Η Γερμανία του Χίτλερ πολεμούσε για την Ευρώπη

Στο μεταξύ οι Ρώσοι έχουν ξαναρχίσει τους τρομερούς τους βομβαρδισμούς. Ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ και με νανούριζε η δόνηση του κτιρίου κάθε φορά που έπεφταν βλήματα μεγάλου βεληνεκούς που έριχναν οι σοβιετικοί, σκεφτόμουν το παράλογο της κατάστασης, από την πλευρά των συμφερόντων που παίζονταν. Τα κανόνια που μας σφυροκοπούσαν ήταν αμερικάνικα, εφόσον οι γιάνκηδες είχαν εξοπλίσει τους Ρώσους με το μεγαλύτερο μέρος του υλικού τους. Οι Άγγλοι ήταν επίσης σύμμαχοι των κομμουνιστών. Μήπως η Ρωσία ήταν μια δημοκρατία, όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία; Η Γερμανία υπερασπιζόταν τις διεθνείς αξίες του δυτικού πολιτισμό, βαθιά ριζωμένες στην ψυχή εκείνων των δυο λαών, Αγγλία και Αμερική, που συμμαχώντας με τον διάβολο θα είχαν ίσως καταστρέψει τον καλύτερο υπερασπιστή του δυτικού πολιτισμού, αλλά ταυτόχρονα, θα είχαν υπογράψει μακροχρόνια και την δική τους θανατική ποινή.

Miguel Ezquerra, Πεθαίνοντας στο Βερολίνο, εκδόσεις Λόγχη

Ο Robert Brasillach, ο Γάλλος συγγραφέας και ποιητής που εκτελέστηκε από τους δημοκράτες στις 6 Φεβρουαρίου του 1945, είχε επίσης διαπιστώσει ακριβώς τα ίδια με τον εθελοντή από την Ισπανία:

''Ποιος ξέρει, ίσως υπάρχουν ακόμη λογικοί Άγγλοι που να καταλαβαίνουν ότι ο γερμανικός στρατός μάχεται για ολόκληρη την Ευρώπη, κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο ακόμα και για τον ίδιο τον Αγγλικό Λαό. Αυτοί οι καλοπροαίρετοι Άγγλοι, αν μπορεί να έχει κάποια έννοια το πλησίασμα των δύο θέσεων, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα εμπρός στην αυτοκαταστροφική τρέλα των κυβερνητών τους, οι οποίοι δια πυρός και σιδήρου προσπαθούν να παραδώσουν τον πολιτισμό του Racine, του Shakespeare, του Dante και του Goethe στις μογγολικές ορδές τις φανατισμένες από το επαναστατικό και ιουδαϊκό αλκοόλ. Ιδού το ασυγχώρητο παραλήρημα της Αγγλίας''.

Ο μεγάλος ποιητής Ezra Pound, που επίσης διώχτηκε από τους νικητές και έμεινε κλεισμένος για 13 έτη σε ψυχιατρείο επειδή κατά την εξέλιξη του πολέμου έλεγε την αλήθεια:

''Ο εχθρός είναι το κεφάλαιο. Ο εχθρός σας είναι το κεφάλαιο, το διεθνές κεφάλαιο και ο δανεισμός. Ο εχθρός σας δεν είναι η Γερμανία, ο εχθρός σας είναι τα κεφαλαιοδάνεια. Και θα ήταν προτιμότερο για σας να μολυνθείτε από τύφο, δυσεντερία ή από τη νόσο του Bright από το να κυριευτείτε απ’ αυτή την τύφλωση που σας εμποδίζει απ’ το να καταλάβετε πως υπονομεύεστε και πως καταστρέφεστε. Ο μεγάλος Εβραίος είναι τόσο συνδεδεμένος μ’ αυτό το κεφάλαιο που κανείς δεν είναι ικανός να διαταράξει αυτόν τον δεσμό''.

Ομοίως κι ο νομπελίστας Νορβηγός λογοτέχνης Κνουτ Χάμσουν, που επίσης κυνηγήθηκε από τους νικητές:

«Νορβηγοί ρίξ­τε τα όπλα σας και πηγαίνετε σπίτι. Οι Γερμανοί πο­λεμούν για όλους εμάς και γκρεμίζουν την τυραν­νία της Αγγλίας που στέκεται από πάνω μας».

Λίγα χρόνια αργότερα θα καταγράψει την απόλυτη αλήθεια:

«Σε έναν αιώνα τα ονόματά σας δικαστές θα έχουν ξεχασθεί. Μα το όνομα του Brasillach ποτέ.»

Όταν ο Αμερικανός στρατηγός George Patton αντιλήφθηκε την πραγματικότητα, ήταν πλέον αργά:

"H δυσκολία να κατανοήσουμε τους Pώσους οφείλεται στο ότι δεν λαμβάνουμε υπόψη το ότι δεν είναι Eυρωπαίοι αλλά Aσιάτες, ως εκ τούτου σκέφτονται ύπουλα (...) στην πραγματικότητα δεν έχω καμιά επιθυμία να καταλάβω οτιδήποτε για τους Pώσους, πέρα από το πόσο μολύβι ή σίδερο χρειάζεται για να τους σκοτώσω. (...) είναι μπάσταρδοι, βάρβαροι και παθολογικοί μπεκρήδες."

http://meineehreheissttreue.blogspot.gr/

David Irving - Η Διαθήκη του Αδόλφου Χίτλερ

Ενώ οι τσιμεντένιες δοκοί δονούνταν κάτω από τις εκρήξεις των ρωσικών οβίδων, κάλεσε την νεότερη από τις γραμματείς του τη χήρα Traudl Junge. Για ένα διάστημα στεκόταν στη συνηθισμένη του θέση στη μέση του τραπεζιού, γέρνοντας πάνω στον άδειο τώρα από χάρτες τραπέζι, ακουμπώντας με τα δυο του χέρια και κοιτάζοντας το σημειωματάριο στενογραφίας της. Ξαφνικά φώναξε: ''Η Πολιτική Διαθήκη μου'' κι άρχισε να υπαγορεύει, χωρίς σημειώσεις, ένα κείμενο μισό απολογητικό και μισό θριαμβικό παιάνα για τα κατορθώματα των γενναίων στρατευμάτων του. 

''Με την θυσία των στρατιωτών μας και την δική μου συναδέλφωση μαζί τους μέχρι θανάτου, έχουμε σπείρει τον σπόρο που κάποια μέρα στην ιστορία της Γερμανίας θα ανθίσει, σε μια ένδοξη αναγέννηση του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος, δημιουργώντας έτσι ένα αληθινά ενωμένο έθνος''.

Ακόμη κι έτσι υπαγορευμένο, κάτω από πίεση και χωρίς σημειώσεις, το έγγραφο δεν πρόδιδε, τουλάχιστον ως προς την σύνταξη αι την δομή του, κανένα ίχνος διανοητικής ανισορροπίας. Ο Χίτλερ διέγραφε επίσημα από το Κόμμα τον Γκαίρινγκ και τον Χίμλερ και διόριζε τον Νταίνιτς διάδοχό του. Επίσης διέγραφε τον Speer. Ο στρατάρχης Sconer ''ο  μόνος άνδρας που έλαμψε ως αληθινός πολέμαρχος σε ολόκληρο το Ανατολικό Μέτωπο''. Όπως είχε πει βαριαναστενάζοντας μια μέρα πριν ο Χίτλερ – διοριζόταν Ανώτατος Διοικητής του Γερμανικού Στρατού. 

Ήταν περίπου 2 π.μ. της 29ης Απριλίου 1945. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός θα ακολουθούσε  κι αυτό ήταν η εισαγωγή της προσωπικής διαθήκης του Χίτλερ, το έγγραφο που τώρα υπαγόρευε. 

''Στην διάρκεια των χρόνων του αγώνα μου πίστευα ότι δεν έπρεπε να δεσμευτώ με γάμο. Αλλά τώρα, καθώς η ώρα του θανάτου μου πλησιάζει, αποφάσισα να πάρω ως σύζυγό μου τη γυναίκα που ήρθε σε αυτήν την πόλη όταν ήταν κυριολεκτικά ήδη πολιορκημένη, μετά από μακρόχρονη αληθινή φιλία, για να συνδέσει τη μοίρα της με την δική μου. Είναι δική της επιθυμία μα με ακολουθήσει στον θάνατο ως σύζυγος μου. Αυτός είναι ο ελάχιστος φόρος για όλα όσα δεν μπόρεσα να της προσφέρω εξαιτίας του έργου μου για λογαριασμό του λαού μου''. 

Ο Χίτλερ κληροδότησε τα υπάρχοντά του στο Κόμμα ή αν αυτό δεν υπήρχε, στο κράτος. Με ξεκάθαρο ρεαλισμό πρόσθετε πως ακόμη κι αν αυτό το κράτος είχε καταστραφεί, ''περαιτέρω διαθέσεις από μέρους μου θα έμοιαζαν περιττές''. 

[...] Γύρω στις 4 π.μ. η frau Junge είχε τελειώσει την δαχτυλογράφηση της διαθήκης εις τριπλούν (ο αρχηγός ήθελε να είναι βέβαιος ότι ένα αντίγραφο θα έφτανε στον έξω κόσμο).

David Irving, Ο πόλεμος του Χίτλερ, Εκδόσεις Γκοβόστη

''Σήκωσα ψηλά το βιβλίο και την πένα, έλεγξα τα δάχτυλα μου, τίναξα τα χέρια μου ώστε να τραβηχτούν τα μανίκια του σακακιού μου για να φαίνονται καλά οι χειροπέδες και πέρασα την πόρτα κρατώντας το βιβλίο στο ύψος των ώμων μου. Ξέσπασε μια έξαλλη θύελλα από φλας.  Η παράξενη φωτογραφική ευκαιρία συνεχίστηκε για είκοσι με είκοσι πέντε λεπτά, ενώ εγώ απαντούσα σε ερωτήσεις που μου έκαναν οι δημοσιογράφοι. Προσπαθούσα να κρατήσω το βιβλίο με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργεί μια ενιαία εικόνα με τα χέρια και το πρόσωπο μου, θέλοντας να μεταδώσω ένα μήνυμα: Η Αυστρία φυλακίζει τους ιστορικούς επειδή δεκαεπτά χρόνια νωρίτερα εξέφρασαν αθέμιτες απόψεις για τον πόλεμο του Χίτλερ''.  

David Irving Πίσω απ' τα σίδερα, πολιτικός κρατούμενος στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, εκδόσεις Γκοβόστη

1940 - 1941 Η Κρήτη οικόπεδο των Άγγλων

Μελετώντας συγκριτικά την ιστορία για την Μάχη της Κρήτης (20- 31 Μαϊου 1941) και τα όσα έχουν καταγράψει ο Τσώρτσιλ, ο Ρεημόν Καρτιέ και ο Γιόζεφ Γκαίμπελς στο ημερολόγιο του, αυτό που μας κάνει εντύπωση είναι ότι πουθενά δεν αναφέρονται οι Κρητικοί και η ηρωική αντίσταση τους. Η μάχη της Κρήτης έγινε πολύ απλά γιατί ήταν ένα στρατηγικό σημείο πολύ σημαντικό για τους Άγγλους το οποίο μάλιστα είχαν καταλάβει δυο μέρες αφότου ο Μουσολίνι επιτέθηκε στην Ελλάδα και ενώ ο Χίτλερ δεν επιθυμούσε καμιά ανάμειξη στα Βαλκάνια πράγμα που ο Τσώρτσιλ παραδέχεται στην ιστορία του. Αξίζει λοιπόν να δούμε αυτά τα ιστορικά στοιχεία συγκριτικά ώστε να κατανοήσουμε επιτέλους ότι στην Κρήτη δεν πολεμούσαν Κρητικοί αλλά Άγγλοι, Νεοζηλανδοί και Αυστραλοί εναντίον Γερμανών. Ο Χίτλερ στην πολιτική του διαθήκη σημειώνει κάτι πάρα πολύ σημαντικό: 

''Υποχρεωθήκαμε να στείλουμε στο βαλκανικό μέτωπο μερικές από τις καλύτερες μεραρχίες μας. Και συνεπεία αυτού του γεγονότος υποχρεωθήκαμε να καταλάβουμε μεγάλες περιοχές όπου, αν δεν είχε υπάρξει η ανόητη αυτή επίδειξη εκ μέρους των Ιταλών, η παρουσία των στρατευμάτων μας θα ήταν απόλυτα περιττή. Τα Βαλκανικά κράτη θα ήταν απόλυτα ικανοποιημένα, αν τους επιτρεπόταν να διατηρήσουν στάση ευνοϊκής ουδετερότητας απέναντι μας. Όσο για τους αλεξιπτωτιστές μας, θα προτιμούσα να τους είχα εξαπολύσει εναντίον του Γιβραλτάρ παρά εναντίον της Κορίνθου ή της Κρήτης!''

Όταν ο Χίτλερ έμαθε για την επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδος επισκέφθηκε αμέσως στην Φλωρεντία τον Μουσολίνι χωρίς να προλάβει να αλλάξει τίποτα. Ο Καρτιέ γράφει τα εξής:

''Στον Μουσολίνι γράφει ένα πολύ μεγάλο γράμμα, που εκφράζει την λύπη του γιατί έφθασε πολύ αργά στην Φλωρεντία. Οι μεμψιμοιρίες για ότι έγινε στο παρελθόν είναι περιττές και είναι αποφασισμένος λέει να εξουδετερώσει τον αγγλικό κίνδυνο στην Ελλάδα...'' (σελ 245 α΄τόμος)

Ρεημόν Καρτιέ

Έγραψε το βιβλίο ''Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου''

Λίγο πιο κάτω αναφέρει τους πραγματικούς σκοπούς του Τσώρτσιλ: ''Ο Τσώρτσιλ όμως κάνει ένα όνειρο. Ποτισμένος από την ιστορία βλέπει στην Ελλάδα το αντίστοιχο της Πορτογαλίας κατά την διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων, την μικρή ηπειρωτική εξέδρα, όπου χάρη στην κυριαρχία των θαλασσών, η Αγγλία θα μπορέσει να αγκιστρωθεί και απ' όπου θα ξεκινήσει για να επανακτήσει την Ευρώπη.'' (σελ. 255 α' τόμος)

Αυτό δεν είναι φυσικά κάτι που το αρνείται ο Τσώρτσιλ: ''Θα έπρεπε τέλος να επιχειρήσουμε να σχηματίσουμε μέτωπο εναντίον των Γερμανών στα Βαλκάνια. Και όλα αυτά επί πολύ καιρό ήμασταν υποχρεωμένοι να τα κάνουμε ολομόναχοι''. (σελ. 205 β' τόμος)

Στην σελίδα 283 του β' τόμου ο Τσώρτσιλ παραθέτει ακριβώς την ίδια πρόθεση προς τον Ίντεν με ημερομηνία 28 Φεβρουαρίου 1941: ''Ελάβαμε την σοβαρή και τολμηρή απόφαση να υποστηρίξουμε τους Έλληνες και να δημιουργήσουμε ένα βαλκανικό μέτωπο''. Στην σελίδα 288 ο Τσώρτσιλ παραθέτει το μήνυμα του και πάλι προς τον Ίντεν στις 6 Μαρτίου 1941: ''Εκάναμε ότι μπορούσαμε για να σχηματίσουμε ένα βαλκανικό συνασπισμό εναντίον της Γερμανίας....Η απώλεια της Ελλάδος και των Βαλκανίων δεν θα αποτελούσε τρομερή καταστροφή για εμάς με την προϋπόθεση πως η Τουρκία θα παραμείνη ουδέτερη.'' 

Όμως στην σελίδα 359 στο κεφάλαιο που αναφέρεται για το μέτωπο Ρόμμελ – Τόμπρουκ ο Τσώρτσιλ ομολογεί πόσο ενδιαφερόταν για τα Βαλκάνια και την Ελλάδα: ''Το μέτωπο μας στην έρημο ήταν το κλειδί από το οποίο εξηρτώντο όλα τα άλλα, και κανείς δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να το χάσουμε ή να το διακινδυνεύσουμε για να βοηθήσουμε την Ελλάδα ή οποιονδήποτε άλλο στα Βαλκάνια''.

Ο Αμερικανός στρατηγός Α. C. Smith ομολογεί την μεγάλη αλήθεια σχετικά με την ''βοήθεια'' των Άγγλων προς την Ελλάδα: ''Όταν η Ελλάδα δέχθηκε επίθεση από την Ιταλία στις 28 Οκτωβρίου 1940, δεν ζήτησε καμία βοήθεια από τη Μεγάλη Βρετανία, για το φόβο του να μη δώσουν στον Χίτλερ αφορμή για τη γερμανική επέμβαση. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί κατέλαβαν την Κρήτη και τη Λήμνο, τρεις ημέρες αργότερα, βελτιώνοντας έτσι τη στρατηγική τους θέση στην ανατολική Μεσόγειο.''

Ο Τσώρτσιλ δεν αποκρύπτει τίποτα από τα παραπάνω σχετικά με την Κρήτη στην ιστορία την οποία κατέγραψε: 

''Υπήρχε η ΚΡΗΤΗ ! Αμέσως αντιληφθήκαμε την μεγάλη σημασία της στρατηγικής της θέσεως. Δεν έπρεπε να επιτρέψουμε στους Ιταλούς να την καταλάβουν. Έπρεπε να φτάσουμε εκεί πρώτοι και αμέσως''.  Εν συνεχεία ο Τσώρτσιλ παραθέτει το τηλεγράφημα που έστειλε στον Ήντεν στις 29 Οκτωβρίου 1940: 

'' Εδώ είμαστε όλοι πεπεισμένοι πως πρέπει να αναλάβουμε προσπάθεια να εγκατασταθούμε στην Κρήτη και πως για το πολύτιμο αυτό αποτέλεσμα αξίζει να διακινδυνεύσουμε''.  Και μετά την αναφορά αυτή εξιστορεί: ''Δυο ημέρες αργότερα, ύστερα από πρόσκληση της ελληνικής κυβερνήσεως, τα στρατεύματα μας κατέλαβαν το λιμάνι της Σούδας, το καλύτερο λιμάνι της Κρήτης''. (σελ 146 β' τόμος) Ο Σμιθ ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δεν ζήτησε βοήθεια ενώ ο Τσώρτσιλ ότι ζήτησε.

Στην σελίδα 150 του β' τόμου ο Τσώρτσιλ κλαψουρίζει: ''Η ιστορία του κόλπου της Σούδας είναι θλιβερή. Το 1941 η κατάσταση έγινε δραματική....Εξακολουθώ ωστόσο να εκπλήσσομαι που δεν καταφέραμε να μετατρέψουμε τον κόλπο της Σούδας σε αμφίβια ακρόπολη, της οποίας η Κρήτη ολόκληρη θα ήταν το οχυρό. Τα είχαμε όλα προβλέψει, σε όλα είχαμε μείνει σύμφωνοι και είχε γίνει πολύ καλή δουλειά. Στην πράξη όλα όμως αυτά ήταν ημίμετρα. Δεν θα αργούσαμε να πληρώσουμε τις ελλείψεις μας''.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί και η πληροφορία που μας παρέχει ο Τσώρτσιλ στην σελ 227 του β' τόμου σχετικά με τις πληροφορίες που έδωσε ο Ρίμπεντροπ, Υπουργός Εξωτερικών του Γ΄Ράιχ προς την Μόσχα στις 7 Ιανουαρίου 1941: 

''Τα στρατιωτικά μέτρα που λαμβάνουμε τώρα έχουν ως αποκλειστικό σκοπό να εμποδίσουν τους Βρετανούς να εγκατασταθούν στην Ελλάδα, και δεν έχουν στόχο κανένα από τα Βαλκανικά κράτη, περιλαμβανομένης και της Τουρκίας.'' 

Αυτός ο παρανοϊκός εγκληματίας και διορισμένος πρωθυπουργός της ''προστάτιδος του σιωνισμού'' όπως αποκαλεί την Αγγλία ο Ρεημόν Καρτιέ (σελ 278 α' τόμος) είχε δώσει εντολή στον Ουέηβελ  στις 12 Φεβρουαρίου του 1941: 

''Σε περίπτωση που θα είναι αδύνατον να φτάσετε σε ικανοποιητική συμφωνία με τις ελληνικές στρατιωτικές αρχές και να καταστρώσετε ένα πρακτικό πολεμικό σχέδιο, θα πρέπει τότε να προσπαθήσουμε να περισώσουμε ότι περισσότερο μπορούμε από την καταστροφή. Με κάθε θυσία θα πρέπει να κρατήσουμε την Κρήτη και να καταλάβουμε όλα τα ελληνικά νησιά που θα είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν ως στρατιωτικές βάσεις.''

Άντονι Ίντεν, Υπουργός Εξωτερικών 1940-1945 

Με λίγα λόγια ο Τσώρτσιλ επιθυμούσε κατάκτηση της Ελλάδος αν μιλήσουμε όπως ακριβώς μιλούν οι αντιναζί περί κατακτήσεως της Ελλάδος από τον Χίτλερ.  Η Κρήτη ενδιέφερε μόνο στρατηγικά τους Άγγλους σε σχέση με τις δυνατότητες που τους παρείχε για επιθέσεις κατά των Γερμανών κι όχι γιατί υπερασπίζονταν την Ελλάδα. Ο Τσώρτσιλ δεν αποκρύπτει τίποτα : 

'' Και δεν μπορούσαμε να αγνοήσουμε την δράση επιφάνειας του ιταλικού στόλου. Αυτόν θα μπορούσαμε να τον αντιμετωπίσουμε με τα θωρηκτά μας που ευρίσκοντο στον λιμένα της Σούδας, στην Κρήτη, με συνέπεια όμως να εξασθενήσουμε τον στόλο μας αντιτορπιλικών συνοδείας νηοπομπών και να αφήσουμε σχεδόν απρόστατευτη την γραμμή ανεφοδιασμού της Κυρηναϊκής. Όλα αυτά πάλι θα ηύξαναν την πίεση στην Μάλτα... Η Ρόδος και η Κάρπαθος, με τα πολύτιμα αεροδρόμια τόσο κοντά στην Κρήτη, αποτελούσαν θέσεις κλειδιά.'' (σελ 283 β' τόμος)

Το τριακοστό πρώτο κεφάλαιο με τίτλο ''Η Κρήτη – το προοίμιο'' το ξεκινά ο Τσώρτσιλ με τα ακόλουθα σχόλια: ''Η στρατηγική σημασία της Κρήτης για όλες μας τις επιχειρήσεις στην Μεσόγειο απεδείχθη ήδη με επιχειρήματα και από τα ίδια τα γεγονότα. Τα βρετανικά πλοία που εστάθμευσαν στον κόλπο της Σούδας, ή που μπορούσαν να ανεφοδιασθούν εκεί σε πετρέλαιο, αποτελούσαν μεγάλη προστασία για την Μάλτα. Αν υπερασπίζαμε καλώς την βάση μας στην Κρήτη εναντίον των αεροπορικών επιθέσεων, η θαλάσσια υπεροχή μας θα έφερνε άριστα αποτελέσματα και θα εμπόδιζε κάθε εχθρική εκστρατεία από την θάλασσα''. (σελ 407 β' τόμος) 

Στις 3 Μαϊου του 1941 ο Τσώρτσιλ απευθύνεται στον πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας: ''Η νικηφόρος άμυνα της Κρήτης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες για την ασφάλεια της Αιγύπτου''.  

Τι ίσχυε όμως για την Γερμανία στο ζήτημα της Ελλάδος; Ποια η αιτία επιθέσεως της Γερμανίας κατά της Ελλάδος; Ή για να είμαστε ακριβείς: ήταν επίθεση του Γ' Ράιχ κατά της Ελλάδος ή όχι; Ο Τσώρτσιλ και πάλι θα δώσει την απάντηση στην σελίδα 350 του β΄τόμου:

''Στην ευρωπαϊκή ήπειρο η Γερμανία δεν είχε πια στην πράξη κανέναν σημαντικό αντίπαλο, εκτός από τις βρετανικές δυνάμεις που παρέμεναν στην Ελλάδα. Θα κατέπνιγε κάθε απόπειρα της Αγγλίας να αποβιβασθή ή να εγκατασταθεί στην ήπειρο αυτή. Δεν θα ανεχόταν επομένως να διατηρηθούν αγγλικά στρατεύματα στην Ελλάδα. Το ελληνικό ζήτημα ήταν δευτερευούσης σημασίας, πιθανόν όμως να καθίστατο αναγκαία μια γερμανική προώθηση προς την Ελλάδα η οποία θα παρείχε πολύτιμες θέσεις για μεταγενέστερες επιχειρήσεις.''. Ενώ στην σελίδα 351 συνεχίζει: ''Η Γερμανία εξάλλου υποχρεώθηκε να συνάψει στενές σχέσεις με την Βουλγαρία γα να αποκτήσει βάσεις από τις οποίες να μπορεί να δράσει για την εκδίωξη των Βρετανών από την Ελλάδα.''.

Τα καλύτερα όμως ο Τσώρτσιλ τα προσφέρει στον αναγνώστη στις τελευταίες σελίδες που εξιστορεί την μάχη της Κρήτης. Εδώ μπορούν να βγουν πολλά χρήσιμα συμπεράσματα για τους Γερμανούς και τα όσα μας έχουν μάθει για αυτούς εδώ και 71 έτη. Στις 27 Μαϊου ο Τσώρτσιλ απευθύνεται στους Αρχιστρατήγους της Μέσης Ανατολής:

''Η νίκη στην Κρήτη είναι σημαντική για την καμπή αυτή του πολέμου. Εξακολουθήστε να ρίχνετε στο νησί κάθε δυνατή ενίσχυση και βοήθεια.'' Την νύχτα όμως μάθαμε ότι έπρεπε να εγκαταλείψουμε κάθε ελπίδα.

27 Μαϊου 1941 στρατηγός Ουέηβελ προς Τσώρτσιλ:

''Φοβούμαι πως η κατάσταση στην Κρήτη είναι πολύ σοβαρή. Το μέτωπο των Χανίων κατέρρευσε, ο κόλπος της Σούδας δεν μπορεί πλέον να καλυφθεί παρά για 24 το πολύ ώρες κι αυτό δεν είναι σίγουρο. Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να φτάσουν ενισχύσεις. [...] Φοβούμαι ότι πρέπει να παραδεχθούμε πως δεν μπορούμε πια να κρατήσουμε την Κρήτη και πως τα στρατεύματα μας πρέπει να αποσυρθούν όσο είναι αυτό δυνατόν. Δεν κατορθώσαμε να σηκώσουμε το βάρος αεροπορικών επιθέσεων, που η ένταση τους ξεπερνάει ότι αντιμετωπίσαμε ως τώρα, και οι οποίες, λόγω των σημερινών συνθηκών, δεν συνάντησαν στην πράξη καμία αντίδραση''. (σελ 424 – 425 β' τόμος)

''Έμειναν διασκορπισμένοι σε όλη την Κρήτη λίγο περισσότεροι από 5.000 άνδρες των αγγλικών και αυτοκρατορικών δυνάμεων και ο στρατηγός Ουέηβελ τους επέτρεψε να συνθηκολογήσουν. Αλλά πολλοί από αυτούς διασκορπίστηκαν στα ορεινά του νησιού, που έχει μήκος περισσότερα από 250 χιλιόμετρα. Αυτοί οι άνδρες όπως και οι Έλληνες στρατιώτες βοηθήθηκαν από τους Κρήτες χωρικούς που τιμωρούντο σκληρά όταν ο εχθρός τους ανακάλυπτε. Βάρβαρα αντίποινα επεβάλλοντο χωρίς διάκριση στους αθώους και ηρωικούς αυτούς χωρικούς , που τουφεκίζοντο κατά δεκάδες''. (σελ 428 β' τόμος)

Καμιά λοιπόν αντίσταση δεν έγινε από τους Κρητικούς, εκτός κι αν θεωρείται αντίσταση να φυγαδεύεις τους στρατιώτες που είχαν καταλάβει το έδαφος σου πολύ πριν έρθουν οι Γερμανοί στρατιώτες να τους εκδιώξουν. Την 8η Μαϊου του 1945 το Γ΄Ράιχ έχει πέσει. Στην Ευρώπη πουθενά δεν υπάρχει γερμανικός στρατός. Πουθενά; Όχι ακριβώς! Υπάρχει μόνο στην Κρήτη! Η σβάστικα συνεχίζει να κυματίζει στην Κρήτη και η κυκλοφορία απαγορεύεται. Στις 23 Μαϊου παραδίνουν τα όπλα τους στους Άγγλους και επιβιβάζονται σε πλοία αποχωρώντας από την Κρήτη, το τελευταίο ευρωπαϊκό έδαφος που εγκατέλειψαν οι Γερμανοί. Αυτή ήταν η ηρωική αντίσταση της Κρήτης !

Ο Ρεημόν Καρτιέ παραθέτει τις απώλειες των Άγγλων:

1.742 νεκροί

1.747 τραυματίες

11.893 αιχμάλωτοι

Το Ναυτικό θρηνεί 1.828 νεκρούς. Η καταστροφή του πολεμικού ναυτικού υπήρξε τρομερή: 9 πολεμικά βυθισμένα κι από αυτά 3 καταδρομικά, 15 πολεμικά με βαριές ζημιές κι απ' αυτά 3 θωρηκτά και 1 αεροπλανοφόρο. (σελ 289 α΄τόμος)

Για να φτάσουμε όμως μέχρι εδώ απορρίφθηκαν οι προτάσεις ειρήνης των Γερμανών οι οποίες ήταν συμφέρουσες για την Ελλάδα γιατί έτσι επιθυμούσε ο βασιλεύς Γεώργιος Β' ο οποίος διέφυγε από την Κρήτη με κάλυψη των Άγγλων μαζί με τον Άγγλο πρέσβη στην Αλεξάνδρεια, όπως καταγράφει ο ίδιος ο Τσώρτσιλ στην σελίδα 428 του β' τόμου. Ο Γεώργιος Β' είχε κάνει καλά την δουλειά του. Είχε συναινέσει να εμπλακεί η Ελλάδα σε έναν πόλεμο που εξυπηρετούσε άμεσα μόνο την Αγγλία. Ο Καρτιέ αναφέρει ότι η αιτία επιθέσεως της Ιταλίας κατά της Ελλάδος ήταν η συνωμοσία Ελλάδος - Αγγλίας:

''Η Ιταλία καταγγέλλει τη συνωμοσία της Ελλάδος με την Αγγλία και για να θέσει τέρμα σ' αυτήν, απαιτεί να καταλάβει τα εδάφη που θα υποδείξει. Η ελληνική κυβέρνηση έχει προθεσμία τριών ωρών για να αποφασίσει''. (σελ 242 α΄τόμος)


O Nτούτσε δεν είχε άδικο:

''Ο Ιωάννης Μεταξάς είς συνέντευξιν του την 1ην Μαϊου 1940 προς την αγγλικήν εφημερίδα ''Daily Telegraph'' – φυλασσόμενη είς τα αρχεία του Φόρεϊν Όφφις – είχε δηλώσει τα εξής:


''Είμεθα ουδέτεροι εφ' όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι έτοιμη να συμμετάσχη στην άμυνα αυτή, που είναι και άμυνα της ιδίας αυτής ακεραιότητος. Αλλά, η Αγγλία πρέπει να της δώση τη δυνατότητα να πολεμήση...''.

''Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι''.

(Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστη», τόμος Δ’ σελ. 77)

Περισσότερα για όλα αυτά εδώ

Για την μάχη της Κρήτης τα όσα καταγράφει ο Γιόζεφ Γκαίμπελς μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Ρόχους Μις, ο σωματοφύλακας του Χίτλερ στο MEGA

Αποσπάσματα από συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο σωματοφύλακας του Αδόλφου Χίτλερ, Ρόχους Μις, στο MEGA  και την εκπομπή '''Εμπόλεμη ζώνη''.

- Πώς νιώσατε όταν γνωρίσατε τον Χίτλερ;

Μετά τον τραυματισμό μου δεν με έστειλαν πίσω στο μέτωπο. Ο αρχηγός του λόχου με πρότεινε για τη φρουρά του Χίτλερ. Ο αρχηγός του λόχου είπε «Εντάξει έχεις εκπληρώσει το καθήκον σου στον πόλεμο, θα πας κατευθείαν στον Φύρερ. Είσαι καλός, τίμιος στρατιώτης». Έτσι απλά λοιπόν πήγα στην Καγκελαρία. Δεν ήξερα πως έπρεπε να συμπεριφερθώ. Φοβόμουν, που θα ήμουν δίπλα στον Φύρερ. Μού είχαν δώσει ένα δωμάτιο κοντά στο διαμέρισμά του. Πήγα και την επόμενη μέρα κιόλας έπιασα δουλειά.

Ένας συνάδελφος μού επέστησε την προσοχή ότι ο Φύρερ μπορούσε να εμφανιστεί οποιαδήποτε στιγμή. «Εσύ θα κάνεις στην άκρη, μπορεί να σου απευθύνει το λόγο, μπορεί και όχι» μου είπε. Περίπου δώδεκα μέρες μετά ένας υποστράτηγος, μού έκανε κάποιες ερωτήσεις. Όταν τελειώσαμε ο υποστράτηγος σηκώθηκε, άνοιξα την πόρτα και ποιος ήταν εκεί; Ο Χίτλερ, που κρατούσε ένα γράμμα στο χέρι του και ήθελε να το δώσει στον υποστράτηγο. Το γράμμα αφορούσε διάφορες μετακινήσεις στρατευμάτων και ο Χίτλερ ρώτησε: από που είναι αυτός ο άντρας. Και ο υποστράτηγος απάντησε: από τη Σιλεσία.

Εγώ είχα τρακ, κοιτούσα τον Χίτλερ στα μάτια από μία απόσταση ενός μέτρου. Είπα κατάγομαι από το Όπελν. Και μού απάντησε: Μπορείτε να κάνετε τώρα αμέσως κάτι για μένα. Πάρτε αυτό το γράμμα και πηγαίνετε το στην αδερφή μου, στη Βιέννη. Κι εγώ έγινα αμέσως ο κλητήρας του. Δώδεκα μέρες μετά το διορισμό μου. Εκείνη την πρώτη φορά που είδα τον Χίτλερ, αμέσως σκέφτηκα ότι ήταν ένας κανονικός άνθρωπος, σαν όλους τους άλλους.

- Πώς γίνεται να λέτε ότι ήταν ένας κανονικός άνθρωπος όταν διέταξε όλα αυτά τα εγκλήματα;

Ο Χίτλερ δεν είχε πάει ποτέ σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αν ο Χίτλερ είχε επισκεφθεί ένα στρατόπεδο, θα είχε πάρει οπωσδήποτε κάποιον από μας μαζί του. Και μετά ο συνοδός του θα μας έλεγε ότι πήγαν εκεί και τι είδαν. Αλλά δεν πήγαμε ποτέ σε στρατόπεδο. Είναι πλέον γνωστό ότι υπήρχαν στρατόπεδα. Στη Βαυαρία κάποια στιγμή που είχα πάει σε ένα κέντρο αναψυχής, είδα ανθρώπους που μας έφερναν νερό στο θάλαμο και οι οποίοι ζούσαν σε παραπήγματα και ρώτησα έναν, γιατί είσαι εδώ και μου απάντησε, γιατί είμαι Μπίμπελφόρσερ (Bibelforscher, χριστιανική θρησκευτική οργάνωση), αν υπογράψω, θα μ’ αφήσουν να φύγουν, αλλά δεν υπογράφω. Δεν υπέγραφαν, όσοι ανήκαν σε τέτοιες χριστιανικές οργανώσεις. Και έμπαιναν στα στρατόπεδα, δεν υπήρχαν μόνο Εβραίοι στα στρατόπεδα.

- Νομίζετε ότι η ιστορία που έχει γραφτεί δεν είναι σωστή, δεν είναι δίκαιη;

Κάποια πράγματα τα έχουν αποκρύψει. Υπάρχουν πολλά στοιχεία στο ιστορικό μουσείο του Βερολίνου. Και θα βγουν στη δημοσιότητα το 2017. Δε τα δίνουν. Γιατί; Υπάρχουν και στην Ουάσινγκτον ντοκουμέντα. Στη δίκη της Νυρεμβέργης δε με ρώτησαν τίποτα για τα στρατόπεδα.

Δεν έχει σημασία αν η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Έζησα πέντε χρόνια με τον Χίτλερ. Δεν μπορώ να τον φανταστώ διαφορετικά. Εγώ τον έζησα από κοντά. Ήταν ένας κανονικός άνθρωπος.

Στη Μόσχα δεν με ρωτούσαν για τα στρατόπεδα. Το θέμα των ανακρίσεων ήταν πάντα, ότι στο καταφύγιο ήταν ο σωσίας και όχι ο ίδιος ο Χίτλερ. Λες ψέματα, λες ψέματα, έλεγαν συνέχεια και με βασάνιζαν.

- Περιγράψτε μας την ημέρα της αυτοκτονίας του Αδόλφου και της Εύα Χίτλερ.

Την τελευταία εβδομάδα επικρατούσε νεκρική σιγή, κανείς δεν είχε διάθεση. Όλοι μιλούσαμε ψιθυριστά. Ήταν σα να βρισκόμασταν σε έναν τάφο. Ήταν πολύ άσχημα. Ήταν η πτώση, το τέλος. Γνωρίζαμε οτι θα αυτοκτονούσε αλλά ζούσαμε συνεχώς αναβολές. Μέχρι που ο Μόνκε είπε ότι οι Ρώσοι είναι πια 400 μέτρα μακριά από την Καγκελαρία.

Ήμασταν ο επόμενος στόχος τους. Το μεσημέρι της 30ης Απριλίου 1945, εγώ ήμουν στον ασύρματο και ξαφνικά άκουσα τον Μπόρμαν, τον Λίνγκε, τον Γκιούνσε και κάποιον άλλον να μιλάνε. Εγώ πήγα λίγο πιο κει, ο Χίτλερ μπήκε στο γραφείο και ρώτησα τον Γκιούνσε, τι συμβαίνει και είπε «Ο Φύρερ μάς αποχαιρέτησε». Μας αποχαιρέτησε και περιμέναμε να συμβεί. Δεν ξέραμε τον τρόπο που θα συνέβαινε. Θα μπορούσαν να πυροβολήσουν ο ένας τον άλλον. Όταν τους είδα, το κεφάλι της Εύας ήταν γερμένο πάνω του. Ο Χίτλερ ήταν ξαπλωμένος στο πάτωμα. Ο Γκούνσε ήταν πλέον υπεύθυνος για να τον κάψει έξω από το καταφύγιο.

- Και σχετικά με την οικογένεια Γκέμπελς;

Η οικογένεια Γκέμπελς ήταν στο μπροστινό καταφύγιο. Η κυρία Γκέμπελς κατέβηκε και εντελώς ήρεμα προετοίμασε τα παιδιά για να πεθάνουν. Και για πρώτη φορά ήταν όλα ντυμένα στα λευκά, γιατί γενικώς φορούσαν διάφορα χρώματα. Στο πάνω καταφύγιο υπήρχαν άνθρωποι από το προσωπικό, δεν μπορούσε να κάνει κάτι μπροστά τους, έπρεπε να κατέβει κάτω.

Όταν ετοιμάστηκαν τα παιδιά, έγινε συζήτηση, προφανώς και για το θέμα των παιδιών, με τον δόκτωρα Νάουμαν, που ήταν ο εκπρόσωπος του Γκέμπελς.  Όταν ο Νάουμαν βγήκε έξω είπε ότι αν ήταν στο χέρι του Γκέμπελς τα παιδιά δεν θα ήταν εδώ.  Η κυρία Γκέμπελς ήθελε να πεθάνουν, εκείνη και τα παιδιά, μαζί με τον Χίτλερ. Ο Γκέμπελς όχι, δεν ήθελε να πεθάνουν τα παιδιά. Ήταν ένα δράμα. Η κυρία Ράιτς είπε «κυρία Γκέμπελς, αν θέλετε, εσείς μπορείτε να μείνετε εδώ, το καταλαβαίνω, αλλά τα παιδιά μπορώ εγώ να τα φυγαδεύσω». Η κυρία Γκέμπελς απάντησε όχι, τα παιδιά θα μείνουν εδώ.

- Τι ακριβώς σας έκαναν κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας σας;

Με χτυπούσαν, με ανάγκαζαν να μιλήσω, με μαστίγωναν μέχρι που μάτωνα και μετά μού έριχναν κρύο νερό, ήταν φοβερό. Με χτυπούσαν στο κεφάλι και έπεφτα με το πρόσωπο πάνω στον τοίχο, με έσερναν σε γραφεία και με μαστίγωναν. Με βασάνιζαν. Και μετά κατάφερα να στείλω ένα γράμμα μ’ έναν φρουρό στον υπουργό Μπέρια, πού τού έλεγα ότι θα με σκοτώσουν με τα βασανιστήρια και τον παρακάλεσα να δώσει διαταγή να με εκτελέσουν. Ήθελα να με εκτελέσουν. Δεν άντεχα άλλο. Όταν σε βασανίζουν είναι πολύ άσχημο.

-Αν κοιτάξετε πίσω τη ζωή σας, θα αλλάζατε κάτι;

Όχι, έκανα το καθήκον μου, να υπηρετήσω τον Χίτλερ και κατέβαλλα προσπάθεια να μην κάνω κάτι λάθος. Να τα κάνω όλα σωστά. Για αυτό και στο τέλος, στο καταφύγιο, ο διοικητής μου είπε, ότι έκανα πάντα καλά τη δουλειά μου και ότι πρέπει να φροντίσω να λειτουργήσουν όλα σωστά στο καταφύγιο και πήρα την ευθύνη του τηλεφωνικού κέντρου. Μου έδωσε αυτή τη θέση, γιατί πέντε χρόνια ήταν ευχαριστημένος μαζί μου, γιατί πάντα έκανα σωστά τη δουλειά μου.

Bέλγοι κι Ευρωπαίοι θυμηθείτε τον Leon Degrelle !

Χθες ημέρα κατά του ρατσισμού, σήμερα η νέα δολοφονική επίθεση των τζιχαντιστών στις Βρυξέλλες. 34 νεκροί και 200 τραυματίες!  Αυτή είναι η Ευρώπη της αναρχίας ! Αυτή είναι η Ευρώπη των νικητών ! Αυτή είναι η Δημοκρατία και ο φιλελευθερισμός ! Αυτά είναι τα πραγματικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τα εγκλήματα ενός ακήρυχτου ακόμα πολέμου! 
Πότε θα δικαστούν οι ένοχες δημοκρατικές κυβερνήσεις της μεταπολεμικής αντιφασιστικής εποχής;


Το Βέλγιο ήταν η πατρίδα του μεγάλου αξιωματικού των Waffen - SS, Leon Degrelle !  Ήταν ο ιδρυτής του κόμματος ''Ρεξ'' που άφησε την εγχώρια πολιτική και πολέμησε στο ανατολικό μέτωπο κατά του μπολσεβικισμού. 

Ο Αδόλφος Χίτλερ όταν συνάντησε τον Ντεγκρέλ του είπε:
 ''Αν είχα ένα γιο θα ήθελα να σου μοιάζει''.

'' Εμείς όταν μπήκαμε με το REX στο κοινοβούλιο , μπήκαμε για να το διαλύσουμε. Όχι για να παίξουμε το κοινοβουλευτικό παιχνίδι''. 

 Τι ήταν τα Waffen SS ;

''Οι αριστοκράτες του ηρωισμού , η αφρόκρεμα της Ευρωπαϊκής νεολαίας που πολέμησε στις στέπες του Ανατολικού Μετώπου κάτω από την καθοδήγηση του μεγάλου μας Αρχηγού , θυσιαζόμενοι για την Ζωή , για τον Πολιτισμό και την Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη. Μας απο­κάλεσαν «μισθοφόρους» και «δολοφό­νους» , ταπεινά άτομα αστικής νοοτρο­πίας. Θεέ μου πόσο έχουν σφάλλει σ' αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Αυτό που μας καθοδηγούσε ήταν η αντίδρα­ση μας στον μπολσεβικισμό και στις μα­σωνόδoυλες δυτικές δημοκρατίες. Αυ­τά τα παιδιά που πολέμησαν στα WAF­FEN SS , 18 - 22 χρόνων από διαφορετικές χώρες και κοινωνικές τάξεις, οι πε­ρισσότεροι αγροτόπαιδα και φοιτητές, ήταν ιδεαλιστές''.

''Εμείς τα μάχιμα Waffen SS διαθέταμε μια πίστη και μια πολιτική ενότητα χάρις των οποίων είχαμε αποκοπεί παντελώς από τις αντιλήψεις του παλιού και στενόμυαλου εθνικισμού και είχαμε διευρύνει για όλους τα σύνορα της Ευρώπης, εκφράζοντας μια νέα αντίληψη του κόσμου. Αυτό το εκατομμύριο Waffen SS όφειλε αναγκαστικά να σφυρηλατήσει μετά τη νίκη τη πανοπλία της νέας Ευρώπης. Ήταν προορισμένο να δημιουργήσει τη δύναμη, την εξουσία , το πολιτικό πνεύμα , τη βούληση της Ενωμένης Ευρώπης. Αν ο Χίτλερ ήταν απλά ένας Παγγερμανιστής, αυτά τα Waffen SS πύλες του μέλλοντος θα έπρεπε να στελεχωθούν κατά κύριο λόγο από Γερμανούς: Γερμανούς, φανατικά Γερμανούς. Τώρα , πάνω σ' αυτό το εκατομμύριο των Waffen SS, οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί ήταν μόνο τετρακόσιες χιλιάδες. Εξακόσιες χιλιάδες ήταν μη-Γερμανοί: Γάλλοι , Βαλλώνοι, Φλαμανδοί, Ολλανδοί, Δανοί, Νορβηγοί, Εσθονοί, Λετονοί, Λιθουανοί, Ούγγροι, Κροάτες, Κοζάκοι, Ιταλοί, Ρώσοι, Ουκρανοί, Ελβετοί, Ισπανοί , κ.λπ. - Και μια ντουζίνα Άγγλοι! Ο Χίτλερ σαφώς επιθυμούσε η Ευρώπη να ανήκει σε όλους τους Ευρωπαίους . Η θέση που μου έδωσε στην εκτίμησή του και η ηθική εξουσία που αναγνωρίσθηκε από το Ράιχ, σε μένα , το Βαλλώνο , ήταν μια προφανής μαρτυρία εκείνου του πνεύματος ισότητας μεταξύ ίσων, κάτι που προοριζόταν να γίνει ο χρυσός κανόνας σε όλες τις βαθμίδες της χιτλερικής Ευρώπης''.

Faith and Race

To ολοκαύτωμα της Δρέσδης 13-15 Φεβ. 1945

To ολοκαύτωμα της Δρέσδης με την κωδική λέξη ''Clarion'' είναι  ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου. Από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου του 1945 τα αγγλικά και αμερικανικά βομβαρδιστικά πετούν πάνω από την Δρέσδη, μια πόλη άνευ στρατηγικής σημασίας και σπέρνουν τον όλεθρο ρίχνοντας βόμβες φωσφόρου.  Σε 11 τετραγωνικά μίλια καταστράφηκαν αναντικατάστατοι πολιτιστικοί θησαυροί και 24.866 σπίτια. Αναγνωρισμένα πτώματα 35.000. 

Πόσα ; Οι πιο ειλικρινείς απαριθμήσεις των νεκρών αμάχων κυμαίνονται από 350.000 έως 500.000. Την 1η Μαρτίου του 1986 μια γερμανική εφημερίδα, η Eidgenosse, απαριθμεί 480.000:

37.000 βρέφη και νήπια

46.000 παιδιά σχολικής ηλικίας

55.000 τραυματίες και αρρώστους στα νοσοκομεία, συμπεριλαμβανομένων των ιατρών τους, νοσηλευτών και λοιπό προσωπικό

12.000 προσωπικό διάσωσης

330.000 νεκροί απλά περιγράφονται ως «άνδρες και γυναίκες."

Σε όλη την διάρκεια του πολέμου η Αγγλία μέτρησε λιγότερα από 50.000 θύματα από βομβαρδισμούς.

Το σύνολο των νεκρών δεν μπορούσε να θαφτεί. Έτσι οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να αποτεφρώσουν τα καμμένα πτώματα συσσωρεύοντας το ένα πτώμα πάνω στο άλλο τοποθετώντας τα πάνω σε ράγες σιδηρόδρομου.

Ο Χίτλερ είχε διατάξει να διατηρηθούν τεκμήρια για το έγκλημα αυτό. Όμως με την λήξη του πολέμου όλο το φωτογραφικό υλικό και τα στοιχεία έπεσαν στα χέρια των Συμμάχων. Το φωτογραφικό υλικό και τα βίντεο ενσωματώθηκαν στην προπαγάνδα του ολοκαυτώματος για δήθεν θηριωδίες των γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και μαζικών δολοφονίων κατά Εβραίων από τους Ναζί.

Την επόμενη φορά που θα δείτε μια από αυτές τις εικόνες , σκεφτείτε σκληρά για την πηγή. Θυμηθείτε επίσης ότι αυτοί που σχεδίασαν και διέταξαν αυτές τις επιδρομές - και, ναι, τα πληρώματα που διεξήγαν αυτές τις επιδρομές - ήταν και είναι εγκληματίες πολέμου. 

H IΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΤΕΣ ΟΣΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΥΛΑ. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ ΣΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ  ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΣΟΦΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ: ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ !

Video: Ο ελληνικός λαός έδινε λουλούδια στους Γερμανούς

Όταν οι Έλληνες έδιναν λουλούδια στην Leibstandarte S.S. Adolf Hitler.

Die Kultur der Arier

14.Waffen-SS- Grenadier Division Galizien (Ουκρανική μεραρχία)

Στις 9 Ιουλίου του 1941, ο λαός της Ουκρανίας χαιρέτησε τους Γερμανούς στρατιώτες ως απελευθερωτές από την αιματηρή τρομοκρατία του εβραϊκού μπολσεβικισμού. Εκτός από τους χαρούμενους Ουκρανούς, η Βέρμαχτ βρήκε εκατοντάδες μαζικούς τάφους, καθώς και τις φυλακές της πόλης που ήταν γεμάτες με νεκρά, ακρωτηριασμένα σώματα. 3.500 πτώματα βρέθηκαν στη φυλακή. Σε όλες τις φυλακές της Ουκρανίας, 19.000 εκτελεσθέντες κρατούμενοι βρέθηκαν στα κελιά τους. Οι ιερείς σταυρώθηκαν, οι έγκυες γυναίκες είχαν τα μωρά τους σχίζεται από μήτρες τους, και άλλοι ευνουχίστηκαν, διαμελίστηκαν, αποκεφαλίστηκαν, και τα μάτια τους είχαν βγαλθεί.  Σε άλλες φυλακές, τα αυτιά, τα μάτια, και η γλώσσα των κρατουμένων κάλυπταν το πάτωμα. Που διέπραξαν αυτές τις δολοφονίες; Οι φυγάδες Εβραίοι πράκτορες της σοβιετικής μυστικής αστυνομίας, η GPU-NKVD (προκάτοχος της KGB) έσφαξαν ανελέητα τον πληθυσμό των φυλακών, έτσι ώστε να μην απελευθερωθούν από τους Γερμανούς Εθνικοσοσιαλιστές μετά την κατάληψη της Ουκρανίας και τον διωγμό του μπολσεβικισμού.

Το δυτικό μέρος της Ουκρανίας αποτέλεσε για ένα διάστημα μέρος της ευρείας Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και παρ' όλο που το ρωσογερμανικό σύμφωνο τον Αύγουστο του 1939 πρόσταζε ότι αυτή η περιοχή ήταν μέσα στην σοβιετική σφαίρα επιρροής, ο πληθυσμός ήταν παράσαγγας από το να αποτελεί ένθερμο υποστηρικτή της κομμουνιστικής ντιρεκτίβας του Στάλιν. Τα χρόνια του σοβιετικού ελέγχου είχαν επηρεάσει τόσο πολύ τους κατοίκους της Δυτικής Ουκρανίας που όταν οι Γερμανοί εξαπέλυσαν την επίθεση τους στην Σοβιετική Ένωση το καλοκαίρι του 1941, καλωσορίστηκαν ως απελευθερωτές από τους Ουκρανούς. 

Τον Αύγουστο του 1941 η Δυτική Ουκρανία, που ο Χίμλερ αποκαλούσε Γαλικία, ανακηρύχθηκε μέρος της General Gouvernement, της διαχειριζόμενης από τους Γερμανούς Εθνικοσοσιαλιστές περιοχής που περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της Πολωνίας. 

Ο στρατιωτικός διοικητής της περιοχής ήταν ο SS-Brigadeführer Βάχτερ και η περιοχή παρέμενε ειρηνική και ο λαός ήταν ικανοποιημένος που είχε αποτινάξει τους Σοβιετικούς τυράννους του. Τον Μάρτιο του 1943 ο Βάχτερ πρότεινε  και έλαβε την άδεια τελικά να δημιουργήσει ένα γαλικιανό σύνταγμα αστυνομίας το οποίο στην συνέχεια έγινε μεραρχία. Ήταν τέτοιο το αντισοβιετικό συναίσθημα στην περιοχή που 70.000 εθελοντές παρουσιάστηκαν και φυσικά επαρκούσαν για την επάνδρωση της μεραρχίας καθώς και πέντε συντάγματα αστυνομίας από το έμψυχο δυναμικό που περίσσευε. 350 εθελοντές αξιωματικοί και 2.000 υπαξιωματικοί στάλθηκαν στην Γερμανία προκειμένου να εκπαιδευτούν βάσει αρκετά υψηλών προτύπων που θα τους επέτρεπαν να καλύψουν τις απαιτήσεις του πολέμου. 

Το θρησκευτικό δικαίωμα των χριστιανών Ουκρανών είχε απαγορευθεί από τους άθεους τυράννους της Σοβιετικής Ενώσεως αλλά ο Χίμλερ χορήγησε άδεια ώστε στις ουκρανικές μονάδες να υπάρχουν οι δικοί τους εφημέριοι.

Οι στρατιώτες της μεραρχίας έφεραν έναν ειδικό μπλε θυρεό

 με έναν κίτρινο εφορμώντα λέοντα και τρεις κορώνες.

Oι Ουκρανοί ορκίζονται πίστη στον Αδόλφο Χίτλερ κατά την ένταξη τους στα Waffen-SS  για να πολεμήσουν ενάντια στην σοβιετική τυραννία του Στάλιν και των εβραιοκομμουνιστών

''Το Λέμπεργκ σε απόσταση μόνο 50 χλμ από τις θέσεις εκκινήσεως, δεν καταλαμβάνεται παρά στις 30 Ιουνίου από την 17η στρατιά, που βρίσκει εκεί ένα σωστό σφαγείο: πολλές εκατοντάδες Ουκρανών εθνικιστών, που οι Ρώσοι τουφεκίζοντας τους τους απάλλαξαν από τον πειρασμό να συνεργαστούν με τους Γερμανούς, Δώρο αναπάντεχο για τον Χίτλερ που διψούσε να αποδείξει πως ο αγώνας εναντίον του μπολσεβικισμού δεν μπορεί να διεξαχθεί με τον κώδικα του ιπποτισμού. Ο ευαίσθητος Δρ Γκαίμπελς σπεύδει αεροπορικώς στο Λέμπεργκ και κάνει από το ραδιόφωνο μια συγκλονιστική περιγραφή του σφαγείου: '' Είμαι καταγανακτισμένος, λιποθυμώ από την φρίκη που νιώθω...'' Εξάλλου οι Γερμανοί βρίσκουν για πρώτη φορά πτώματα στρατιωτών τους, που έχουν ακρωτηριαστεί και σκυλευθεί. Ο ρωσικός πόλεμος αρχίζει.''

Ραιημόν Καρτιέ, Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Mετά την λήξη του πολέμου η τύχη των Ουκρανών ήταν ίδια και χειρότερη πριν την απελευθέρωση τους από τους Γερμανούς:

'' Οι πληθυσμοί που υποδέχθηκαν τους Γερμανούς ως ελευθερωτάς και που προμήθεψαν εθελοντάς στον αγώνα εναντίον του μπολσεβικισμού- Τάταροι της Κριμαίας, Καλμούκοι, Ουκρανοί, Καρέλιοι και άλλοι- μεταφέρονται μαζικά σε απόμακρες περιοχές.''

Ραιημόν Καρτιέ, Μεταπολεμική Παγκόσμιος Ιστορία

Ας δούμε τώρα εικόνες του 1941-1944:

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό από την σύγχρονη Ουκρανία:

Η Εθνικοσοσιαλιστική παράδοση μένει ζωντανή στην Ουκρανία σαν να μην πέρασε μια μέρα! Τα λόγια του Χίτλερ παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τον Εθνικοσοσιαλιστικό αγώνα των Ουκρανών δίνοντας αισιοδοξία σε κάθε εθνικοσοσιαλιστή:

''Ο μπολσεβικικός κόσμος δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν αγκαλιάσει όλο τον πλανήτη μας. Αν μένει έστω κι ένα κράτος που να διατηρεί ακόμη την ενεργητικότητα του και την εθνικιστική μεγαλοσύνη του, η παγκόσμια αυτοκρατορία που θέλουν να οικοδομήσουν οι Εβραίοι σατραπίσκοι θα νικηθεί, καθώς και κάθε τυραννία, απ' την δύναμη της εθνικιστικής ιδέας.'' (Mein kampf)

SS-Obersturmführer Gerhard Bremer of the 

Leibstandarte Division pose with Ukrainian women 

in traditional dress at a summer festival on the Azov Sea in 1942.