, χαθεί σε λίγο καιρό, τότε το πράγμα γίνεται πιο σοβαρό, το να βρεις μια άλλη, προ πάντων μέσα στον χειμώνα, είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο. Έτσι περνούν μερικές εβδομάδες.
Παίρνει το επίδομα ανεργίας που του παρέχει το συνδικάτο του και που γρήγορα ξοδεύεται. Στο τέλος όταν το τελευταίο μάρκο, το τελευταίο πφένιχ έχει τελειώσει κι όταν το Ταμείο Ανεργίας, μετά το καθορισμένο χρονικό διάστημα, σταματήσει να πληρώνει, έρχεται η εξαθλίωση. Σέρνεται εδώ κι εκεί πεινασμένος. Πουλά ή βάζει ενέχυρο ότι έχει και δεν έχει.
Με τα ρούχα που φορεί μόνο και με τους φίλους που του απέμειναν φτάνει στην τέλεια εγκατάλειψη ψυχική και σωματική. Μη έχοντας ούτε που να μείνει κι αυτό μέσα στην καρδιά του χειμώνα όπως σχεδόν συμβαίνει, η καταστροφή του ολοκληρώνεται. Βρίσκει τέλος κάποια δουλειά, αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Την δεύτερη φορά θα συμβούν τα ίδια, την τρίτη φορά θα είναι χειρότερα, μέχρι που να μάθει να υπομένει λίγο-λίγο με αδιαφορία αυτό το αβέβαιο πεπρωμένο του. Η επανάληψη αυτή γεννά την συνήθεια. Έτσι, αυτός που άλλοτε ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος όρεξη για δουλειά, υποχωρεί κι εγκαταλείπεται στο κάθε τι ώσπου να καταντήσει ένα απλό όργανο στα χέρια αυτών που επιδιώκουν ταπεινά κέρδη. Η ανεργία του τον ντροπιάζει τόσο, όσο και το ν’ αγωνιστεί για τις οικονομικές του διεκδικήσεις ή για να εξουδετερώσει τις εθνικές αξίες της κοινωνίας και του πολιτισμού. Κάνει απεργία όχι από συνείδηση, αλλά από αδιαφορία.
Θα μπορούσα ν αποδείξω το επιχείρημά μου αυτό με χιλιάδες παραδείγματα. Κι ύστερα να μιλήσω για το πόσο βαθιά ήταν η αποδοκιμασία μου γι’ αυτές τις πολιτείες των πολλών εκατομμυρίων κατοίκων που τραβούν τόσο λαίμαργα τους ανθρώπους για να τους τσακίσουν κατόπιν τόσο τρομακτικά.
Λέω τούτο μόνο: Όταν έρχονται στις μεγάλες πόλεις ανήκουν στον λαό τους. Μόλις μείνουν λίγο χάνονται για πάντα. Σύρθηκα κι εγώ ο ίδιος στα πεζοδρόμια της μεγάλης πόλης, δέχθηκα όλα τα χτυπήματα της μοίρας και μπόρεσα να τα κρίνω και να βγάλω τα συμπεράσματά μου.
Και κάτι άλλο: οι αλλεπάλληλες εναλλαγές δουλειάς και ανεργίας, συγχρόνως με την ανωμαλία που δημιουργούν στα έσοδα και έξοδα για την συντήρηση, εξαλείφονται σιγά-σιγά από το σύνολο των εργαζομένων από κάθε συναίσθημα οικονομίας και κάθε έννοια οργάνωσης της καθημερινής ζωής. Κατά συνέπεια, ο οργανισμός συνηθίζει λίγο - λίγο στην καλοπέραση στις καλές περιόδους και στην πείνα στις κακές. Ναι, η πείνα αφαιρεί κάθε σκοπό δημιουργίας σ’ έναν υγιή οργανισμό και τον σπρώχνει να κυνηγά το εύκολο κέρδος. Κάνει να χορεύει μπροστά στα μάτια του σαν επίμονο αντικατόπτρισμα, η εικόνα της εύκολης «γλυκειάς ζωής», δίνει σ' αυτό το όραμα τέτοια προκλητικότητα που το μεταλλάζει σ’ έναν πόθο αρρωστημένο που, με κάθε θυσία πρέπει να πραγματοποιηθεί μια και η πληρωμή θα κρατήσει τόσο λίγο.
Ο άνθρωπος που μόλις βρήκε την δουλειά για την οποία τόσο έψαχνε, χάνει κάθε αίσθηση μέσα του κι εγκαταλείπεται σε μια ζωή άδεια, μέρα με την μέρα. Αντί να κανονίσει μια μετρημένη ζωή για όλη την εβδομάδα, χάνεται εδώ κι εκεί και σπαταλιέται. Τα χρήματα που κερδίζει, του φτάνουν στην αρχή, για πέντε ως εφτά μέρες, ύστερα για τρεις μόνον, αργότερα για μια μέρα και τέλος ξοδεύονται όλα σε μια νύχτα τρέλας. Και στο σπίτι υπάρχουν συνήθως γυναίκα και παιδιά. Συμβαίνει να δουλεύουν κατά τον ίδιο τρόπο και να κερδίζουν κι αυτοί το ψωμί τους, όταν ο σύζυγος είναι καλός μαζί τους, δηλαδή, όταν τις αγαπά με τον τρόπο του.
Το βδομαδιάτικο και των δύο ξοδεύεται για το σπίτι, αρκεί για δύο ή τρείς μέρες: πίνουν και τρώνε, όσο υπάρχουν χρήματα, μετά πεινούνε το ίδιο όλοι. Τότε η γυναίκα καταφεύγει στην γειτονιά. Αγοράζει με πίστωση, ανοίγει μικρολογαριασμούς στους καταστηματάρχες και προσπαθεί έτσι να βολέψει τις τελευταίες δύσκολες μέρες της εβδομάδας. Το μεσημέρι όλοι κάθονται μπροστά στο φτωχό τραπέζι – πανευτυχείς αν υπάρχει κάτι- και περιμένουν την μέρα της πληρωμής. Την συζητούν. Κάνουν σχέδια και με την κοιλιά άδεια, ονειρεύονται την ευτυχία που θα ξανάρθει. Τα παιδιά, από την πιο τρυφερή τους νεότητα, αναπτύσσονται μέσα σ’ αυτή την αθλιότητα.
Όμως όλ’ αυτά τελειώνουν άσχημα όταν ο άντρας τραβά τον δρόμο του μόλις πάρει το βδομαδιάτικο κι όταν η γυναίκα του γκρινιάζει για χάρη των παιδιών της.Οι καυγάδες αρχίζουν και ανάλογα με το πόσο ο άντρας αγαπά την γυναίκα του, καταλήγει στον αλκοολισμό. Κάθε Σάββατο μεθάει, δίνοντας μάχη για τον εαυτό της και για τα παιδιά η γυναίκα του αποσπά μερικές δεκάρες, τρέχοντας πίσω του, όλο τον δρόμο απ’ το εργοστάσιο ως την ταβέρνα. Όταν το βράδυ γυρίζει στο σπίτι, πολλές φορές την Κυριακή ή την Δευτέρα, μεθυσμένος και αγριωπός, με άδειες τσέπες, τον υποδέχονται σκηνές τρομερές…
Παρευρέθηκα εκατό φορές σε παρόμοιες ιστορίες. Εχθρικός κι επαναστατικός στην αρχή, στο τέλος μπόρεσα να συλλάβω την τραγική πλευρά και την βαθύτερη αιτία των τρομερών αυτών επεισοδίων. Λυπήθηκα πολύ και συμπόνεσα αφάνταστα τα δυστυχισμένα θύματα της κακοδαιμονίας του τόπου μας''.
«Όταν ο Χίτλερ απευθυνόταν σε μένα, συνεχίζει ο Ράουσνιγκ, προσπαθούσε να εκφράσει το οράματα του, για μια καινούρια ανθρωπότητα με έννοιες λογικές και συγκεκριμένες. Έλεγε: «Η δημιουργία δεν έχει τελειώσει. Ο άνθρωπος φτάνει σε μια φάση μεταμόρφωσης. Το αρχαίο ανθρώπινο είδος είχε ήδη μπει σ' ένα στάδιο της φθοράς και της επιβίωσης. Η ανθρωπότητα ανεβαίνει κάθε 700 χρόνια μια σκάλα, και η κατάληξη της πόλης είναι ακόμα πιο μακριά, είναι η έλευση των Γιων του Θεού. Όλη η δημιουργική δύναμη επικεντρώνεται σ' αυτό το νέο είδος. Τα δύο είδη θα αναπτυχθούν σύντομα. Το ένα θα εξαφανιστεί, το άλλο θα εκκολαφτεί. Ο κοινός άνθρωπος θα ξεπεραστεί... Καταλαβαίνετε τώρα το βαθύ νόημα του εθνικοσοσιαλισμού; Αυτός που βλέπει τον εθνικοσοσιαλισμό σαν πολιτική κίνηση, δεν ξέρει και πολλά πράγματα...»
''Η επανάσταση μας είναι ένας καινούριος γύρος, ή καλύτερα ο τελευταίος γύρος της πορείας που οδηγεί στην κατάργηση της ιστορίας...δεν γνωρίζετε τίποτα για μένα, οι σύντροφοι του κόμματος δεν ξέρουν τις σκέψεις μου, ούτε γνωρίζουν τίποτα για το μεγαλειώδες οικοδόμημα του οποίου τα θεμέλια θα μπουν το λιγότερο μετά το θάνατο μου...υπάρχει μια καθοριστική καμπή του κόσμου, βρισκόμαστε στη δίνη των καιρών... Θα υπάρξει μια παγκόσμια αναταραχή, που εσείς οι μη μυημένοι δε θα μπορέσετε να καταλάβετε... Αυτό που συμβαίνει είναι κάτι περισσότερο από τη γέννηση μιας νέας θρησκείας...''
Ένα φθινοπωρινό πρωινό του 1923, πέθανε στο Μόναχο ένας περίεργος άνθρωπος που ήταν ποιητής, δραματουργός, δημοσιογράφος μποέμ, και τον έλεγαν Ντίντριχ 'Εκαρτ. Είχε τακτοποιήσει όλες του τις υποθέσεις. Πέθανε, άλλα η εταιρεία Thule, θα συνέχιζε να ζει και θα άλλαζε τον κόσμο και τη ζωή μέσα στον κόσμο. Το 1920, ο Ντίντριχ Έκαρν και ένα ακόμα μέλος της εταιρείας Τhule, ο αρχιτέκτονας Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, γνωρίστηκαν με το Χίτλερ. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά μετά από συνεννόηση, στο σπίτι του Βάγκνερ στο Μπαϊρόιτ. Κατά τη διάρκεια τριών χρόνων περιτριγύριζαν το μικρό λοχαγό του Reichswehr και κατεύθυναν τις σκέψεις και τις πράξεις του. Ο Κόνραντ Χέιντεν έγραφε: «Ο Έκαρτ είχε αναλάβει την πνευματική διάπλαση του Χίτλερ. Του μάθαινε επίσης να γράφει και να μιλάει. Η διδασκαλία του βασιζόταν σε δύο επίπεδα: η μυστική διδασκαλία και η διδασκαλία της προπαγάνδας». Διηγήθηκε κάποιες συζητήσεις που είχε με το Χίτλερ πάνω στο δεύτερο επίπεδο διδασκαλίας σε μια περίεργη μπροσούρα με τον τίτλο: ''Ο μπολσεβικισμός από το Μωυσή μέχρι το Λένιν''. Τον Ιούλιο του 1923 ο Έκαρτ, αυτός ο καινούριος δάσκαλος, έγινε ένα από τα εφτά ιδρυτικά μέλη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Εφτά: ιερός αριθμός. Το φθινόπωρο λίγο πριν πεθάνει, είπε: «Ακολουθήστε το Χίτλερ. Θα χορέψει αλλά το σκοπό της μουσικής θα τον έχω γράψει εγώ. Του ανοίξαμε το δρόμο να επικοινωνήσει μ' Αυτούς. Μη με λυπάστε: Επηρέασα την ιστορία περισσότερο από κάθε άλλο Γερμανό»... Ο Εθνικοσοσιαλισμός υπήρξε απ' αυτές τις σπάνιες στιγμές της ιστορίας του πολιτισμού μας, όπου μια πόρτα άνοιξε προς έναν άλλο κόσμο, μ' ένα τρόπο θορυβώδη και ορατό. Είναι πολύ περίεργο που οι άνθρωποι έκαναν πως δεν άκουσαν και δεν είδαν τίποτα, έξω από τις συνηθισμένες επιπτώσεις του πολέμου και της πολιτικής.
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η Πολιτική Διαθήκη του Χίτλερ ή αλλιώς Σημειώσεις Μπόρμαν, είναι πλαστή. Ο Μιγκέλ Σερράνο στο τέλος του βιβλίου ''Χρυσή Χορδή'' χρησιμοποιεί απόσπασμα από το συγκεκριμένο βιβλίο. Όταν φυσικά μιλά ο Σερράνο οι ανύπαρκτοι δεν έχουν καμιά υπόσταση και οι ισχυρισμοί τους καταρρέουν. Μήπως μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ο Σερράνο δεν γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Χίτλερ; Αυτός ο μεγάλος αγωνιστής του Εθνικοσοσιαλισμού ξεκαθαρίζει πως μόνο ο Ρούντολφ Ες από τους ανθρώπους που πλαισίωναν τον Χίτλερ τον γνώριζε πραγματικά. Ας δούμε το απόσπασμα του βιβλίου:
Tην 13η Φεβρουαρίου του 1945 στο Βερολίνο, ο Χίτλερ δήλωσε: "Αν κερδίσω αυτόν τον πόλεμο θα είναι το τέλος της Εβραϊκής Αυτοκρατορίας και του Εβραϊκού Παγκόσμιου Ελέγχου, αλλά αν χάσω τον πόλεμο η εβραϊκή η νίκη θα είναι μικρής διάρκειας''. Αυτό είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό μήνυμα που άφησε ο Χίτλερ σε όλους μας. Στο ίδιο βιβλίο ο Σερράνο γράφει πως ''οι Γερμανοί επέλεξαν να χάσουν τον φυσικό Παγκόσμιο Πόλεμο για να σωθεί ο μύθος, όπως ακριβώς οι Δρυίδες επέλεγαν να χάσουν μια μάχη για να κερδίσουν τον τελικό πόλεμο''.
Ο Χίτλερ στην ίδια ημερομηνία αναφέρει και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό σχετικά με τις άλλες φυλές και την αντίληψη του Εθνικοσοσιαλισμού ως προς αυτές. Έχουμε γνωρίσει χώρους που απλά απαξιώνουν και υβρίζουν οποιαδήποτε φυλή σαν Ιουδαίοι παριστάνοντας τους γνώστες του Εθνικοσοσιαλισμού και τους ακέραιους ιδεολόγους, συνεχίζουν να κάνουν κακό ως προς την αλήθεια την Ιδέας και να ενισχύουν τον εχθρό και τις συκοφαντίες του. Αυτοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από καιροσκόποι που διατηρούν μια αυλή για να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους ή κάποια αλλότρια συμφέροντα. Ιδού τι είπε ο Χίτλερ στις 13 Φεβρουαρίου του 1945:
Διακηρύσσω ταύτα, όντας απελευθερωμένος από κάθε φυλετικό μίσος. Ασφαλώς και είναι ασυμβίβαστη η ανάμειξη οιασδήποτε φυλής με άλλες φυλές. Πλην ελαχίστων, ανούσιων επιτυχιών, η συστηματική φυλετική επιμειξία ουδέποτε έφερε θετικά αποτελέσματα. Η βούληση της να παραμείνει φυλετικά καθαρή και αγνή, αποτελεί μία απτή απόδειξη της ζωτικότητας και της καλής υγείας μιας φυλής. Η υπερηφάνεια για τη δική μας τη φυλή, χωρίς να υποτιμούμε ή να περιφρονούμε οιαδήποτε άλλη φυλή, αποτελεί ένα ορθό και υγιές από κάθε άποψη συναίσθημα. Ουδέποτε θεώρησα τους Ιάπωνες ή τους Κινέζους ως κατώτερους έναντι ημών. Είναι γεγονός ότι αμφότεροι οι λαοί ανήκουν σε αρχαίους πολιτισμούς μεγάλης ποιοτικής στάθμης.
Δικαιούνται να νιώθουν υπερήφανοι για το παρελθόν τους και ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας αναφέρεται στο παρελθόν αυτό, όπως ακριβώς εμείς διαθέτουμε το δικαίωμα να υπερηφανευόμαστε για τον πολιτισμό στον οποίο τώρα ανήκουμε. Είμαι πεπεισμένος πως σε όσο πιο σταθερά θεμέλια διατηρηθεί ο πολιτισμός των Κινέζων και των Ιαπώνων, τόσο πιο εύκολα θα μπορώ να συνεννοηθώ μαζί τους στο μέλλον.
Οι Ιάπωνες σήμερα γιορτάζουν δημόσια τα γενέθλια του Χίτλερ
[...] Η φυλετική υπερηφάνεια μας δεν έχει χαρακτήρα επιθετικό, πλην του σημείου εκείνου που αφορά την εβραϊκή φυλή. Υιοθετούμε τον όρο «εβραϊκή φυλή» χάριν σαφήνειας και ευκολίας, διότι στην πραγματικότητα από βιολογικής-γενετικής απόψεως δεν υφίσταται εβραϊκή φυλή.
Υφίσταται ωστόσο μία κοινότητα στην οποία ανταποκρίνεται ο όρος αυτός και της οποίας η ύπαρξη καθίσταται αποδεκτή και από τους ίδιους τους Εβραίους. Συνιστά μία πνευματικά ομοιογενή κοινότητα, στην οποία οι ανά τον κόσμο Εβραίοι προσχωρούν εθελουσίως ως μέλη της, ασχέτως της τοποθεσίας στην οποία διαβιούν και της χώρας στην οποία κατοικούν. Σε αυτή την κατηγορία υπάρξεων αποδίδουμε την επωνυμία της εβραϊκής φυλής, η οποία, σημειωτέον, δεν αποτελεί θρησκευτική κοινότητα, παρ' όλο που η εβραϊκή θρησκεία επιστρατεύεται ως πρόφαση ώστε να παρουσιάζεται παραπλανητικά ως τέτοια. Ούτε αποτελεί ένωση ομάδων που έχουν ως συνεκτικό τους δεσμό τα στοιχεία μιας κοινής θρησκείας. Η εβραϊκή φυλή είναι κύρια και πρώτιστα μια αφηρημένη φυλή.
Στην Ιαπωνία για τα γενέθλια του Χίτλερ κυματίζει η Σβάστικα
Ενώ οι τσιμεντένιες δοκοί δονούνταν κάτω από τις εκρήξεις των ρωσικών οβίδων, κάλεσε την νεότερη από τις γραμματείς του τη χήρα Traudl Junge. Για ένα διάστημα στεκόταν στη συνηθισμένη του θέση στη μέση του τραπεζιού, γέρνοντας πάνω στον άδειο τώρα από χάρτες τραπέζι, ακουμπώντας με τα δυο του χέρια και κοιτάζοντας το σημειωματάριο στενογραφίας της. Ξαφνικά φώναξε: ''Η Πολιτική Διαθήκη μου'' κι άρχισε να υπαγορεύει, χωρίς σημειώσεις, ένα κείμενο μισό απολογητικό και μισό θριαμβικό παιάνα για τα κατορθώματα των γενναίων στρατευμάτων του.
''Με την θυσία των στρατιωτών μας και την δική μου συναδέλφωση μαζί τους μέχρι θανάτου, έχουμε σπείρει τον σπόρο που κάποια μέρα στην ιστορία της Γερμανίας θα ανθίσει, σε μια ένδοξη αναγέννηση του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος, δημιουργώντας έτσι ένα αληθινά ενωμένο έθνος''.
Ακόμη κι έτσι υπαγορευμένο, κάτω από πίεση και χωρίς σημειώσεις, το έγγραφο δεν πρόδιδε, τουλάχιστον ως προς την σύνταξη αι την δομή του, κανένα ίχνος διανοητικής ανισορροπίας. Ο Χίτλερ διέγραφε επίσημα από το Κόμμα τον Γκαίρινγκ και τον Χίμλερ και διόριζε τον Νταίνιτς διάδοχό του. Επίσης διέγραφε τον Speer. Ο στρατάρχης Sconer ''ο μόνος άνδρας που έλαμψε ως αληθινός πολέμαρχος σε ολόκληρο το Ανατολικό Μέτωπο''. Όπως είχε πει βαριαναστενάζοντας μια μέρα πριν ο Χίτλερ – διοριζόταν Ανώτατος Διοικητής του Γερμανικού Στρατού.
Ήταν περίπου 2 π.μ. της 29ης Απριλίου 1945. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός θα ακολουθούσε κι αυτό ήταν η εισαγωγή της προσωπικής διαθήκης του Χίτλερ, το έγγραφο που τώρα υπαγόρευε.
''Στην διάρκεια των χρόνων του αγώνα μου πίστευα ότι δεν έπρεπε να δεσμευτώ με γάμο. Αλλά τώρα, καθώς η ώρα του θανάτου μου πλησιάζει, αποφάσισα να πάρω ως σύζυγό μου τη γυναίκα που ήρθε σε αυτήν την πόλη όταν ήταν κυριολεκτικά ήδη πολιορκημένη, μετά από μακρόχρονη αληθινή φιλία, για να συνδέσει τη μοίρα της με την δική μου. Είναι δική της επιθυμία μα με ακολουθήσει στον θάνατο ως σύζυγος μου. Αυτός είναι ο ελάχιστος φόρος για όλα όσα δεν μπόρεσα να της προσφέρω εξαιτίας του έργου μου για λογαριασμό του λαού μου''.
Ο Χίτλερ κληροδότησε τα υπάρχοντά του στο Κόμμα ή αν αυτό δεν υπήρχε, στο κράτος. Με ξεκάθαρο ρεαλισμό πρόσθετε πως ακόμη κι αν αυτό το κράτος είχε καταστραφεί, ''περαιτέρω διαθέσεις από μέρους μου θα έμοιαζαν περιττές''.
[...] Γύρω στις 4 π.μ. η frau Junge είχε τελειώσει την δαχτυλογράφηση της διαθήκης εις τριπλούν (ο αρχηγός ήθελε να είναι βέβαιος ότι ένα αντίγραφο θα έφτανε στον έξω κόσμο).
David Irving, Ο πόλεμος του Χίτλερ, Εκδόσεις Γκοβόστη
''Σήκωσα ψηλά το βιβλίο και την πένα, έλεγξα τα δάχτυλα μου, τίναξα τα χέρια μου ώστε να τραβηχτούν τα μανίκια του σακακιού μου για να φαίνονται καλά οι χειροπέδες και πέρασα την πόρτα κρατώντας το βιβλίο στο ύψος των ώμων μου. Ξέσπασε μια έξαλλη θύελλα από φλας. Η παράξενη φωτογραφική ευκαιρία συνεχίστηκε για είκοσι με είκοσι πέντε λεπτά, ενώ εγώ απαντούσα σε ερωτήσεις που μου έκαναν οι δημοσιογράφοι. Προσπαθούσα να κρατήσω το βιβλίο με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργεί μια ενιαία εικόνα με τα χέρια και το πρόσωπο μου, θέλοντας να μεταδώσω ένα μήνυμα: Η Αυστρία φυλακίζει τους ιστορικούς επειδή δεκαεπτά χρόνια νωρίτερα εξέφρασαν αθέμιτες απόψεις για τον πόλεμο του Χίτλερ''.
David Irving Πίσω απ' τα σίδερα, πολιτικός κρατούμενος στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, εκδόσεις Γκοβόστη
«Πως ημείς δυνάμεθα να επιτρέψομεν την συμμετοχή των Εβραίων εις τον Πολιτισμόν μας, του οποίου την πηγήν και την προέλευσιν αρνούνται…»
Αυτά έλεγε ο Γκαίτε, ο μεγάλος φιλέλληνας ποιητής από την Φρανκφούρτη. Τον Γκαίτε εγκωμιάζει ο Αδόλφος Χίτλερ στο βιβλίο του ''Mein Kampf'' χαρακτηρίζοντας τον θεία ύπαρξη.
''Στην εποχή του Μεγάλου Φρειδερίκου κανείς ποτέ δεν είχε συλλογιστεί τους Εβραίους αλλιώτικα, παρά σαν ένα ξένο λαό και ο Γκαίτε επαναστατούσε στην ιδέα ότι μπορούσε να έρθει μια μέρα που ο γάμος μεταξύ Εβραίων και Χριστιανών δεν θα ήταν απαγορευμένος από τον νόμο.Ο Γκαίτε ήταν εντούτοις, μια θεία ύπαρξη. Δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί ούτε σαν αντιδραστικός, αλλ' ούτε και σαν μικρόψυχος. Αυτό που έβγαινε από το στόμα του ήταν η φωνή της φυλής και της λογικής. Έτσι ο λαός παρά τις ντροπιασμένες συναλλαγές που έκαναν οι ηγεμόνες του, έβλεπε πάντα τον Εβραίο σαν ένα ξένο στοιχείο που είχε εισχωρήσει στο σώμα του και συμπεριφερόταν απέναντι του ανάλογα με την κρίση του''.
Σήμερα η προπαγάνδα κατά του γερμανικού λαού συνεχίζεται κι αυτή την φορά δεν είναι ο εθνικοσοσιαλισμός ή ο ίδιος ο Χίτλερ, αλλά η τοκογλυφία. Προωθείται ένας ανηλεής αντιγερμανισμός ο οποίος σαφέστατα μπορεί να χαρακτηριστεί ''ρατσιστικός'' αν μιλήσουμε με την γλώσσα των δολοφόνων της διαφορετικότητας, τους πολέμιους του πολιτισμού. Διότι με το να επιχειρείς να καταστρέψεις πολιτισμούς, εθνικότητες και φυλές αυτομάτως παύεις να είσαι υπερασπιστής της διαφορετικότητας.
Αυτή την φορά με πρόσχημα την οικονομική κρίση και την προδοσία που έχει υποστεί η Ελλάδα από τους Εβραίους και εβραιόδουλους πολιτικούς της, τους εγχώριους μαρξιστές, φιλελεύθερους κι αντιφασίστες παρακολουθούμε τα ΜΜΕ να στρέφουν την προσοχή και το μίσος του ελληνικού λαού κατά του γερμανικού λαού. Οι λαοί της Ευρώπης δεν έχουν ανάμεσα τους τίποτα που να τους χωρίζει. Αντιθέτως τους ενώνει σαφέστατα το κοινό αίμα, ο πολιτισμός και η θέληση για αυτοσυντήρηση σε μια στιγμή μάλιστα που είναι πολύ κρίσιμη για το μέλλον της Ηπείρου μας και της φυλής μας. Οι ίδιοι οι Γερμανοί είναι πολέμιοι της Μέρκελ:
''H Mέρκελ πρέπει να φύγει''
Ενώ οι τραπεζίτες κινούν τα νήματα κατά των εθνών αλλά και της Ελλάδας η κοινή γνώμη της Ελλάδος στρέφεται καθοδηγούμενη από τους δημοσιογράφους εναντίον της Γερμανίας. Και πάλι αποδεικνύεται πόσο δίκιο είχε ο Αδόλφος Χίτλερ:
''Αυτή την εξυπνάδα των Εβραίων να στρέφουν την προσοχή της κοινής γνώμης απασχολώντας την αλλού, μπορούμε ακόμα και σήμερα να την παρατηρήσουμε''. (Μein Kampf)
''Οι αιώνες θα περάσουν, αλλά από τα ερείπια των πόλεων και των μνημείων μας, το μίσος θα αυξηθεί εκ νέου, ενάντια στους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι και θα πρέπει να ευχαριστήσουμε για όλο αυτό: τον διεθνή εβραϊσμό και τους υποτελείς του.
[...] Έχω καταστήσει επίσης αρκετά σαφές ότι, εάντα έθνη της Ευρώπης πρόκειται πάλι να θεωρηθούν ως μετοχές που αγοράζονται και που πωλούνται από τους διεθνείς συνωμότες του κεφαλαίου, κατόπιν οι Εβραίοι, που είναι ο πραγματικός εγκληματίας αυτής της δολοφονικής προσπάθειας, θα φέρει την ευθύνη''.
Αποσπάσματα από συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο σωματοφύλακας του Αδόλφου Χίτλερ, Ρόχους Μις, στο MEGA και την εκπομπή '''Εμπόλεμη ζώνη''.
- Πώς νιώσατε όταν γνωρίσατε τον Χίτλερ;
Μετά τον τραυματισμό μου δεν με έστειλαν πίσω στο μέτωπο. Ο αρχηγός του λόχου με πρότεινε για τη φρουρά του Χίτλερ. Ο αρχηγός του λόχου είπε «Εντάξει έχεις εκπληρώσει το καθήκον σου στον πόλεμο, θα πας κατευθείαν στον Φύρερ. Είσαι καλός, τίμιος στρατιώτης». Έτσι απλά λοιπόν πήγα στην Καγκελαρία. Δεν ήξερα πως έπρεπε να συμπεριφερθώ. Φοβόμουν, που θα ήμουν δίπλα στον Φύρερ. Μού είχαν δώσει ένα δωμάτιο κοντά στο διαμέρισμά του. Πήγα και την επόμενη μέρα κιόλας έπιασα δουλειά.
Ένας συνάδελφος μού επέστησε την προσοχή ότι ο Φύρερ μπορούσε να εμφανιστεί οποιαδήποτε στιγμή. «Εσύ θα κάνεις στην άκρη, μπορεί να σου απευθύνει το λόγο, μπορεί και όχι» μου είπε. Περίπου δώδεκα μέρες μετά ένας υποστράτηγος, μού έκανε κάποιες ερωτήσεις. Όταν τελειώσαμε ο υποστράτηγος σηκώθηκε, άνοιξα την πόρτα και ποιος ήταν εκεί; Ο Χίτλερ, που κρατούσε ένα γράμμα στο χέρι του και ήθελε να το δώσει στον υποστράτηγο. Το γράμμα αφορούσε διάφορες μετακινήσεις στρατευμάτων και ο Χίτλερ ρώτησε: από που είναι αυτός ο άντρας. Και ο υποστράτηγος απάντησε: από τη Σιλεσία.
Εγώ είχα τρακ, κοιτούσα τον Χίτλερ στα μάτια από μία απόσταση ενός μέτρου. Είπα κατάγομαι από το Όπελν. Και μού απάντησε: Μπορείτε να κάνετε τώρα αμέσως κάτι για μένα. Πάρτε αυτό το γράμμα και πηγαίνετε το στην αδερφή μου, στη Βιέννη. Κι εγώ έγινα αμέσως ο κλητήρας του. Δώδεκα μέρες μετά το διορισμό μου. Εκείνη την πρώτη φορά που είδα τον Χίτλερ, αμέσως σκέφτηκα ότι ήταν ένας κανονικός άνθρωπος, σαν όλους τους άλλους.
- Πώς γίνεται να λέτε ότι ήταν ένας κανονικός άνθρωπος όταν διέταξε όλα αυτά τα εγκλήματα;
Ο Χίτλερ δεν είχε πάει ποτέ σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αν ο Χίτλερ είχε επισκεφθεί ένα στρατόπεδο, θα είχε πάρει οπωσδήποτε κάποιον από μας μαζί του. Και μετά ο συνοδός του θα μας έλεγε ότι πήγαν εκεί και τι είδαν. Αλλά δεν πήγαμε ποτέ σε στρατόπεδο. Είναι πλέον γνωστό ότι υπήρχαν στρατόπεδα. Στη Βαυαρία κάποια στιγμή που είχα πάει σε ένα κέντρο αναψυχής, είδα ανθρώπους που μας έφερναν νερό στο θάλαμο και οι οποίοι ζούσαν σε παραπήγματα και ρώτησα έναν, γιατί είσαι εδώ και μου απάντησε, γιατί είμαι Μπίμπελφόρσερ (Bibelforscher, χριστιανική θρησκευτική οργάνωση), αν υπογράψω, θα μ’ αφήσουν να φύγουν, αλλά δεν υπογράφω. Δεν υπέγραφαν, όσοι ανήκαν σε τέτοιες χριστιανικές οργανώσεις. Και έμπαιναν στα στρατόπεδα, δεν υπήρχαν μόνο Εβραίοι στα στρατόπεδα.
- Νομίζετε ότι η ιστορία που έχει γραφτεί δεν είναι σωστή, δεν είναι δίκαιη;
Κάποια πράγματα τα έχουν αποκρύψει. Υπάρχουν πολλά στοιχεία στο ιστορικό μουσείο του Βερολίνου. Και θα βγουν στη δημοσιότητα το 2017. Δε τα δίνουν. Γιατί; Υπάρχουν και στην Ουάσινγκτον ντοκουμέντα. Στη δίκη της Νυρεμβέργης δε με ρώτησαν τίποτα για τα στρατόπεδα.
Δεν έχει σημασία αν η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Έζησα πέντε χρόνια με τον Χίτλερ. Δεν μπορώ να τον φανταστώ διαφορετικά. Εγώ τον έζησα από κοντά. Ήταν ένας κανονικός άνθρωπος.
Στη Μόσχα δεν με ρωτούσαν για τα στρατόπεδα. Το θέμα των ανακρίσεων ήταν πάντα, ότι στο καταφύγιο ήταν ο σωσίας και όχι ο ίδιος ο Χίτλερ. Λες ψέματα, λες ψέματα, έλεγαν συνέχεια και με βασάνιζαν.
- Περιγράψτε μας την ημέρα της αυτοκτονίας του Αδόλφου και της Εύα Χίτλερ.
Την τελευταία εβδομάδα επικρατούσε νεκρική σιγή, κανείς δεν είχε διάθεση. Όλοι μιλούσαμε ψιθυριστά. Ήταν σα να βρισκόμασταν σε έναν τάφο. Ήταν πολύ άσχημα. Ήταν η πτώση, το τέλος. Γνωρίζαμε οτι θα αυτοκτονούσε αλλά ζούσαμε συνεχώς αναβολές. Μέχρι που ο Μόνκε είπε ότι οι Ρώσοι είναι πια 400 μέτρα μακριά από την Καγκελαρία.
Ήμασταν ο επόμενος στόχος τους. Το μεσημέρι της 30ης Απριλίου 1945, εγώ ήμουν στον ασύρματο και ξαφνικά άκουσα τον Μπόρμαν, τον Λίνγκε, τον Γκιούνσε και κάποιον άλλον να μιλάνε. Εγώ πήγα λίγο πιο κει, ο Χίτλερ μπήκε στο γραφείο και ρώτησα τον Γκιούνσε, τι συμβαίνει και είπε «Ο Φύρερ μάς αποχαιρέτησε». Μας αποχαιρέτησε και περιμέναμε να συμβεί. Δεν ξέραμε τον τρόπο που θα συνέβαινε. Θα μπορούσαν να πυροβολήσουν ο ένας τον άλλον. Όταν τους είδα, το κεφάλι της Εύας ήταν γερμένο πάνω του. Ο Χίτλερ ήταν ξαπλωμένος στο πάτωμα. Ο Γκούνσε ήταν πλέον υπεύθυνος για να τον κάψει έξω από το καταφύγιο.
- Και σχετικά με την οικογένεια Γκέμπελς;
Η οικογένεια Γκέμπελς ήταν στο μπροστινό καταφύγιο. Η κυρία Γκέμπελς κατέβηκε και εντελώς ήρεμα προετοίμασε τα παιδιά για να πεθάνουν. Και για πρώτη φορά ήταν όλα ντυμένα στα λευκά, γιατί γενικώς φορούσαν διάφορα χρώματα. Στο πάνω καταφύγιο υπήρχαν άνθρωποι από το προσωπικό, δεν μπορούσε να κάνει κάτι μπροστά τους, έπρεπε να κατέβει κάτω.
Όταν ετοιμάστηκαν τα παιδιά, έγινε συζήτηση, προφανώς και για το θέμα των παιδιών, με τον δόκτωρα Νάουμαν, που ήταν ο εκπρόσωπος του Γκέμπελς. Όταν ο Νάουμαν βγήκε έξω είπε ότι αν ήταν στο χέρι του Γκέμπελς τα παιδιά δεν θα ήταν εδώ. Η κυρία Γκέμπελς ήθελε να πεθάνουν, εκείνη και τα παιδιά, μαζί με τον Χίτλερ. Ο Γκέμπελς όχι, δεν ήθελε να πεθάνουν τα παιδιά. Ήταν ένα δράμα. Η κυρία Ράιτς είπε «κυρία Γκέμπελς, αν θέλετε, εσείς μπορείτε να μείνετε εδώ, το καταλαβαίνω, αλλά τα παιδιά μπορώ εγώ να τα φυγαδεύσω». Η κυρία Γκέμπελς απάντησε όχι, τα παιδιά θα μείνουν εδώ.
- Τι ακριβώς σας έκαναν κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας σας;
Με χτυπούσαν, με ανάγκαζαν να μιλήσω, με μαστίγωναν μέχρι που μάτωνα και μετά μού έριχναν κρύο νερό, ήταν φοβερό. Με χτυπούσαν στο κεφάλι και έπεφτα με το πρόσωπο πάνω στον τοίχο, με έσερναν σε γραφεία και με μαστίγωναν. Με βασάνιζαν. Και μετά κατάφερα να στείλω ένα γράμμα μ’ έναν φρουρό στον υπουργό Μπέρια, πού τού έλεγα ότι θα με σκοτώσουν με τα βασανιστήρια και τον παρακάλεσα να δώσει διαταγή να με εκτελέσουν. Ήθελα να με εκτελέσουν. Δεν άντεχα άλλο. Όταν σε βασανίζουν είναι πολύ άσχημο.
-Αν κοιτάξετε πίσω τη ζωή σας, θα αλλάζατε κάτι;
Όχι, έκανα το καθήκον μου, να υπηρετήσω τον Χίτλερ και κατέβαλλα προσπάθεια να μην κάνω κάτι λάθος. Να τα κάνω όλα σωστά. Για αυτό και στο τέλος, στο καταφύγιο, ο διοικητής μου είπε, ότι έκανα πάντα καλά τη δουλειά μου και ότι πρέπει να φροντίσω να λειτουργήσουν όλα σωστά στο καταφύγιο και πήρα την ευθύνη του τηλεφωνικού κέντρου. Μου έδωσε αυτή τη θέση, γιατί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένος μαζί μου, γιατί πάντα έκανα σωστά τη δουλειά μου.
Μέχρι το 1920 καμιά σημαία και κανένα λάβαρο, δεν αντιστέκονταν στον μαρξισμό, παρόλο που εκπροσωπούσε μια θεωρία εκ διαμέτρου αντίθετη με τη δικιά τους. Ενώ μετά το 1918 δεν έδειξαν καμιά διάθεση να προσεταιρισθούν την σημαία του Ράιχ, τα υγιή γερμανικά κόμματα της μπουρζουαζίας, ανακαλύπτουν ξαφνικά, ενώ δεν είχαν κανένα μελλοντικό πρόγραμμα ν' αντιτάξουν στις νέες δυνάμεις, ότι πρέπει ν' ανασυστήσουν την χαμένη, την γκρεμισμένη αυτοκρατορία.
Πάνω σε αυτή την ιδέα στηρίχθηκε η αναβίωση του ασπρόμαυρο – κόκκινου λάβαρου του παλιού Ράιχ κι έγινε σημαία των αστικών μας κομμάτων, των υποτιθέμενων εθνικών.
Είναι φανερό πως το σύμβολο μιας κατάστασης που μπορεί να ανατραπεί απ' τον μαρξισμό κάτω από περιστάσεις και συνθήκες, κάθε άλλο παρά δοξασμένες, ταιριάζει άσχημα σαν έμβλημα που στ' όνομα του και στη θέα του αυτός ο ίδιος ο μαρξισμός θα εκμηδενιστεί. Όσο ιερά και αγαπητά κι αν είναι αυτά τα παλιά χρώματα, όσο κι αν ακόμη διατηρούν την μοναδική ομορφιά και την φρέσκια λάμψη τους όσο κι αν για χάρη τους κάθε τίμιος Γερμανός πολέμησε, όσο κι αν μ' αυτά ντύσαμε χιλιάδες νεκρούς μας, δεν μπορούν πια ν' αποτελέσουν το σύμβολο ενός αγώνα που αποβλέπει στο μέλλον της Γερμανίας.
Πάντα υποστήριζα αντίθετος και σ' αυτό με τους αστούς πολιτικούς μας, πως για το κίνημα μας ήταν αληθινό ευτύχημα το γεγονός ότι το γερμανικό έθνος είχε χάσει την παλιά του σημαία. Για μας έπρεπε να ήταν αδιάφορες οι προσπάθειες που έκανε η δημοκρατία για να αποκτήσει ένα δικό της έμβλημα. Αλλά έπρεπε κιόλας να ευχαριστούμε την τύχη που οδήγησε τα αστικά κόμματα ως την έσχατη καταισχύνη να χρησιμοποιήσουν το πιο δοξασμένο πολεμικό σύμβολο σαν σεντόνι που πάνω του θα οργανώνονταν η πιο βρώμικη πορνική πράξη. Το Ράιχ που πουλήθηκε και πούλησε τους πολίτες του δεν θα μπορούσε ποτέ να σηκώσει την ασπρομαυροκόκκινη σημαία στο ύψος της παλιάς της τιμής και δόξας.
Σημαία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας 1871 - 1918
Όσο πιο πολύ κρατά το αίσχος του Νοέμβρη, τόσο η υποτιθέμενη κυβέρνηση, θα φέρει πάντα τα εξωτερικά γνωρίσματα του και δεν θα έχει το δικαίωμα να υποκλέψει το έμβλημα ενός έντιμου παρελθόντος. Οι αστοί πολιτικοί μας, θα έπρεπε κιόλας να ξέρουν πως όποιος θελήσει να διεκδικήσει το ασπρομαυροκόκκινο σύμβολο, σαν σημαία για το σημερινό κράτος, διαπράττει κλοπή σε βάρος του παρελθόντος. Η αλλοτινή σημαία ταίριαζε μονάχα στην αλλοτινή αυτοκρατορία και η Δημοκρατία – ο Θεός να την έχει καλά! - διάλεξε για λογαριασμό της αυτή που της ταίριαζε καλύτερα. (χρυσομαυροκόκκινη σημαία)
Σημαία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης 1919 - 1933
Έτσι κι εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές δεν νομίζουμε πως η ανάρτηση του παλιού συμβόλου εκφράζει την κομματική μας τοποθέτηση, γιατί δεν επιδιώκουμε ν' αναστήσουμε την παλιά αυτοκρατορία που καταστράφηκε από τα ίδια της τα λάθη αλλά να δημιουργήσουμε ένα καινούριο κράτος.
Το κίνημα που μάχεται σήμερα ενάντια στο μαρξισμό, πρέπει να εκφράζει ακόμη και με τη σημαία του το σύμβολο του νέου κράτους.
Το πρόβλημα της καινούριας σημαίας, δηλαδή της εμφάνισης που θάχει, μας απασχόλησε πολύ. Από κάθε πλευρά, δεχόμασταν υποδείξεις που στηρίζονταν σε καλές προθέσεις, μα που δεν είχαν μαζί και πρακτική εφαρμογή. Η καινούρια σημαία έπρεπε να είναι ταυτόχρονα σύμβολο του αγώνος, διακοσμητικό και επαναστατικό συνάμα στοιχείο του. Αυτός που έχει ανακατευθεί με τα μεγάλα πλήθη, ξέρει καλά πως κάτι ασήμαντες φαινομενικά λεπτομέρειες, είναι στην πραγματικότητα πολύ σοβαρές. Ένα εντυπωσιακό έμβλημα μπορεί, σ' εκατοντάδες χιλιάδες περιπτώσεις, να ξυπνήσει το πρώτο ενδιαφέρον σχετικά με ένα νέο κίνημα.
Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο αναγκασθήκαμε ν' απορρίψουμε όλες τις προτάσεις που μας έκαναν από διάφορες πλευρές σχετικά με την συμβολοποίηση του κινήματος μας, από μια άσπρη σημαία. Η άσπρη σημαία θα θύμιζε το παλιό καθεστώς ή ακόμη αυτά τα ασθενικά κι αρρωστημένα κόμματα που είχαν μοναδικό τους σκοπό την αναβίωση ξένων πραγμάτων. Άλλωστε το άσπρο χρώμα δεν τραβά την προσοχή. Ταιριάζει περισσότερο σε ηθικοπλαστικά σωματεία νεαρών δεσποινίδων, παρά σε εκρητικά κινήματα μιας εποχής επαναστάσεων.
Μας πρότειναν ακόμη το μαύρο: Παρόλο που αρμόζει απόλυτα στην παρούσα στιγμή, δεν μπορούσαμε να προσδώσουμε καμιά ορισμένη σημασία δηλωτική των επιδιώξεων του κόμματος μας. Τέλος αυτό το χρώμα δεν εξασκεί πια ενεργητική επίδραση στα πλήθη.
Σημαία της Βαυαρίας
Το κυανόλευκο πάλι έπρεπε να διαγραφεί, παρόλο τον άριστο αισθητικά συνδυασμό του, επειδή ήταν κιόλας το εθνικό χρώμα ενός γερμανικού κράτους (Βαυαρίας) και μιας κομματικής άποψης ύποπτης εξαιτίας του καταμεριστικού χαρακτήρα της. Εκτός από αυτό δύσκολα θα μπορούσαμε κι αυτό να το συμβολοποιήσουμε με βάση τις δικές μας απόψεις. Οι ίδιοι λόγοι μας έκαναν ν' απορρίψουμε το ασπρόμαυρο. (σημαία Πρωσσίας)
Για το μαύρο και κόκκινοχρυσο δεν γινόταν συζήτηση. Ούτε για το λευκό, μαυροκόκκινο. Τους λόγους τους έχω κιόλας εκθέσει. Μας ενοχλούσε η προϊστορία τους. Όμως όλα μαζί, σαν σύνολο αυτά τα χρώματα εξασκούσαν, παρ' όλα αυτά τρομερή εντύπωση στους άλλους. Είναι η πιο λαμπρή και πετυχημένη σύζευξη.
Εγώ πάντοτε έκλινα προς την διατήρηση των παλιών μας χρωμάτων, όχι μόνον επειδή μου πήγαιναν σαν πρώην στρατιωτικού, πράγμα που το θεωρούσα ότι πιο ιερό υπήρχε στον κόσμο, αλλά και γιατί ταίριαζαν περισσότερο στις αισθητικές μου αντιλήψεις. Έπρεπε μολαταύτα ν' απορρίψω όλες τις προτάσεις και τα σχέδια που μου στέλνανε οι οπαδοί μου και που τα περισσότερα από αυτά είχαν χαραγμένο τον αγκυλωτό σταυρό καταμεσής, φόντο, στην παλιά σημαία. Εγώ πάλι σαν αρχηγός, δεν ήθελα να επιβάλλω την δική μου άποψη γιατί μπορεί κανένας άλλος να είχε κάτι το ίδιο καλό ή και καλύτερο να μου προτείνει.
Πραγματικά, ένας οδοντογιατρός απ' το Στάνμπεργκ μου υπέβαλλε ένα σχέδιο που δεν ήταν διόλου κακό, που πλησίαζε σχεδόν το δικό μου και που είχε ένα μόνο ελάττωμα: ο αγκυλωτός σταυρός είχε στο κέντρο του, εκεί που τσάκιζαν οι πλευρές έναν άσπρο κύκλο. Εγώ ο ίδιος ύστερα από αναρίθμητες δοκιμές κατέληξα σ' ενα οριστικό σχήμα: άσπρος κύκλος μέσα σε φόντο κόκκινο κι ένας μαύρος αγκυλωτός σταυρός στη μέση του κύκλου. Πολλές προσπάθειες χρειάστηκαν ακόμη για να καταλήξουμε οριστικά για το μέγεθος που θάχει η σημαία ή ο άσπρος κύκλος καθώς και για το πάχος, του αγκυλωτού σταυρού. Και το πράγμα έμεινε έτσι. Με το ίδιο πνεύμα παραγγείλαμε αμέσως περιβραχιόνια για τους άντρες της υπηρεσίας τάξεως μέσα στις αίθουσες συγκεντρώσεων: μια κόκκινη κορδέλα που πάνω της φιγουράριζε ο άσπρος κύκλος με τον μαύρο αγκυλωτό σταυρό.
Το έμβλημα του κόμματος χαράχθηκε στις ίδιες γραμμές: άσπρος κύκλος σε φόντο κόκκινο με τον αγκυλωτό σταρό καταμεσής του. Ένας χρυσοχόος από το Μόναχο, ο Φους έφτιαξε πρώτος το ολόχρυσο σήμα μας, που από τότε διατηρήθηκε σαν κειμήλιο.
Στα τέλη του καλοκαιριού του 1920, η καινούρια σημαία μας παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά στο κοινό. Ταίριαζε απόλυτα στο νεαρό μας κίνημα. Ήταν νέα και καινούρια όπως κι εκείνο. Κανείς δεν την είχε ακόμα δει κι υψώθηκε σαν δάδα αναμμένη. Νοιώσαμε κι εμείς οι ίδιοι μια χαρά παιδιάστικη να μας πλημμυρίζει, όταν μια πιστή συντρόφισσα του κόμματος μας έφτιαξε την πρώτη σημαία μας και μας την παρέδωσε. Λίγους μήνες αργότερα είχαμε περίπου μισή δωδεκάδα σημαίες ενώ τα περιβραχιόνια με το καινούριο σύμβολο στα μπράτσα των ανδρών μας αύξαιναν διαρκώς.
Ήταν στ' αλήθεια ένα σύμβολο ! Όχι μόνο επειδή τα μοναδικά του χρώματα, που όλοι τα αγαπούσαμε ολόψυχα και που άλλοτε είχαν προσδώσει τόσες τιμές στον γερμανικό λαό, μαρτυρούσαν τον σεβασμό μας στο παρελθόν, αλλά και γιατί ήταν ακόμα η πιο σωστή, η πιο πετυχημένη απεικόνιση των προθέσεων του κινήματος μας. Σαν Εθνικοσοσιαλιστές,βλέπαμε την σημαία μας να 'ναι η προσωποποίηση του προγράμματος μας. Το κόκκινο συμβόλιζε την κοινωνική τοποθέτηση μας,το λευκό την εθνικιστική μας ιδέα. Ο αγκυλωτός,τον αγώνα για τον θρίαμβο των Αρίων κι ακόμη την συμβολοποίηση της θεωρίας για την παραγωγική εργασία, μιας θεωρίας που ήταν και θα έμενε για πάντα αντισημιτική.
Δυο χρόνια αργότερα, όταν η υπηρεσία μας για την τάξη εξελίχθηκε σε μαχητική ομάδα περιλαμβάνοντας χιλιάδες άνδρες, στάθηκε αναγκαίο να δώσουμε σ' αυτή την οργάνωση μάχης ένα ιδιαίτερο σύμβολο νίκης: ένα λάβαρο.Εγώ ο ίδιος το χάραξα κι εμπιστεύθηκα την κατασκευή του σε ένα παλιό και πιστό φίλο του κόμματος, στον τεχνίτη – χρυσοχόο Γκαχρ. Από τότε αυτό το λάβαρο αποτελεί το έμβλημα του μάχιμου Εθνικοσοσιαλισμού.
Adolf Hitler, Mein Kampf (Η μάχη ενάντια στο κόκκινο μέτωπο, β΄τόμος)
Yψώστε τα λάβαρα ξανά , για την φυλή, για την Ευρώπη, για τον πολιτισμό μας, για τις πατρίδες μας ! Heil Hitler ! Sieg heil !
